III SA/Łd 169/15

Dnia 22 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 17 § 1, art. 18 i art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] oraz z dnia [...] marca 2012 r. o numerach [...] i [...] wystawionych przez Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w Ł. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. orzekł o solidarnej odpowiedzialności J. J. - Członka Zarządu Spółki z o.o. A za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za maj 2009 r. w kwocie 202 zł wraz z należnymi odsetkami wynoszącymi na dzień wydania decyzji 51 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 12,40 zł, w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w kwocie 49 280 zł wraz z należnymi odsetkami wynoszącymi na dzień wydania decyzji 13 653 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 3 054 zł, z tytułu odsetek od nieuiszczonej w terminie płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2008 r. w kwocie 10 089 zł wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 605,34 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] uchylił ww. decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. w części dotyczącej zaległości w podatku od towarów i usług za maj 2009 r. w kwocie 202 zł wraz odsetkami za zwłokę w wysokości 51 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 12,40 zł i w tej części umorzył postępowanie w sprawie, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 27 grudnia 2012 r. o sygn. akt I SA/Łd 566/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] lutego 2012 r. Wyrok ten został zaskarżony przez zobowiązanego do Naczelnego Sadu Administracyjnego. W dniu [...] marca 2012 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wystawił na J. J. tytuły wykonawcze o numerach [...] i [...], obejmujące należności z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego wynikających z ww. decyzji z dnia [...]lutego 2012 r. Nr [...] i skierował je do przymusowej realizacji w trybie egzekucji administracyjnej do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 6 września 2013 r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym. Ww. zawiadomienie zostało doręczone J. J. w dniu 11 września 2013 r. wraz z odpisami tytułów wykonawczych o numerach [...] i [...]. Z kolei do dłużnika zajętej wierzytelności wpłynęło ono w dniu 10 września 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. pismem z dnia 20 września 2013 r. Nr [...] poinformował, że wysokość świadczenia od 1 października 2013 r. wynosi miesięcznie 3 224,54 zł. Potrącenie ze świadczenia wprowadzone zostało począwszy od należności za październik 2013 r. Pismem z dnia 18 września 2013 r. zobowiązany złożył zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] i [...], polegający na zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 2 października 2013 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. oddalił jako nieuzasadniony ww. zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia 4 listopada 2013 r. Egzekucja prowadzona na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] marca 2012 r. o numerach [...] i [...] została zakończona z uwagi na wyegzekwowanie należności nimi objętych na skutek zajęcia świadczenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. odpowiednio w dniach 24 lutego 2014 r. i 31 października 2013 r. W dniu 25 lutego 2014 r. organ egzekucyjny przesłał do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. zawiadomienie o uchyleniu zajęcia dokonanego zawiadomieniem z dnia 6 września 2013 r. Z kolei w dniu [...] października 2013 r. wierzyciel wystawił na J. J. tytuły wykonawcze o numerach: [...] i [...], obejmujące zaległości z tytułu: podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r., odsetek od nieuiszczonej w terminie płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2008 r. i przekazał je Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z. do realizacji. W dniu 17 października 2013 r. poborca skarbowy doręczył J. J. odpisy tytułów wykonawczych oraz spisał protokół o stanie majątkowym zobowiązanego. Pismem z dnia 24 października 2013 r. J. J. złożył zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia [...] października 2013 r. o numerach: [...] i [...] powołując się na: zawyżenie sposobu określenia odsetek w tytule wykonawczym Nr [...]; przedawnienie egzekwowanych zobowiązań; niedoręczenie upomnień wymienionych w treści tytułów wykonawczych oraz niezałączenie dowodu ich doręczenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela dotyczącego zarzutów zgłoszonych w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] i [...], w dniu 3 lipca 2014 r. wydał postanowienie, którym oddalił zarzuty zgłoszone w piśmie z dnia 24 października 2013 r. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r. W dniu 27 grudnia 2013 r. do Urzędu Skarbowego w Z. wpłynęło pismo z dnia 24 grudnia 2013 r., w którym pełnomocnik J. J. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] marca 2012 r. o numerach: [...], [...] oraz z dnia [...] października 2013 r. o numerach [...] i [...] wystawionych w związku z decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...]września 2011 r. Nr [...] utrzymaną w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności J. J., jako członka zarządu A Sp. z o.o. za zaległości podatkowe Spółki oraz uchylenie wszystkich dokonanych w nim czynności egzekucyjnych. W piśmie tym pełnomocnik zobowiązanego - powołując się na art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - wskazał, iż zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 2009 r. wygasło w związku z wpłatą dokonaną w dniu 22 listopada 2013 r. przez A S. z o.o., co potwierdza postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie zaliczenia wpłaty. Również zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2008 r. wygasło w związku z korektą zeznania o wysokości osiągniętego dochodu przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 złożoną przez Spółkę w dniu 12 grudnia 2013 r., z której wynikało, że ww. zobowiązanie podatkowe nie powstało. Zaznaczył przy tym. iż odpowiedzialność podatkowa członka zarządu, o której mowa w art. 116 Ordynacji podatkowej jest akcesoryjna w stosunku odpowiedzialności spółki, w której członkowie zarządu pełnili funkcje i wygasa wraz z wygaśnięciem zobowiązania Spółki. Zdaniem pełnomocnika w przedmiotowej sprawie doszło do wygaśnięcia dochodzonych przez organ egzekucyjny zobowiązań Spółki skutek dokonanej przez Spółkę wpłaty oraz złożonej korekty zeznania CIT-8, dlatego też zasadne jest umorzenie postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik zobowiązanego zaznaczył przy tym. iż ww. art. 59 § 1 pkt 2 pozostaje w związku z treścią art. 45 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jako dowody potwierdzające wygaśnięcie ww. zaległości podatkowych do wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego załączono odpis korekty zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2008 r., odpis postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie zaliczenia wpłaty. W dniu 10 lutego 2014 r. do Urzędu Skarbowego w Z. wpłynęło pismo z dnia 6 lutego 2014 r., w którym wierzyciel wyjaśnił, iż w związku ze złożonym przez Spółkę zeznaniem CIT-8 za 2008 r. korygującym zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. do kwoty 0,00 oraz nieprzedłożeniem przez Spółkę stosownych dokumentów koniecznym jest przeprowadzenie dodatkowych czynności sprawdzających. Wskazał, iż do momentu zakończenia kontroli podatkowej nie może wypowiedzieć się w zakresie istnienia zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi wymienionymi w ww. wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W dniu 3 lipca 2014 r. organ egzekucyjny skierował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. zawiadomienie Nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym. Zawiadomienie to doręczono zobowiązanemu w dniu 17 lipca 2014 r., zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 8 lipca 2014 r. Pismem z dnia 15 lipca 2014 r. wierzyciel poinformował organ egzekucyjny, iż zaległość Spółki objęta tytułem wykonawczym Nr [...] wygasła w związku z wygaśnięciem zobowiązania na podmiocie głównym z uwagi na złożoną w dniu 12 grudnia 2013 r. korektą zeznania CIT-8, którym zaległość podatkowa w podatku od osób prawnych za 2008 r. została pomniejszona do 0.00 zł. Wskazał również, iż zaległość objęta tytułem wykonawczym Nr [...] nie uległa zmianie i wynosi 10089 zł. W dniu 23 lipca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wydał postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na postawie tytułu wykonawczego Nr [...]. Jednocześnie postanowieniem Nr [...]odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...] i [...]. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik zobowiązanego złożył zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, art. 45 § ww. ustawy poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zobowiązany okazał dowody stwierdzające wygaśniecie obowiązku w związku, z którym prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, art. 59 § 3 ww. ustawy poprzez jego niezastosowanie i niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego pomimo zaistnienia przesłanki, o której mowa w ww. art. 59 § 1 pkt 2, art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy należności z tytułu odsetek od nieuiszczonej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2008 r. uległy przedawnieniu. W związku z powyższym, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, umorzenie postępowania egzekucyjnego wszczętego względem J. J. