III SA/Łd 162/23

Dnia 7 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak, , po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 12 września 2022 roku nr 573/05/2022/KL w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z 12 września 2022 r. nr 573/05/2022/KL Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia ustalił S.S. obowiązek poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej. Decyzja nie została doręczona skarżącemu, korespondencja została zwrócona do organu z adnotacją "adresat wyprowadził się". Organ wystąpił do Sądu Rejonowego w Opocznie o ustanowienie kuratora dla nieobecnego S.S. Postanowieniem z 4 stycznia 2023 r. sygn. III RNs 73/22 Sąd Rejonowy w Opocznie III Wydział Rodzinny i Nieletnich ustanowił dla nieobecnego S.S.kuratora w osobie radcy prawnego E.M. celem reprezentowania i ochrony jego praw w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej. 21 lutego 2023 r. kurator dla nieobecnego S.S.– radca prawny E.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję, wskazując na brak doręczenia stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Następnie decyzją z 23 lutego 2023 r. nr 102/05/2023/KL Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie art. 50 ust. 20 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2561 ze zm.) w związku z art. 105 § 1 k.p.a. umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia S.S. obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 50 ust. 2 u.ś.o.z. nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 18, jeżeli od dnia, w którym zakończono udzielanie świadczenia opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 15, upłynęło 5 lat. Organ wyjaśnił, że od udzielenia świadczeń S.S. minęło 5 lat, dlatego też zasadne jest umorzenie postępowania. W odpowiedzi na zarządzenie Sądu z 26 maja 2023 r. pełnomocnik organu wyjaśniła, że należy przypuszczać, że kurator dla nieobecnego S.S. odebrała decyzję z 12 września 2022 r. wraz z postanowieniem Sądu Rejonowego w Opocznie sygn. III RNs 73/22 w dniu 23 stycznia 2023 r. Z kolei w piśmie z 26 czerwca 2023 r. kurator dla nieobecnego r. pr. E.M. wyjaśniła, że 23 stycznia 2023 r. odebrała zaskarżoną decyzję z 12 września 2022 r. Ponadto kurator wskazała, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 t.j. ze zm.), dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że kurator dla nieobecnego skutecznie cofnęła skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. A.M