III SA/Łd 162/07

Dnia 11 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 roku sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty prawa do stypendium oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta Powiatu [...] działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) i art. 104 k.p.a uznał M. J. za osobę bezrobotną z dniem 29 maja 2006 roku i odmówił przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że w dniu rejestracji wnioskodawca spełniał przesłanki warunkujące przyznanie statusu osoby bezrobotnej, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 powołanej ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni co stanowiło podstawę do orzeczenia o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta Powiatu [...] działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b i art. 52 ustawy promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przyznał M. J. prawo do stypendium w wysokości 213,20 zł miesięcznie w okresie odbywania szkolenia, od dnia 17 lipca 2006 roku do dnia 30 sierpnia 2006 roku. Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta Powiatu Z. w związku zakończeniem szkolenia w dniu 30 sierpnia 2006 roku orzekł o utracie przez M. J. prawa do stypendium z dniem 31 sierpnia 2006 roku. Od powyższej decyzji M. J. wniósł odwołanie, w którym podnosząc zarzut niezgodności zaskarżonej decyzji ze stanem faktycznym poprzez nieprawidłowe określenie daty zakończenia szkolenia, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu wskazał, iż orzekający w niniejszej sprawie organ na podstawie skierowania na szkolenie z dnia 14 lipca 2006 roku przyjął, iż szkolenie trwało do dnia 30 sierpnia 2006 roku, podczas, gdy wskazany w skierowaniu termin był terminem orientacyjnym, ponieważ trudno jest precyzyjnie określić termin przystąpienia do egzaminu na prawo jazdy kończącego szkolenie. Warunkiem natomiast przystąpienia do egzaminu końcowego, którego termin wyznacza Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego jest pozytywne zaliczenie wymaganej liczby godzin zajęć teoretycznych i praktycznych. Jako dowód skarżący przedstawił zaświadczenie z dnia 31 sierpnia 2006 roku o zakwalifikowaniu na egzamin końcowy wyznaczony na dzień 18 października 2006 roku i podniósł, powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 37 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, iż celem szkolenia jest uzyskanie lub uzupełnienie umiejętności i kwalifikacji zawodowych, co w tym przypadku może nastąpić tylko po przystąpieniu do egzaminu końcowego i uzyskaniu uprawnień kierowcy. W piśmie z dnia 17 listopada 2006 roku, stanowiącym uzupełnienie odwołania skarżący podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko podkreślił, że za dzień zakończenia szkolenia należy przyjąć datę wyznaczonego egzaminu końcowego czyli dzień 18 października 2006 roku, a dodatkową okolicznością przemawiającą za tym stanowiskiem jest fakt, że powiatowy urząd pracy pokrył koszty egzaminu końcowego. Wskazał, iż nieprzyznanie prawa do stypendium za okres po dniu 30 sierpnia 2006 roku jest niesłuszne i sprzeczne z art. 2 ust. 1 pkt 37 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie i służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...). Natomiast stosownie do treści art. 2 pkt 35 powołanej ustawy przez pojęcie stypendium należy rozumieć kwotę wypłaconą z Funduszu Pracy bezrobotnemu w okresie odbywania przygotowania zawodowego w miejscu pracy lub w okresie odbywania szkolenia, stażu u pracodawcy oraz w okresie nauki w szkole ponadpodstawowej, ponadgimnazjalnej albo w szkole wyższej, do której uczęszcza w systemie wieczorowym lub zaocznym. W myśl bowiem art. 52 ustawy bezrobotnemu do 25 roku życia skierowanemu przez starostę na szkolenie przysługuje w okresie jego odbywania stypendium w wysokości 40% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1; przepisu zaś art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Zasady wypłacania stypendium w okresie odbywania szkolenia zostały natomiast w szczegółowy sposób określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2006 roku w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego, które w § 3 ust. 1 stanowi, iż dodatek szkoleniowy lub stypendium za okres