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] [...] i [...] oraz uchylenie wszystkich dokonanych w nim czynności egzekucyjnych. W uzasadnieniu złożonego zażalenia pełnomocnik zobowiązanego podniósł, iż dochodzone przez organ egzekucyjny zaliczki na podatek dochodowy za styczeń 2008 r. wygasły na skutek przedawnienia z końcem 2013 r. Odnosząc się natomiast do egzekwowanych przez organ egzekucyjny kosztów egzekucyjnych wskazał, iż należności te wygasły wraz z wygaśnięciem dochodzonych przez organ egzekucyjny zobowiązań podatkowych, co - zdaniem pełnomocnika - potwierdza postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...]. Pełnomocnik zobowiązanego zaznaczył przy tym, iż J. J. stracił status zobowiązanego w odniesieniu do egzekwowanych należności, zatem brak jest również podstaw do dalszego obciążania go kosztami egzekucyjnymi. Ponadto pełnomocnik podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi dodatkowa przesłanka uzasadniająca umorzenie kosztów postępowania egzekucyjnego uregulowana w art. 64e § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. brak możliwości poniesienia kosztów przez zobowiązanego bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Wyjaśnił przy tym, iż świadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych otrzymywane przez J. J. stanowi jego jedyny dochód, a zobowiązany jest osobą po przebytym udarze niedokrwiennym mózgu, który miał miejsce w dniu 6 kwietnia 2009 r. Ww. świadczenie w całości przeznaczane jest na utrzymanie, wyżywienie i leczenie, bez którego stan zdrowia zobowiązanego może się istotnie pogorszyć. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydał postanowienie z dnia 25 listopada 2014 r. Powołał art. 59 § 1, art. 59 § 2, § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślił, że organ egzekucyjny niezależnie od tego czy jednocześnie działa również jako wierzyciel, nie jest upoważniony do badania zasadności i wymagalności istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Postępowanie to ma służyć jedynie wyegzekwowaniu obowiązków określonych w ww. decyzji, ma ono bowiem charakter wykonawczy. W świetle powyższego bezspornym jest, że w postępowaniu egzekucyjnym dłużnik nie może kwestionować zasadności dochodzonych kosztów egzekucyjnych, do których uiszczenia zobowiązany został na podstawie ww. decyzji organu podatkowego. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż jak wynika z pisma wierzyciela z dnia 15 lipca 2014 r. fakt złożenia przez A Sp. z o.o. korekty zeznania CIT-8 za 2008 r. spowodował jedynie wygaśniecie zobowiązania w zakresie zobowiązania podatkowego od osób prawnych za 2008 r. Nie ma ono natomiast wpływu na zasadność dochodzenia kosztów egzekucyjnych, których wysokość została wskazana w powyżej omawianej decyzji. Dopóki decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, wywołuje skutki prawne wobec jej adresatów, jak również wobec innych uczestników obrotu prawnego. Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 23 lipca 2014 r. potwierdza jedynie wygaśnięcie zobowiązania podatkowego od osób prawnych za 2008 r., a nie kosztów egzekucyjnych poniesionych przez organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki celem wyegzekwowania tych należności. Również powołany przez pełnomocnika zobowiązanego w zażaleniu z dnia 64e § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Na uwagę zasługuje fakt, iż koszty egzekucyjne dochodzone na podstawie ww. tytułów wyegzekwowane, a egzekucja zakończona odpowiednio w dniu 31 października 2013 r. i w dniu 24 lutego 2014 r. Przechodząc do kwestii przedawnienia nieuiszczonej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2008 r. organ zauważył, iż była ona przedmiotem postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego Nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w ostatecznym postanowieniu z dnia 18 listopada 2014 r. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Odsetki od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2008 r. przedawniają się z upływem 5 lat licząc od końca 2008 r. tj. od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek wpłaty zaliczek. Niemniej jednak. w stosunku do zobowiązania podatkowego z tytułu odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2008 r. bieg terminu przedawnienia został przerwany zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego Spółki. W dniu 30 czerwca 2009 r. skierowano do B I Oddział Z. zawiadomienie Nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. Dłużnik zajętej wierzytelności zawiadomienie to odebrał w dniu 6 lipca 2009 r. i pismem z dnia 7 lipca 2009 r. poinformował organ egzekucyjny, iż na rachunku bankowym