III SA/Łd 165/11

Dnia 19 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant ref. staż. Bartosz Adamus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 roku sprawy ze skargi D. H. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę. Orzeczeniem z dnia 17 grudnia 2010 r. nr 174/54/2010, wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 134 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tj. z 2007r. Dz. U. nr 43, poz. 277 ze zm.), Komendant Miejski Policji w Ł. uznał D.H. – [...]- winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu [...], na [...] w Ł., będący po służbie, w stanie nietrzeźwości D.H., stojąc na przystanku został zaatakowany przez dwóch mężczyzn i ugryziony w nogę przez psa. D.H. oddał strzały z broni służbowej w kierunku psa. Postrzelony został również właściciel psa, który w następstwie odniesionych obrażeń zmarł. D. H.o godz. 1.44 poddany został badaniu ilościowej zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzonym urządzeniem elektronicznym alkosensor z wynikiem 0,89 mg/l. Drugie badanie zostało przeprowadzone o godz. 2.04 z wynikiem 0,85 mg/l. Postanowieniem z dnia [...] r. zostało wszczęte przeciwko policjantowi postępowanie dyscyplinarne. D.H. przedstawiony został zarzut popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, iż wbrew zakazowi wynikającemu z § 11 ust 3 pkt b zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, będąc w stanie po spożyciu alkoholu posiadał przy sobie służbową broń palną, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r.o Policji. P. S. przesłuchany w charakterze świadka (karta nr 6) zeznał, że w dniu [...] r. wyszedł z pracy wraz z D.H. Przed wyjściem z pracy świadek swoją broń służbową pozostawił na terenie komisariatu. Świadek zakupił dwa piwa oraz 1/4 litra wódki. Zakupiony alkohol policjanci spożyli na wolnym powietrzu, na terenie budynku przeznaczonego do rozbiórki, w rejonie parku S. P. S. zeznał także, że nie wiedział, iż kolega posiada przy sobie broń służbową. Przesłuchany w charakterze obwinionego w dniu [...] r. D.H. (karta nr 15) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że zapomniał, iż posiada przy sobie broń służbową. Ubrany był w bluzę i kurtkę z podpinką, z tego powodu nie czuł ciężaru posiadanej przy sobie broni służbowej. Organ I instancji wskazał, że § 11 ust 3 pkt b zawarty w rozdziale 3 dotyczącym zasad użytkowania broni palnej zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów stanowi, że zabrania się policjantowi posiadania przy sobie broni palnej podczas ... spożywania napojów alkoholowych oraz po ich spożyciu. Nie ulega wątpliwości, że D. H. posiadając przy sobie broń służbową spożywał alkohol. Organ uznać zatem za udowodniony fakt popełnienia przez obwinionego przewinienia dyscyplinarnego. Ponadto organ I instancji wskazał, powołując się na treść art. 134h ust 2 pkt 1 ustawy o Policji, że spełniona została przesłanka uzasadniająca zaostrzenie nałożonej obwinionemu kary dyscyplinarnej, bowiem D. H. dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego znajdując się w stanie nietrzeźwości. Wykazał wyjątkowo naganną postawę polegającą na tym, że będąc w posiadaniu broni palnej i będąc świadomym tego faktu wprowadził się w stan nietrzeźwości. Przełożony dyscyplinarny stwierdził, że takie zachowanie obwinionego nie daje gwarancji prawidłowego pełnienia przez niego służby nie tylko na zajmowanym stanowiska, ale w ogóle na jakimkolwiek innym stanowisku w Policji. Powyższe uzasadnia wymierzenie obwinionemu najwyższej kary dyscyplinarnej z kar dyscyplinarnych wyliczonych enumeratywnie w art. 134 powołanej ustawy o Policji. Wymierzona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby w Policji stanie się czytelnym sygnałem dla innych funkcjonariuszy, że nie ma pobłażania dla popełnionych przewinień dyscyplinarnych w stanie nietrzeźwości, jak również nie są tolerowane przewinienia związane z nieprzestrzeganiem zasad użytkowania broni palnej. Od powyższej decyzji odwołał się D. H. i jego obrońca. Przedmiotowemu orzeczeniu zarzucili: naruszenie art. 134 h ust. 1 i art. 135 g ust. 1 ustawy z o Policji w zakresie nieuwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść policjanta, a w szczególności zachowania przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowego