III SA/Łd 162/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie: Asesor Małgorzata Łuczyńska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski /spr./, Protokolant: Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2004 roku na rozprawie przy udziale - - - - - sprawy ze skargi K. B. na rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony rozkaz i poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji Nr [..] z dnia [..] 2. orzeka, że zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Komendant Miejski Policji w Ł rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [..] wydanym na podstawie art.6f w zw. z art.32 ust.1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U Nr 7, poz.58 ze zm., tj.2002 r./ zwolnił policjanta K. B. z zajmowanego dotychczas stanowiska i przeniósł do pełnienia służby w V Komisariacie Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. z dniem [..] i mianował K. B. - kierownika Referatu III Sekcji Kryminalnej KMP - na stanowisko kierownika / Referatu I Sekcji Kryminalnej V Komisariatu Policji KMP w Ł. z dotychczasowym uposażeniem. Rozkaz został uzasadniony w sposób następujący: Z wnioskiem personalnym o przeniesienie wyżej wymienionego wystąpił bezpośredni przełożony. Wniosek został rozpatrzony pozytywnie. K. B. w odwołaniu od rozkazu podniósł, że nie zna treści wniosku przełożonego. Przypuszcza, że powodem złożenia wniosku była korespondencja w dniach 5-9 grudnia 2003 r. między nim a zastępcą Naczelnika SK KMP komisarzem J. B. Dotyczyła ona odmiennych poglądów na sposób prowadzenia czynności w zakresie zwalczania narkotyków. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. rozkazem personalnym Nr [..] z dnia [..] po rozpoznaniu odwołania: - uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko służbowe, - ustalił datę mianowania na stanowisko Kierownika Referatu I Sekcji Kryminalnej V Komisariatu Policji KMP w Ł. na dzień [..], - utrzymał zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu rozkazu organ odwoławczy stwierdził: W zaistniałej sytuacji konfliktowej z przełożonym nadkomisarz K. B. oczekiwał przyjęcia swojej koncepcji działania kierowanego przez siebie Referatu III Sekcji Kryminalnej Komendy Miejskiej Policji w Ł., a przeniesienie do dalszego pełnienia służby w V Komisariacie Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. przyjmuje jako karę za głoszone poglądy. Komendant Miejski Policji w przedłożonym do sprawy stanowisku wskazał podstawy prawne i faktyczne podjętej decyzji oraz wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego wniosku personalnego. Ustawa o Policji pozostawia swobodę organom policji w zakresie mianowania, przenoszenia i zwalniania policjantów ze stanowisk służbowych. Wynika to ze szczególnego charakteru stosunku służbowego w Policji cechującej się podległością i podporządkowaniem. Stosownie do art.32 ust.1 ustawy Komendant Miejski Policji posiada uprawnienia personalne do mianowania policjantów na stanowiska służbowe. Kieruje się on potrzebami i dobrem służby, ale także słusznym interesem strony. Komendant Miejski kierując K. B. do pełnienia służby w V Komisariacie i mianując na równorzędne stanowisko służbowe wziął pod uwagę wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta. Istniała bowiem potrzeba rozwiązania zaistniałego konfliktu i konieczność zapewnienia prawidłowego toku służby w podległej jednostce. Ustawodawca nie uzależnił mianowania policjanta na równorzędne stanowisko od wyrażenia przez niego zgody. Przeniesienie na równorzędne stanowisko mieści się w kategorii szczególnych uprawnień przełożonych, składających się na kształtowanie służbowej dyscypliny, której policjant musi się podporządkować stosownie do postanowień ustawy o policji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na ogólnikowość decyzji I-szej instancji oraz niewyjaśnienie w niej wszystkich aspektów dokonanego rozstrzygnięcia. W jego ocenie brak wszechstronnego wyjaśnienia podstaw działania nie miał jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia. Pan K. B. w dniu [..] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozkaz personalny nr [..] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił zaskarżonemu rozkazowi naruszenie art.7, 8, 9, 10 § 1, 11, 75, 77 § 1, 80, 81, 107 § 3 kpa, co w rezultacie doprowadziło do naruszenia prawa materialnego w postaci art.32 ust.1 i 2 ustawy o Policji poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie. Skarżący stwierdził., iż rozkazy organów obu instancji jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć powołują jedyne przepisy kompetencyjne - art.6f i art.32 ust.1 i2 ustawy o Policji. Aby jednak uprawnienie do przeniesienia policjanta na inne stanowisko mogło być legalnie zrealizowane, winno być ono uzasadnione merytorycznie i formalnie. Rozkaz Komendanta Miejskiego Policji w istocie rzeczy nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia zgodnego z art.107 kpa. Powołuje się tylko na bliżej nieokreślony wniosek personalny bezpośredniego przełożonego, z którym to wnioskiem nie został zapoznany. Uzasadnienie decyzji II instancji sugeruje natomiast, że powodem przeniesienia jest konflikt z przełożonym, co nie jest zgodne z prawdą. Skarżący oświadczył, że nigdy nie odmawiał wykonywania poleceń ani obowiązków zawodowych. Nie można konfliktem nazwać, a jego osobę konfliktową, jeżeli prezentuje poglądy merytoryczne w zakresie pracy powierzonego referatu i to poglądy identyczne z zalecanymi merytorycznymi wytycznymi wyższych przełożonych - Komendanta Wojewódzkiego Policji i jego zastępcy. Nie wiadomo zatem, o jakim konflikcie mowa. Brak o tym wzmianki w rozkazie. Skarżący nie jest w stanie zaakceptować decyzji instancji odwoławczej także dlatego, że prezentował poglądy przez tę instancję zalecane. W II instancji nie przeprowadzono żadnych czynności zmierzających do ustalenia przesłanek faktycznych w sprawie. Uznano zasadność decyzji organu I -szej instancji jedynie w oparciu o to, iż "jest zasadna". Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż mianowanie policjanta na równorzędne stanowisko służbowe nastąpiło w oparciu o wniosek bezpośredniego przełożonego i taka decyzja organu mieści się w kategorii szczególnych uprawnień przełożonych składających się na kształtowanie służbowej dyscypliny, której policjant musi się podporządkować stosownie do postanowień ustawy pragmatycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 153, poz.1270/ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kpa lub innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organem administracji publicznej. Rozpoznając skargę Sąd stwierdził naruszenie przez organy administracyjne obu instancji przepisów k.p.a. Stosownie do art.77 § 1 i art.80 kpa podstawą prawidłowej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko obiektywna ocena całokształtu materiału dowodowego. Ponadto art.81 kpa wymaga, by strona przed wydaniem decyzji miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Wydana decyzja - zgodnie z art.107 kpa - powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności wskazywać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem decyzja organu I-szej instancji w zasadzie nie zawiera uzasadnienia. Nie wskazuje jakichkolwiek przyczyn zwolnienia K. B. z zajmowanego stanowiska. Organ odwoławczy mimo, że dostrzegł brak wszechstronnego wyjaśnienia podstaw działania Komendanta Miejskiego Policji nie uchylił decyzji w części dotyczącej zwolnienia policjanta ze stanowiska. Nie przeprowadził także postępowania dowodowego we własnym zakresie celem ustalenia istnienia konfliktu, który miał powstać między skarżącym i jego bezpośrednim przełożonym. Nie można zatem wykluczyć iż, jak twierdzi skarżący, nie istniał żaden konflikt i nie odmówił on wykonania poleceń przełożonego. Zwolnienie z dotychczasowego stanowiska było zaś formą kary za prezentowanie poglądów zgodnych z zaleceniami wyższych przełożonych, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji i jego zastępcy. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stwierdzono, że Komendant Miejski Policji wydając decyzję kierował się potrzebą rozwiązania zaistniałego konfliktu i koniecznością zapewnienia prawidłowego toku służby w jednostce. Nie wyjaśniono jednak, czy taki konflikt rzeczywiście istniał i dlaczego pozostawienie skarżącego na dotychczasowym stanowisku utrudniać mogło prawidłowy tok służby. Ponadto organ II instancji w uzasadnieniu decyzji nie ustosunkował się do odwołania policjanta. Nie wyjaśnił dlaczego nie podziela argumentów w tym odwołaniu zawartych. W szczególności nie podał przyczyn niezapoznania K. B. przez organ I instancji z treścią wniosku personalnego, który został złożony przez jego bezpośredniego przełożonego. Gdyby faktycznie taka sytuacja miała miejsce należałoby uznać za trafny zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia art.10 § 1 kpa. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji prawidłowo stwierdził, iż przeniesienie policjanta na równorzędne stanowisko nie wymaga jego zgody, bowiem mieści się w kategorii szczególnych uprawnień przełożonych, składających się na kształtowanie służbowej dyscypliny. Nie dostrzegł jednak, że rozkaz personalny dotyczący takiego przeniesienia będąc decyzją administracyjną powinien zostać wydany zgodnie z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego. Konieczne jest zatem dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy /art.7 kpa/ oraz zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego /art.77 § 1 kpa/. W toku postępowania administracyjnego powyższe wymogi nie zostały spełnione. Ponadto uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, podobnie jak organu I-szej instancji, nie jest zgodne z art.107 § 3 kpa. Nie ustalając dokładnie stanu sprawy Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie wykazał, aby dla dobra służby należało zwolnić skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska. Przeniesienie policjanta na równorzędne stanowisko jest uprawnieniem Komendanta Miejskiego Policji. Jednakże przeniesienie nie może nastąpić w sposób dowolny, bez zbadania okoliczności sprawy, a ponadto w sposób naruszający uprawnienia procesowe strony i bez rzetelnego wyjaśnienia policjantowi przyczyn wydania rozkazu kształtującego jego nową sytuację zawodową. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 § 1 pkt 1c/ w zw. z art.135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony rozkaz i poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji Nr [..] z dnia [..] Na podstawie art.152 powołanej ustawy orzekł, że zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Rozpoznając sprawę ponownie organ administracyjny przeprowadzi w sposób wnikliwy postępowanie dowodowe, uwzględniając m. in. przepisy artykułów 7, 10 § 1, 77 § 1 , 80 i 81 kpa. Wydane orzeczenie uzasadni w sposób określony w art.107 § 3 kpa.