prowadzonym dla Spółki brak jest środków umożliwiających całkowite lub częściowe zrealizowanie zajęcia. O zastosowanym środku egzekucyjnym została również powiadomiona Spółka, która w dniu 6 lipca 2009 r. potwierdziła odbiór ww. zawiadomienia oraz odpisu przedmiotowego tytułu wykonawczego. Powyższe skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań Spółki z tytułu odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2008 r. Dodatkowo organ zauważył, iż zawiadomieniem z dnia 9 maja 2011 r. Sąd Rejonowy w Ł. na wniosek organu egzekucyjnego dokonał wpisu hipoteki przymusowej w księdze wieczystej utworzonej dla nieruchomości należącej do Spółki celem zabezpieczenia ww. należności. Zgodnie natomiast z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowana tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Ponadto, jak wynika z treści art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej, przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Z uwagi zatem na fakt, iż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] września 2011 r. o solidarnej odpowiedzialności J. J., Członka Zarządu A Sp. z o.o. za jej zobowiązania podatkowe została doręczona J. J. w dniu 27 września 2011 r. zobowiązania z niej wynikające co do zasady wygasłyby w dniu 31 grudnia 2014 r., przy założeniu że nie wystąpią inne okoliczności mające wpływ na bieg terminu przedawnienia. Organ zauważył, iż w dniu 3 lipca 2014 r. organ egzekucyjny - zawiadomieniem Nr [...] dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. Zawiadomienie to doręczono zobowiązanemu w dniu 17 lipca 2014 r., zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 8 lipca 2014 r. Zastosowanie tego środka egzekucyjnego skutkowało przerwaniem biegu ww. terminu przedawnienia. Na uwzględnienie nie zasługuje również podnoszona przez pełnomocnika zobowiązanego kwestia bezprawnego dochodzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2009 r. z uwagi na uregulowanie jej przez A Sp. z o.o. Wprawdzie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. w decyzji z dnia [...] września 2011 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności J. J. - Członka Zarządu Spółki z o.o. A również za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za maj 2009 r. wraz z należnymi odsetkami wynoszącymi na dzień wydania decyzji i kosztami postępowania egzekucyjnego. Niemniej jednak Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. uchylił ww. decyzję Naczelnika[...] Urzędu Skarbowego w Ł. w części dotyczącej zaległości w podatku od towarów i usług za maj 2009 r. i w tej części umorzył postępowanie w sprawie. Ponadto z akt sprawy nie wynika, ażeby w stosunku do J. J. prowadzone było postępowanie egzekucyjne w zakresie dochodzenia tych należności. Dodatkowo organ podkreślił iż wbrew twierdzeniu pełnomocnika zobowiązanego załączone do wniosku o umorzenie dokumenty nie potwierdzają wygaśnięcia zobowiązań podatkowych dochodzonych na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] oraz z dnia [...] marca 2012 r. o numerach [...] i [...]. Na powyższe postanowienie J. J. wniósł skargę do WSA w Łodzi powtarzając zarzuty zawarte w zażaleniu i wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowienie z dnia 20 lutego 2015 r. starszy referendarz sądowy w WSA w Ł. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j.dalej p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U z 2012 r poz. 1015 ze zm. ) dalej u.p.e.a. § 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. § 2. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. § 2a. W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9, postępowanie egzekucyjne umarza się w przypadkach określonych w § 1 pkt 4, 6, 7, 9 i 10 oraz w § 2. § 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. § 4. Postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. § 5. Na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania Przede wszystkim stwierdzić należy, że organ egzekucyjny nie jest upoważniony do badania zasadności i wymagalności istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Postępowanie to ma służyć jedynie wyegzekwowaniu obowiązków określonych w decyzji ma ono bowiem charakter wykonawczy. W postępowaniu egzekucyjnym dłużnik nie może kwestionować zasadności dochodzonych kosztów egzekucyjnych do których uiszczenia zobowiązany został na podstawie decyzji. Fakt złożenia przez A sp. Z o.o. korekty zeznania CIT -8 za 2008 r spowodował jedynie wygaśnięcie zobowiązania w zakresie zobowiązania podatkowego od osób prawnych za 2008 r. nie ma ono natomiast wpływu na zasadność dochodzenia kosztów egzekucyjnych , których wysokość została określona w decyzji. Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 23 lipca 2014 r potwierdza jedynie wygaśnięcie zobowiązania podatkowego od osób prawnych za 2008 r a nie kosztów egzekucyjnych poniesionych przez organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki celem wyegzekwowania tych należności Wbrew twierdzeniom skarżącego organ odniósł się do zarzutu naruszenia art. 64 § 2 pkt. 1 u.p.e.a. i stwierdził że nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż koszty egzekucyjne dochodzone na podstawie tych tytułów wykonawczych zostały wyegzekwowane a egzekucja zakończona odpowiednio w dniu 31 października 2013 r i w dniu 24 lutego 2014 r. Ponadto skarżący w piśmie stanowiącym zarzuty na postępowanie egzekucyjne wyjaśnił , iż uciążliwość zastosowanego środka egzekucyjnego polega na tym, że organ egzekucyjny ma zamiar zająć jego jedyny samochód. Jednak w toku przedmiotowego postępowania nie dokonano zajęcia samochodu. Przechodząc do kwestii przedawnienia zaległości z tytułu odsetek od nieuiszczonej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2008 r to stwierdzić należy iż do przedawnienia nie doszło bowiem zawiadomieniem z dnia 9 maja 2011 r Sąd Rejonowy w Ł. na wniosek organu egzekucyjnego dokonał wpisu hipoteki przymusowej w księdze wieczystej utworzonej dla nieruchomości należącej do spółki celem zabezpieczenia w.w. nieruchomości . Zgodnie z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym jednakze po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe wynikające z przedmiotowej decyzji to stwierdzić należy iż zgodnie z art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej przedawnienie to następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Decyzja z dnia [...]09.2011 r. została doręczona skarżącemu w dniu 27.09.2011r. zobowiązania z niej wygasłyby zatem w dniu 31.12.2014r. Doszło jednak do przerwania biegu terminu przedawnienia, bowiem w dniu 3.07.2014r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego w ZUSie II Oddział w Ł. Zawiadomienie to doręczono zobowiązanemu w dniu 17. 07.2014r. zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 8.07.2014r. Zarzuty pełnomocnika skarżącego zawarte w piśmie z dnia 9 kwietnia 2015 r są niezasadne. Jak wyżej wskazano nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, bowiem zawiadomieniem z dnia 9 maja 2011 r. Sąd Rejonowy w Ł. na wniosek organu egzekucyjnego dokonał wpisu hipoteki przymusowej w księdze wieczystej utworzonej dla nieruchomości należącej do Spółki celem zabezpieczenia ww. należności. Zgodnie natomiast z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowana tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r sygn. akt SK 40/12 podzielić należy pogląd organu odwoławczego, iż wyrok ten został wydany na tle konkretnych okoliczności faktycznych i nie należy dokonywać jego wykładni w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy będącej przedmiotem tego orzeczenia . Ponadto jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2013 r sygn. akt I FSK 1667/12 który – odnosząc się do ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego uznał , że " cytowane orzeczenie dotyczy przepisu obowiązującego do końca 2002 r tj. art. 70 § 6 ordynacji podatkowej i nie ma zastosowania w tej sprawie tj. art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej. Poza tym w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego na stronie 41-42 wskazano na ograniczone zastosowanie powyższego wyroku .Także w treści uzasadnienia postanowienia WSA w Łodzi z dnia 19 marca 2004 r sygn. akt I SA/Łd1460/13 odrzucającego skargę podatnika o wznowienie postępowania sądowego Sąd stwierdził , że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r nie mogło stanowić podstawy do wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA z dnia 20 grudnia 2012 r sygn. akt I SA/Łd 589/12 gdyż wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 272 § 1 p.p.s.a. jest możliwe w przypadku gdy Trybunał orzekł w nim o niekonstytucyjności aktu normatywnego na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. WSA w Łodzi w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 20. 12. 2012 r sygn. akt I SA/Łd 589/12 zastosował art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej. Natomiast wyrok Trybunału dotyczy wyłącznie stwierdzenia niezgodności z konstytucją art. 70 § 6 powyższej ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r do dnia 31 grudnia 2002 r. Sąd nie podzielił poglądu pełnomocnika skarżącego, iż z uwagi na akcesoryjny charakter odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki zobowiązania skarżącego mogły wygasnąć na skutek przedawnienia zobowiązań spółki niezależnie od braku upływu 3 –letniego terminu o którym mowa w art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej – z przyczyn wskazanych powyżej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. k.ż.