przebiegu służby oraz wymierzenie kary niewspółmiernej do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że pośpieszne przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego nie przyczyniło się do pełnej realizacji jego celów wynikających z art. 135 g ust. 1 oraz 134 h ust 1 ustawy o Policji i naruszyło w sposób istotny słuszny interes strony. W szczególności nie wzięto pod uwagę dotychczasowego przebiegu służby obwinionego, jego osiągnięć, opinii o nim, jego zachowania przed i po popełnieniu tego przewinienia. Nie dobrano kary z katalogu kar. Wysłuchano jedynie obwinionego podczas raportu, lecz dysponowano wówczas już gotowym orzeczeniem o wydaleniu ze służby. Zdaniem odwołującego stan po użyciu alkoholu jest warunkiem koniecznym do tego, by zarzucone funkcjonariuszowi przewinienie w ogóle zaistniało, gdyby nie wypił alkoholu nie popełniłby przewinienia opisanego w zarzucie. Ponadto podniesiono w odwołaniu, że zdarzenie jest aktualnie przedmiotem postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Ł., a D. H. nie postawiono zarzutów, nie jest jego stroną, ma status świadka. Zdaniem odwołującego organ pierwszej instancji kierował się elementami wykraczającymi poza ramy przewinienia - niejako wkroczył na grunt postępowania karnego. Podał, że akceptował wymierzenie mu każdej kary, oprócz tej, która przekreśliłaby możliwość kontynuowania wymarzonej przez niego pracy. Cały czas był do dyspozycji przełożonych i rzecznika dyscypliny. Stawiał się na wszystkie wezwania i umożliwiał przeprowadzenie z nim czynności, mimo iż przebywał w szpitalu, na zwolnieniu lekarskim i pozostawał pod wpływem leków, w tym zleconych przez psychiatrę, celem szybszego powrotu do pełnej formy zawodowej. Do przedmiotowego odwołania dołączona została opinia o D. H. wydana przez funkcjonariuszy Wydziału [...] w Ł. oraz opinia Związku Zawodowego Policjantów. Orzeczeniem z dnia [...], Komendant Wojewódzki Policji w Ł.utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 135m ust. 1 ustawy o Policji wyższy przełożony dyscyplinarny w dniu 30 grudnia 2010 r. powołał komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia. Komisja w sporządzonym w dniu 17 stycznia 2011 roku sprawozdaniu wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. W dniu 7 lutego 2011 r. na podstawie art. 135l ust. 1 ustawy o Policji zlecono rzecznikowi dyscyplinarnemu uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty potwierdzające fakt zapoznania obwinionego z zarządzeniem nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. Dokumenty uzyskane w ramach zleconych czynności dowodowych wraz z protokołem zapoznania obwinionego i jego obrońcy z materiałami zostały nadesłane do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w Ł. w dniu [...] r. Wyższy przełożony dyscyplinarny stwierdził, że bezspornym pozostaje fakt, iż w dniu [...] r. będąc po służbie obwiniony spożywał alkohol i posiadał przy sobie broń służbową w postaci pistoletu P-99. Kserokopia protokołu z użycia urządzenia kontrolno - pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu potwierdza, iż obwiniony był w stanie nietrzeźwości. D. H., przesłuchany w charakterze obwinionego w dniu [...] r. przyznał się do zarzucanego czynu. Wyższy przełożony dyscyplinarny uznał za niewiarygodną przestawioną przez obwinionego wersję, że jakoby z powodu ubioru i prowadzonej z kolegą rozmowy zapomniał, iż posiada przy sobie broń służbową. Wersja ta stanowi przyjętą przez obwinionego linię obrony, obliczoną na złagodzenie grożących konsekwencji dyscyplinarnych. Wyższy przełożony dyscyplinarny stwierdził, iż działanie obwinionego było działaniem zawinionym z winy umyślnej, gdyż co najmniej przewidując możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego na to się godził - art. 132a ustawy o Policji. Odnosząc się do argumentu obrońcy obwinionego, iż znaczna część zaskarżonego orzeczenia organu I instancji to opis zdarzenia do jakiego doszło w dniu [...]