szkolenia, stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy jest przyznawany na okres od dnia rozpoczęcia szkolenia stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy do dnia jego zakończenia lub zaprzestania uczestnictwa bezrobotnego w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała natomiast, że w dniu 14 lipca 2006 roku M. J. został skierowany przez Powiatowy Urząd Pracy w Z. do odbycia szkolenia w zakresie prawa jazdy kat. C w okresie od dnia 17 lipca 2006 roku do dnia 30 sierpnia 2006 roku. Natomiast w dniu 7 września 2006 roku do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. wpłynęło zaświadczenie nr [...] wystawione w dniu 30 sierpnia 2006 roku przez Ośrodek Szkolenia Kierowców o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii C, które stosownie do treści przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stało się podstawą do wydania decyzji o utracie prawa do stypendium z dniem 31 sierpnia 2006 roku, gdyż prawo do stypendium przysługuje wyłącznie osobie bezrobotnej i tylko w okresie odbywania szkolenia. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez skarżącego dotyczących przedłużenia terminu pobierania stypendium do dnia wyznaczenia egzaminu końcowego tj. do dnia 18 października 2006 roku organ odwoławczy podkreślił, iż przepisy powołanej wyżej ustawy i rozporządzenia nie przewidują takiej możliwości, a dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia fakt, że w dniu 18 października 2006 roku skarżący zdał egzamin uzyskując wynik pozytywny. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu wskazał, że zarówno organ I, jak i II instancji nie wskazał przepisu, który określałby wprost czas trwania szkolenia, opierając swe rozstrzygnięcie jedynie na zaświadczeniu wystawionym przez Ośrodek Szkolenia Kierowców w dniu 30 sierpnia 2006 roku. Skarżący wskazał natomiast, że zarówno umowa dotycząca organizacji szkolenia, jak i zaświadczenie o ukończeniu tzw. szkolenia podstawowego nie mogły a priori kreować na dzień 30 sierpnia 2006 roku faktu uzyskania kwalifikacji kierowcy. Odwołując się to treści art. 2 ust. 1 pkt 37 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, iż ustawodawca zamieścił wyraźny zapis, iż celem szkolenia ma być uzyskanie lub uzupełnienie umiejętności i kwalifikacji zawodowych, co w przypadku uprawnień kierowcy możliwe jest tylko poprzez zdanie egzaminu, a nie tylko poprzez uczęszczanie na zajęcia. Analiza funkcjonalna przepisów dotyczących szkolenia bezrobotnych prowadzi zdaniem skarżącego do jednoznacznego wniosku, że próba wyłączenia egzaminu z całości procesu szkoleniowego (tam gdzie wymagany jest egzamin) byłaby sprzeczna z celem szkolenia, jakim jest uzyskanie kwalifikacji zawodowych. Niezrozumiałym zdaniem skarżącego jest również fakt, że finansując koszt egzaminu końcowego, który odbył się w dniu 18 października 2006 roku organ uznał ten egzamin za część szkolenia natomiast nie uznał daty egzaminu za zakończenie szkolenia. Podnosząc zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. oraz naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 37 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, iż za dzień zakończenia szkolenia powinien zostać uznany dzień 18 października 2006 roku i do dnia zakończenia szkolenia powinno być wypłacane stypendium lub ewentualnie do dnia 18 września 2006 roku, gdyby jak wskazał Sąd nie uwzględnił skargi na decyzję orzekającą o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej z dniem 18 września 2006 roku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie zostały wydane z uchybieniami, które spowodowałyby konieczność ich uchylenia. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów administracji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Przepisy cytowanej ustawy regulują zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej. Zadania te realizowane są między innymi poprzez usługi rynku pracy, a jedną z podstawowych usług jest organizowanie szkoleń dla osób bezrobotnych czy poszukujących pracy (art. 35 § 1 pkt 5 ustawy). Ogólne zasady dotyczące szkoleń organizowanych przez organy zatrudnienia zostały wskazane w treści art. 39 – 43 ustawy. Podstawowe usługi rynku pracy wspierane są dodatkowo instrumentami rynku pracy, o których mowa w rozdziale 11 cytowanej ustawy. Nie ulega wątpliwości, że skarżący jest z woli ustawodawcy osobą znajdującą się w szczególnej sytuacji na rynku pracy, bowiem nie ukończył jeszcze 25 roku życia (art. 49 pkt 1 ustawy). Osoby takie pozostają pod szczególną opieką państwa czego konsekwencją jest możliwość stosowania wobec nich dodatkowych działań zmierzających do ich aktywizacji zawodowej. Jednym z takich działań jest niewątpliwie uregulowane w treści art. 52 ustawy stypendium, które przysługuje bezrobotnemu do 25 roku życia skierowanemu przez starostę na szkolenie. Stypendium przyznawane jest na czas odbywania szkolenia i wynosi 40 % kwoty zasiłku przysługującego osobie bezrobotnej. Stan faktyczny w tej sprawie jest bezsporny. Źródłem sporu do jakiego doszło między organami zatrudnienia a skarżącym jest okres trwania szkolenia, w czasie którego przysługuje stypendium, bowiem w ocenie skarżącego stypendium winno przysługiwać za okres nie tylko obejmujący szkolenie w wąskim znaczeniu (a więc w czasie odbywania się zajęć czy to teoretycznych czy też praktycznych), ale również okres po zakończeniu zajęć, aż do egzaminu, który umożliwia zdobycie stosownych uprawnień, w tym przypadku do kierowania pojazdami, potwierdzając jednocześnie zdobycie wiedzy przekazywanej słuchaczom podczas szkolenia. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia podstawy wypłacania skarżącemu stypendium. Podstawę tę stanowiła decyzja Starosty Z. z dnia [...] przyznająca M. J. stypendium w okresie odbywania szkolenia, na które został on skierowany, a zatem od dnia 17 lipca 2006 roku do dnia 30 sierpnia 2006 roku. Podstawę takiego określenia okresu trwania szkolenia stanowiła umowa z dnia 14 lipca 2006 roku zawarta między organem zatrudnienia, a podmiotem prowadzącym szkolenie. Decyzja ta nie była przez skarżącego kwestionowana i stała się ostateczna. Uznać zatem należy, że skarżący nie podważał ani okresu, w czasie którego będzie otrzymywał stypendium, ani też samego jego oznaczenia w decyzji organu I instancji. W tym miejscu należy odnieść się do zarzutów skarżącego zawartych w pismach składanych zarówno w toku postępowania administracyjnego jak w postępowaniu sądowym – M. J. twierdzi bowiem, że organ nie miał możliwości założenia z góry terminu zakończenia szkolenia. Wniosek ten jest naturalnie konsekwencją założenia, że stypendium przyznawane jest na czas obejmujący również okres do zaliczenia egzaminu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela jednakże poglądów skarżącego w tym zakresie z przyczyn, które zostaną przedstawione w dalszych rozważaniach. Stwierdzić jednak należy, że również te zarzuty winny zostać podniesione przez skarżącego na etapie wydawania decyzji o przyznaniu stypendium. Stosownie bowiem do treści art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. W tym przypadku, wobec braku odmiennej regulacji, organ związany był rozstrzygnięciem zawartym w decyzji z dnia [...] przyznającej skarżącemu stypendium na określony okres. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że uregulowanie stypendium dla osoby w szczególnej sytuacji na rynku pracy, które jest niewątpliwie uregulowaniem szczególnym, nie może podlegać wykładni niejako abstrakcyjnie, w oderwaniu od pozostałych przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie sposób zatem twierdzić, że szkolenie (a więc także czas jego trwania), o którym mowa w art. 52 ustawy jest odrębną instytucją od szkoleń organizowanych przez organy zatrudnienia w ramach podstawowych usług rynku pracy. Regulacja przepisów 39 – 43 ustawy jest tutaj zasadą, natomiast przepis art. 52 ustawy jest wyjątkiem, przepisem szczególnym, który w określonej sytuacji faktycznej i prawnej daje organowi zatrudnienia możliwość podjęcia dodatkowych działań na rzecz osoby bezrobotnej. W konsekwencji czas trwania szkolenia (wobec braku jakiejkolwiek regulacji szczególnej w tym zakresie) ustalany winien być na podstawie przepisów regulujących tę materię w odniesieniu do wszelkich szkoleń organizowanych przez organy zatrudnienia. Stosownie do treści art. 40 ust. 1 ustawy, starosta inicjuje, organizuje i finansuje z Funduszu Pracy szkolenia bezrobotnych [...] w celu zwiększenia ich szans na uzyskanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podwyższenia kwalifikacji zawodowych lub zwiększenia aktywności zawodowej. Przepis ten stanowi również otwarty katalog przesłanek uzasadniających skierowanie na szkolenie. Natomiast zgodnie z art. 40 ust. 3a ustawy, starosta, na wniosek bezrobotnego, może sfinansować ze środków Funduszu Pracy, do wysokości 50 % przeciętnego wynagrodzenia, koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. Nie ulega zatem wątpliwości, że ustawodawca dokonuje wyraźnego rozróżnienia finansowania szkolenia i finansowania egzaminu. W ocenie Sądu, systemowa wykładnia przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że rozróżnienie to winno znaleźć miejsce również w odniesieniu do przepisu art. 52 ustawy, który jako wyjątek nie może być interpretowany rozszerzająco. Analiza cytowanych przepisów prowadzi do wniosku, że ustawodawca zapewniając stypendium na okres odbywania szkolenia osobie będącej w szczególnej sytuacji na rynku pracy, zmierzał do objęcia zakresem tego przepisu okresu szkolenia sensu stricte, a więc obejmującego okres, w którym odbywają się zajęcia w ramach szkolenia, a finansowanie egzaminu odbyło się na ogólnych zasadach dotyczących wszystkich bezrobotnych. Zwrócić nadto należy uwagę na okoliczność, szczególnie dostrzegalną w przypadku szkoleń w jakich uczestniczył skarżący. Niewątpliwie sytuacją częstą jest uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami w wyniku nie pierwszego, lecz dopiero kolejnych egzaminów. Przyjąć należy, że racjonalny ustawodawca przewidując stypendium dla osoby uczestniczącej w szkoleniu na okres obejmujący również czas potrzebny do zdania egzaminu (tak jak sobie tego życzył skarżący), przewidziałby również szczegółowe regulacje w zakresie możliwości pobierania tegoż świadczenia w przypadku zakończenia egzaminu z wynikiem negatywnym, bądź określiłby wyraźnie, iż stypendium dotyczy okresu od początku szkolenia teoretycznego aż do momentu wyznaczenia egzaminu, ewentualnie zdania pierwszego egzaminu z wynikiem pozytywnym. Nie ulega wątpliwości, że brak jest takich regulacji. Interpretacja przepisów prezentowana przez skarżącego prowadzić by mogła do sytuacji absurdalnych, w których osoba bezrobotna mogłaby pobierać stypendium w zasadzie w nieskończoność, odwlekając termin odbycia egzaminu względnie kończąc go z wynikiem negatywnym. Odnieść się należy również do zarzutu skarżącego w odniesieniu do ustawowego zaliczenia kosztów egzaminu do kosztów szkolenia (art. 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) ustawy). W ocenie Sądu, powyższe zaliczenie nie może mieć wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Niewątpliwie koszt egzaminu jest kosztem jaki ponieść musi organ zatrudnienia w związku z organizowanym szkoleniem – w tym przypadku szkoleniem rozumianym szeroko, jako całym zakresem zdarzeń w okresie od skierowania strony na szkolenie do jego zakończenia egzaminem. Jednakże czym innym jest ustawowa definicja kosztów szkolenia, a czym innym dalsze rozróżnienie różnych instytucji i świadczeń pozostających w związku ze szkoleniem. Przepis powyższy nie stanowi w żaden sposób definicji okresu trwania szkolenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, powyższe interpretacja nie zmierza do wyłączenia egzaminu z całego procesu szkoleniowego, a jedynie zmierza do wykazania, że okres na który zostaje przyznane stypendium jest okresem obejmującym jedynie faktyczne uczestnictwo w zajęciach zorganizowanych w ramach szkolenia. Odnosząc się do zarzutu strony naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. wyjaśnić należy, że nawet zarzucenie organowi lakoniczności uzasadnienia decyzji i braku pełnego odniesienia się do argumentów strony (choć w ocenie Sądu zarzut taki nie znajduje potwierdzenia), nie mogłoby mieć znaczenia dla dokonanej przez Sąd decyzji, bowiem w świetle przedstawionej wyżej interpretacji art. 52 ustawy i prawidłowego zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego, ewentualne naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć w tym przypadku wpływu na wynik sprawy, a tylko tego typu naruszenie skutkować może uchyleniem zaskarżonej decyzji organu administracji. Pozostałe zarzuty skarżącego nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. TG.