., które to jest przedmiotem postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Ł., organ odwoławczy wskazał, iż w ramach niniejszego postępowania organy obu instancji nie oceniały następstw jak i warunków użycia broni służbowej przez obwinionego. Zarzut postawiony w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczy wyłącznie kwestii posiadania broni służbowej podczas spożywania alkoholu i tylko w tym zakresie podlega ocenie. Nie sposób jednakże oceniając w postępowaniu dyscyplinarnym działanie obwinionego, będące przedmiotem zarzutu, nie zwrócić uwagi na kontekst całego zdarzenia, do którego doszło w dniu [...] r. Organ podzielił argument podnoszony przez obrońcę obwinionego, iż stan po użyciu alkoholu nie stanowi okoliczności zaostrzającej wymiar kary w rozumnemu art. 134h ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, gdyż w tym przypadku stan po użyciu alkoholu jest warunkiem koniecznym do tego, by zarzucane funkcjonariuszowi przewinienie w ogóle zaistniało - gdyby nie wypił alkoholu nie popełniłby przewinienia dyscyplinarnego opisanego w zarzucie. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji działanie obwinionego było nie tylko naruszeniem normy zawartej w §11 pkt 3 lit. b zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. Służbowa broń palna jest środkiem przymusu bezpośredniego o szczególnym charakterze, niesie największe ryzyko dla zdrowia i życia spośród wszystkich środków przymusu bezpośredniego, które są w dyspozycji funkcjonariuszy Policji. Jest wyrazem zaufania, jakim ustawodawca i społeczeństwo obdarzyli Policję, jako formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też przełożeni mają prawo i obowiązek wymagać od podległych im policjantów szczególnej staranności przy przechowywaniu, przenoszeniu i dysponowaniu tym środkiem przymusu bezpośredniego. Obwiniony zdawał sobie z tego sprawę, gdyż jak wynika z akt osobowych w dniu [...] roku ukończył w ramach doskonalenia zawodowego szkolenia dla policjantów - instruktorów strzelań policyjnych, realizowane przez Szkołę Policji w Słupsku. Nadto jak wynika z wniosków "o przydzielenie broni" obwiniony był zapoznawany z zarządzeniem nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 roku i fakt ten potwierdził własnoręcznym podpisem. Organ odwoławczy stwierdził, że wskazany w art. 135h ust. 1 ustawy o Policji termin na prowadzenie czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym jest terminem maksymalnym. Nie stoi jednak na przeszkodzie, aby czynności dowodowe postępowania dyscyplinarnego zostały zakończone wcześniej, o ile wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, co miało miejsce w tym przypadku. Organ wskazał, że w aktach postępowania znajduje się oświadczenie z dnia 5 grudnia 2010 r. (k.4) dr n. med. R. W. - lekarza specjalisty z zakresu chirurgii, iż nie było przeciwwskazań do wykonywania czynności służbowych wobec D. H. Ponadto organ wskazał, że obwiniony został prawidłowo poinformowany o przysługujących mu w toku postępowania uprawnieniach. Procedura określona w art. 135j ust. 9 ustawy o Policji została przeprowadzona w sposób prawidłowy, co znajduje odzwierciedlenie w aktach postępowania (k.19, 20, 24). Wyższy przełożony dyscyplinarny odwołał się w uzasadnieniu do treści art. 134h. ust. 1 ustawy o Policji. W zakresie przebiegu służby obwinionego Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wskazał, iż znajdująca się w aktach osobowych ostatnia opinia służbowa za okres od [...] r. jest pozytywna. W pkt III opinii D.H.został oceniony jako pracownik dyspozycyjny, komunikatywny i samodzielny oraz posiadający dobre przygotowanie zawodowe. W toku służby stosownie do zapisów znajdujących się w aktach osobowych (premie i nagrody (wyjątkowe)) był 16 - krotnie wyróżniany premiami i nagrodami pieniężnymi, w tym ostatnią [...] r. Ważąc dotychczasowy przebieg służby obwinionego oraz stopień i rodzaj naruszenia obowiązków służbowych, organ II instancji uznał jednak, iż kara wydalenia ze służby nie jest nieproporcjonalna do przewinienia. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że nie uwzględnił stanowiska komisji powołanej do zbadania zaskarżonego orzeczenia, bowiem przebieg służby obwinionego znajduje najpełniejsze odzwierciedlenie w jego aktach osobowych i stosownie do § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz. U nr 198 poz. 1933 z 2003 r.) akta te zostały przekazane wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu wraz aktami postępowania dyscyplinarnego i odwołaniem. Wobec powyższego brak było podstaw do uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego w tym zakresie. W zakresie określenia pochodzenia uwierzytelnionych kserokopii dokumentów znajdujących się w aktach postępowania dyscyplinarnego oraz rozstrzygnięcia ich dopuszczalności, organ wskazał, że jak wynika z daty oraz godziny sporządzenia tychże dokumentów powstały one w wyniku działań funkcjonariuszy Policji w ramach art. 307 § 3 K.p.k. Tym samym rozstrzyganie o dopuszczalności ich wykorzystania w postępowaniu dyscyplinarnym jest bezprzedmiotowe. Organ stwierdził, iż z powyższych powodów nie podzielił stanowiska komisji powołanej do zbadania zaskarżonego orzeczenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. i utrzymanego w mocy orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w Ł.nr [...] r. wraz z wydanym na ich podstawie rozkazem personalnym nr [...]r. Komendanta Miejskiego Policji w Ł. Zaskarżonym orzeczeniom zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. art. 9, 10, 11, 75 § 1, 77 § 1, 80, 81, 107 § 3 k.p.a., co w rezultacie doprowadziło do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 134 pkt 6 ustawy o Policji poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie. W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumenty podnoszone w odwołaniu. Ponadto skarżący podniósł, że ani w pierwszej, ani w drugiej instancji nie wzięto pod wagę jego nienagannej 10 - letniej służby, osiągnięć w pracy, opinii przełożonych, zachowania przed, jak i po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, warunków osobistych, czyli nie uwzględniono okoliczności mających wpływ na wymiar kary, tj. art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji, ani nie zrealizowano w obu instancjach art. 135 g ust. 1 tejże ustawy. Zdaniem skarżącego organ drugiej instancji w swoim uzasadnieniu w żadnej mierze nie odniósł się do odwołania - oprócz przyznania, iż czyn nie został popełniony w warunkach zaostrzających wymiar kary. Podniósł, że organ odwoławczy dysponował jego aktami osobowymi, a więc powołał się na nowe dowody, z którymi on nie został zapoznany. Nie został również zapoznany przez organ odwoławczy ze stanowiskiem Komendanta Miejskiego Policji w Ł., ani ze sprawozdaniem Komisji. Do skargi skarżący załączył rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. nr [...]. o zwolnieniu go ze służby z dniem [...] r. Zdaniem skarżącego Komendant Miejski Policji w Ł. stosując karę najsurowszą kierował się "następstwami", których tak naprawdę nie mógł mu zarzucić. Organ dokonał swoistego "przedsądu" - wkroczył na grunt toczącego się (w sprawie, a nie przeciwko) postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Ł., w którym ma status świadka, a nie podejrzanego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł.wnosił o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, że posiadanie broni palnej przez obwinionego podczas spotkania prywatnego w trakcie, którego spożywał alkohol jest wystarczające do wymierzenia orzeczonej kary. Tym bardziej, że obwiniony zarzucanego mu czynu dopuścił się umyślnie, doskonale wiedząc, że posiada przy sobie broń palną, a mimo to decydując się na spotkanie towarzyskie i spożywanie alkoholu. Wina w zakresie poważnego naruszenia dyscypliny służbowej - obowiązującego policjanta zarządzenia nr 6/2000 z dnia 16 maja 2000 r. - nie budzi wątpliwości. Swoim zachowaniem policjant, pomimo przyznania się do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wyrażenia skruchy, sprzeniewierzył się przyjętym obowiązkom związanym z wykonywaniem zawodu opartego na szczególnym zaufaniu społecznym. Postępowanie skarżącego nie zasługuje na pobłażanie i uniemożliwia jego dalsze pozostawanie w służbie. Uzasadnienie wymierzonej kary dyscyplinarnej zawarte w orzeczeniach odpowiada rygorom uzasadnienia faktycznego i prawnego, o których mowa w art. 135 j ust. 2 pkt 6, z uwzględnieniem zasad wymiaru kary przewidzianych w art. 134 h ust. 1, przy istnieniu okoliczności wpływających na jej zaostrzenie, wskazanych w art. 134 h ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o Policji. Mylnie także wskazuje skarżący, iż wydając w sprawie orzeczenie przełożeni dyscyplinarni "dokonali swoistego przesądu" wkraczając na grunt toczącego się postępowania karnego, bowiem stawiany funkcjonariuszowi zarzut zostaje bez związku z postępowaniem karnym, którego akta nie zostały włączone do akt postępowania dyscyplinarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zarówno zaskarżone orzeczenie, jak i poprzedzające je orzeczenie organu pierwszej instancji nie zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2007 Nr 43, poz. 277 ze zm.). Sposób i tryb prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszom Policji reguluje rozdział 10 powołanej ustawy. Postępowanie dyscyplinarne policjantów jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania karnego. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. akt K 22/00, OTK 2001/3/48, LEX 46860, wskazał, że "deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego. Łączy się ona przede wszystkim ze szczególnym charakterem niektórych zawodów oraz zasadami funkcjonowania konkretnych korporacji zawodowych. Ukształtowane w ich ramach reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu. Mogą przez to odwoływać się do etycznych aspektów współistnienia i działania. Deontologia zawodowa musi być więc ujmowana także w perspektywie imperatywnych rozwiązań praktycznych w zakresie dotyczącym wypełniania obowiązków zawodowych. Stąd też odpowiedzialność dyscyplinarna związana może być z czynami, które nie podlegają odpowiedzialności karnej". W ocenie Sądu, powyższe rozważania Trybunału Konstytucyjnego można odnieść także do postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do funkcjonariusza Policji. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji - policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy). W ust. 3 art. 132 ustawy o Policji został określony katalog naruszeń dyscypliny służbowej. Powyższy katalog nie jest zamknięty, ale stanowi jedynie przykład formy niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza Policji. Użyte w treści tego przepisu sformułowanie "w szczególności" oznacza, iż nie tylko stypizowane w tym przepisie czyny (wymienione zachowania policjantów) można uznać za naruszenie dyscypliny służbowej. Ustawodawca, uznając, iż niemożliwe jest ich enumeratywne wyliczenie, odsyła do klauzuli generalnej zawartej w art. 132 ust. 2 ustawy, która definiuje ogólnie pojęcie naruszenia dyscypliny służbowej, za które to naruszenie policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. W świetle postanowień art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina określona w powołanym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym. Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Zauważyć też należy, iż stosownie do art. 135g ust. 1 powołanej ustawy pragmatycznej, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2 ww. artykułu). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżącego uznano za winnego umyślnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu § 11 pkt 3 lit. b ust. 1 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP nr 4 poz. 38 z 2000r. ze zm.), tj. posiadanie przy sobie broni palnej podczas spożywania napojów alkoholowych oraz po ich spożyciu. Stan faktyczny w sprawie nie jest sporny. W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący posiadał przy sobie broń podczas spożywania alkoholu oraz po jego spożyciu. Okoliczności tej skarżący nie kwestionował ani w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, ani w skardze do sądu. W ocenie Sądu, organy orzekające prawidłowo zatem uznały, że skarżący swoim zachowaniem wyczerpał przesłanki określone w art. 132 ust.1 i 2 ww. ustawy, tj. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej. W art. 134 ustawy określone zostały kary dyscyplinarne. Zgodnie z tym przepisem karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana; 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania; 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia; 6) wydalenie ze służby. Przedstawiona w powyższym przepisie gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. Komendant Miejski Policji w Ł. zastosował wobec skarżącego najsurowszy rodzaj kary, tj. wydalenie ze służby, która to kara oznacza zwolnienie policjanta ze służby w Policji (art. 134e ustawy). Odnośnie wymierzonej kary dyscyplinarnej Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wyjaśnił, że kara została wymierzona zgodnie z przesłankami określonymi w art.134h ust. 1 ustawy. Oba organy administracji uznały, że popełnienie przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego było zawinione, gdyż wiedząc, że posiada przy sobie broń palną wziął udział w prywatnym spotkaniu towarzyskim i spożywał alkohol. Wina skarżącego polegająca na poważnym naruszeniu dyscypliny służbowej nie budzi wątpliwości. W ocenie Sady stanowisko organów jest prawidłowe. Przewinienie dyscyplinarne skarżącego jest zawinione, gdyż policjant, mając należyte doświadczenie zawodowe mógł przewidzieć możliwość jego popełnienia. Skarżący w sposób zawiniony nie wykonał obowiązków wynikających z zarządzenia nr 6/2000 Komendanta Głównego Policji. Organy prawidłowo więc uznały, że pomimo, iż policjant przyznał się do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, rodzaj przewinienia dyscyplinarnego nie daje gwarancji przestrzegania przez niego przepisów prawa. Powyższe zaś uzasadnia zastosowanie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Podkreślić należy, że skarżący nie kwestionuje, iż popełnił przewinienie dyscyplinarne, natomiast kwestionuje zasadność zastosowania najsurowszej kary dyscyplinarnej. W obliczu wagi czynu (posiadanie przy sobie broni podczas prywatnego spotkania, posiadanie broni podczas spożywanie alkoholu oraz po spożyciu alkoholu w miejscu publicznym – w parku) wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary wydalenia ze służby nie stanowi – zdaniem Sądu - dowolności, co do zastosowanej sankcji. W tym miejscu zauważyć należy, że odpowiedzialność dyscyplinarna policjanta oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań stawianych Policji, a co za tym idzie funkcjonariuszom tej formacji - ochrony zdrowia i życia ludzi. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarogodności w oczach opinii publicznej zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw. W konsekwencji, przy wykonywaniu zadań, obowiązuje zatem nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których to wartości należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków. Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant, nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć (tak NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 637/06, LEX nr 320611). W art. 134h ust. 3 o Policji wskazano warunki mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy administracji nie miały podstaw do skorzystania z tej instytucji, gdyż nie zachodziły określone w tym przepisie okoliczności popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego. Natomiast, wbrew stanowisku policjanta, w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności mające wpływ na zaostrzenie skarżącemu wymiaru kary określone w art. 134h ust. 2 ustawy, tj. popełnienie przewinienia dyscyplinarnego w stanie po użyciu alkoholu. Skarżący bowiem nie tylko posiadał broń podczas spożywania alkoholu i po jego spożyciu (§ 11 pkt 3 lit. b zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 roku w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, ale także posiadając przy sobie broń palną brał udział w uroczystości prywatnej (spotkanie towarzyskie z kolegami w parku) pomimo zakazu wynikającego z § 11 pkt 3 lit. c zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji i był w stanie po użyciu alkoholu. Ponadto na zaostrzenie wymiaru kary skarżącemu miały wpływ poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza naruszenie dobrego imienia Policji (art. 134 ust. 2 pkt 3 ustawy). W niniejszej sprawie postawiony i potwierdzony zarzut naruszenia dyscypliny służbowej, w sposób nie budzący wątpliwości, wskazywał na konieczność zastosowania środka dyscyplinarnego. Orzeczenia organów obu instancji w sposób jasny wyjaśniają na czym polegało przewinienie dyscyplinarne skarżącego i jakie konkretnie przepisy zostały naruszone, a organy uwzględniały dotychczasowy przebieg służby i osiągane wyniki przez policjanta, jak również okoliczności rzutujące na zaostrzenie tej kary. Prawidłowo organy administracji uznały, że stopień szkodliwości popełnionego przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego był rażący i dawał podstawę do zastosowania najsurowszej kary dyscyplinarnej. Organ wymierzający karę powinien surowiej oceniać czyny funkcjonariusza, który popełnił przewinienie dyscyplinarne w stanie nietrzeźwości. Policjant posiadając bowiem przy sobie broń po spożyciu alkoholu naraża zdrowie i życie ludzi, których jako policjant ma chronić. Jego czyn zasługuje więc na zaostrzenie kary. Tym bardziej, jeśli dopuścił się takie czynu policjant mający osiągnięcia w służbie. Postawa skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego wskazywała, że wprawdzie rozumie swoje przewinienie, ale nie dostrzega zagrożeń wynikających z faktu posiadania przy sobie broni palnej (skarżący stwierdził, iż udając się na spotkanie nie wiedział, że posiada przy sobie broń) i płynącego z tego niebezpieczeństwa w przypadku wprowadzenia się w stan nietrzeźwości. Oznacza to, że nie rozumie przepisów zarządzenia dotyczącego zasad użytkowania broni palnej przez policjanta, z którymi został zapoznany. Przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zamierzone, czy też nie. Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne może mieć bowiem charakter umyślny, jak i nieumyślny. Stąd też przewinienie dyscyplinarne jest zawinione także wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia jednak popełnia przewinienie na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć (art.132a ustawy). Już zatem samo (nieumyślne, niezamierzone) naruszenie obowiązków służbowych może powodować odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza. Wobec tego postać i stopień jego winy nie przesądza o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, może natomiast mieć wpływ na wymiar kary dyscyplinarnej. Funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa, stąd rażące naruszenie przez funkcjonariusza prawa musi, w ocenie Sądu, wywoływać skutek w postaci wydalenia ze służby. Sąd podzielił stanowisko organów orzekających, że w interesie służby jest to, by pozostający w służbie funkcjonariusz przestrzegał zasad użytkowania broni palnej. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania § 12 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. Skarżący bowiem nie posiadał przy sobie broni za zgodą przełożonego ze względu na ważne względy służbowe. A zatem pozostawienie w służbie skarżącego, posiadającego doświadczenie zawodowe i umiejętności zawodowe, który dopuścił się naruszenia podstawowych obowiązków wynikających z przepisów prawa, oznaczałoby przyzwolenie przełożonego dyscyplinarnego na nieprawidłowe użytkowanie broni palnej przez policjantów. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7, 8. 9 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. Zagadnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy Policji regulują - art.132 -144a w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji. W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów dotyczących procedury przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem Sądu, uzasadnienie wymierzonej kary dyscyplinarnej zawarte w orzeczeniach odpowiada rygorom uzasadnienia faktycznego i prawnego, o których mowa w art. 135 j ust. 2 pkt 6, z uwzględnieniem zasad wymiaru kary przewidzianych w art. 134 h ust. 1, przy istnieniu okoliczności wpływających na jej zaostrzenie wskazanych w art. 134 h ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o Policji. Za niezasadny należało uznać zarzut skargi dotyczący niezapoznania skarżącego przed wydaniem orzeczenia przez organ II instancji ze stanowiskiem Komendanta Miejskiego Policji w Ł. oraz ze sprawozdaniem Komisji powołanej przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego do zbadania orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w Łodzi z dnia [...] r. Z akt sprawy, w szczególności z protokołu z dnia [...] r. wynika, że skarżący oraz jego obrońca zostali zapoznani z uzupełnionym przez organ II instancji materiałem dowodowym. Sąd podzielił stanowisko organ odwoławczego, iż brak zapoznania skarżącego z dokumentami dotyczącymi przebiegu jego służby nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż są to dokumenty znane skarżącemu. Zdaniem Sądu, zawarty w sprawozdaniu wniosek "komisji", powołanej w trybie art. 135m ust. 1 ustawy, jest opinią dotyczącą sposobu załatwienia sprawy. Wyrażenie opinii zbliżone jest do konsultacji, czy też doradztwa. Wyższy przełożony dyscyplinarny nie jest jednak prawnie związany stanowiskiem "komisji". Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. = Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.