III SA/Łd 17/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2015 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o skreśleniu z ewidencji instruktorów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] o skreśleniu M. M. z ewidencji instruktorów, prowadzonej przez Prezydenta Miasta [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Prezydent Miasta [...] w dniu [...] skreślił z ewidencji instruktorów M. M. i zobowiązał do zwrotu legitymacji instruktora. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] wobec nieskorzystania przez M. M. z prawa do złożenia odwołania. W dniu [...] do Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów UM[...] wpłynął wniosek M. M. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie skreślenia M. M. z ewidencji instruktorów. Na skutek zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta [...] wznowił na żądanie strony postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia z ewidencji instruktorów. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego orzekł o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...], na podstawie której M. M. został skreślony z ewidencji instruktorów. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ww. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji stwierdził brak wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W ocenie organu strona miała zapewniony udział w postępowaniu prowadzonym przed Prezydentem Miasta [...] w sprawie skreślenia z listy instruktorów. Organ I instancji pismem z dnia [...] zawiadomił instruktora o wszczęciu postępowaniu administracyjnym wysyłając do niego pismo listem poleconym zawierające zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Adresat nie odebrał przesyłki w terminie wskazanym w zawiadomieniu, na skutek czego przesyłka zawierająca zawiadomienie o wszczęciu postępowania została zwrócona nadawcy w dniu 12 września 2013 r. Wobec powyższego organ administracji uznał, że pismo zostało doręczone w trybie art. 44 K.p.a., co znajduje swoje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym zawartym w aktach. Następnie w dniu [...] organ pierwszej instancji wydał decyzję o skreśleniu skarżącego z ewidencji instruktorów. Przesyłka polecona zawierająca decyzję nie została odebrana w terminie i została zwrócona nadawcy w dniu 31 października 2014 r. W tym stanie rzeczy należało uznać, że organ administracji zapewnił stronie udział w postępowania administracyjnym. Brak osobistego odbioru korespondencji przez stronę nie uprawnia do uznania, że skierowane do strony pisma, doręczone w trybie przewidzianym przez K.p.a., nie wywarły skutku prawnego. W szczególności brak podstaw by uznać, że strona nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych albo nie mogła w nich brać udziału. Wręcz przeciwnie, strona sama z możliwości wzięcia udziału w postępowaniu zrezygnowała. M. M. przez cały okres zamieszkiwał w Ł. przy u. A 165. Jak wynika z adnotacji na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek z dnia 28 sierpnia oraz 15 października 2013 r. przesyłki te zostały złożone w Urzędzie Pocztowym nr [...] w Ł., a zawiadomienie o ich pozostawieniu i możliwości odbioru pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłki te były przechowywane w Urzędzie Pocztowym nr [...] w Ł. przez okres czternastu dni, a następnie po tym okresie zwrócone nadawcy. Uznać zatem należy, że zarówno zawiadomienie strony o awizacji przesyłki, jak i okres jej pozostawania w Urzędzie pocztowym, spełniły wymogi przewidziane w art. 44 K.p.a. Strona, jeszcze zanim organ wszczął postępowanie administracyjne, w sposób wysoce niefrasobliwy podeszła do kwestii swych kwalifikacji zawodowych wyrażający się obowiązkiem złożenia aktualnych informacji w zakresie danych zamieszczonych w ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta [...]. Zwłaszcza w sytuacji, gdy obowiązek złożenia informacji, stosownie do art. 130 ust. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r., poz. 600 ze zm.) obarczony był sankcją skreślenia z ewidencji na wypadek niewykonania zobowiązania. Instruktor miał obowiązek ten wypełnić dostarczając informację również listem zwykłym, ale w tym wypadku spoczywało na nim ryzyko niedoręczenia przesyłki do nadawcy. Nieuprawniony jest zarzut, że organ administracji powinien w tym zakresie prowadzić jakieś szczególne postępowanie dowodowe, przesłuchiwać świadków, badać domyślną zawartość korespondencji itp. Bez znaczenia dla sprawy pozostawała okoliczność, której udowodnienia w tym postępowaniu oczekiwała strona, czy wrzucał list do skrzynki, co było treścią listu i kto był świadkiem tego zdarzenia. Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia nie była kwestia przedłożenia żądanych przez organ informacji, o których mowa w piśmie z 5 marca 2013 r., ale zbadanie, czy zapewniony został udział strony w postępowaniu administracyjnym wszczętym po tej dacie, a mianowicie dopiero w dniu 26 sierpnia 2013 r. Celem postępowania nie było badanie poprawności realizacji zleceń przez Pocztę Polską S.A. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, jako postępowanie nadzwyczajne, dotyczyło tylko i wyłącznie zbadania zasadności przesłanki wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego (braku winy strony). Odmowa dopuszczenia przeprowadzenia dowodów była uzasadniona, albowiem w postępowaniu wznowieniowym organ administracji nie bada, czy skarżący spełnił merytoryczne przesłanki do pozostawania na liście instruktorów, a więc tego czy dopełnił obowiązków i złożył w zakreślonym terminie żądane informacje. Stąd też bez znaczenia byłyby wszelkie dowody, tak z dokumentu, jak i inne. Dowody - przeprowadzenia, których domagała się strona, nie pozostają w związku z przedmiotem sprawy o wznowienie postępowania w zakresie sprecyzowanym we wniosku. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik M. M. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzją Prezydenta Miasta [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: 1) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. polegający na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes skarżącego, a tym samym dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych, opartych na materiale dowodowym niekompletnym oraz nie w pełni rozpatrzonym; 2) art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że skarżący nie miał podstaw do powoływania się na błędy w postępowaniu wyrażające się brakiem zapewnienia mu udziału w postępowaniu, skoro według organu sam poprzez swoje zaniechanie pozbawił się możliwości zapoznania się z treścią pism i co za tym idzie składania uwag i wniosków oraz środków odwoławczych, a ponadto bezzasadne przyjęcie, że skarżący w sposób niefrasobliwy podszedł do obowiązku złożenia aktualnych informacji w zakresie danych umieszczonych w ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta [...]; 3) art. 75 § 1 K.p.a. oraz art. 81 K.p.a. poprzez przyznanie mocy dowodowej jedynie dowodom z dokumentów, do których złożenia organ pierwszej instancji wezwał skarżącego pismem z dnia [...], a tym samym pominięcie dowodów wskazanych w treści pisma z dnia [...], mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia; 4) art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że ryzyko niedoręczenia przesyłki listem zwykłym, który został nadany w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. – Prawo pocztowe spoczywa na nadawcy, zupełnie pomijając zaufanie obywatela (strony postępowania) do tego, że przesyłka w formie listu zwykłego zostanie doręczona przez operatora publicznego. W uzasadnieniu powyższej skargi wskazano, że skarżący przez całe postępowanie wznowieniowe próbował wykazać fakt nadania listem zwykłym przesyłki, zawierającej dane, o których mowa w treści wezwania Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], brak winy, co do okoliczności, które spowodowały niedoręczenie przesyłki organowi, brak doręczenia skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia z ewidencji instruktorów z dnia [...] oraz decyzji o skreśleniu z dnia [...]. Jednakże wszystkie wnioski dowodowe, łącznie z przesłuchaniem skarżącego, zostały oddalone. Wobec powyższego organy obu instancji uczyniły dowolne ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, opierając się na niepełnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Ponadto organ drugiej instancji błędnie przyjął, iż brak jest podstaw do uznania, że skarżący nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania, albo że nie mógł brać działu w postępowaniu. Wnioskowane dowody, takie jak chociażby wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków, przesłuchania strony, jak również wniosek o zwrócenie się do Poczty Polskiej S.A., Urzędu Pocztowego Łódź [...], przy ul. A 14, [...] Ł. o nadesłanie pełnej dokumentacji związanej z czynnościami podejmowanymi przez Urząd Pocztowy, miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]. Odmowa dopuszczenia opisanych wyżej dowodów pozbawiła skarżącego możliwości obrony jego praw. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. 270) – dalej p.p.s.a.,) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności. Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], wydaną w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o skreśleniu M. M. z ewidencji instruktorów, prowadzonej przez Prezydenta Miasta [...]. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w szczególnym trybie postępowania administracyjnego jakim jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Z uwagi na obowiązującą w procedurze administracyjnej zasadę trwałości decyzji ostatecznej, wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a., wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną wymaga ścisłego przestrzegania reguł wznowienia określonych w przepisach art. 145 - 153 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawą takiego postępowania jest zawsze zgodnie z art.149 § 2 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną, badając czy przyczyny wznowienia określone w art.145 § 1 K.p.a. i art. 145a K.p.a. nie wpłynęły na treść decyzji. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją, przy czym po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a. mogą zapaść jedynie rodzaje rozstrzygnięć administracyjnych wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i § 2 K.p.a. A mianowicie, organ wydaje decyzję, w której: ( po pierwsze, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.), (po drugie, uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.), (po trzecie, ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji - w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 (art. 151 § 2 K.p.a.). Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. U podstaw zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 K.p.a.) leży powinność zagwarantowania stronie przez organy administracji publicznej możliwości obrony praw i interesów w toczącym się postępowaniu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] wznowił na wniosek skarżącego postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...]. Organ za podstawę faktyczną wznowienia postępowania przyjął zgodnie z żądaniem strony okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Jak wyżej wskazano, zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], wydaną po wznowieniu postępowania, która odmawia uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...]. Przechodząc do dalszej części rozważań przede wszystkim podkreślić należy, że pomiędzy wydaną w trybie zwykłym decyzją ostateczną, tj. decyzją z dnia [...], występuje tożsamość podmiotowa i łączność przedmiotowa spraw. W tym miejscu przypomnieć należy, że podstawę materialnoprawną ww. decyzji ostatecznej stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2013 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Stosownie do treści 130 ust. 4 ustawy organ prowadzący ewidencję, o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 9, art. 58 ust. 1 pkt 10, art. 77 ust. 1 pkt 5, art. 87 ust. 2 pkt 4 i art. 117 ust. 2 pkt 8 ustawy w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wzywa osobę wpisaną przed dniem wejścia w życie ustawy do odpowiedniej ewidencji, o której mowa w ust. 1, do przedłożenia aktualnych informacji w zakresie danych umieszczonych w tych ewidencjach. W myśl zaś art. 130 ust. 5 ustawy osoba wezwana do przedłożenia aktualnych informacji w zakresie danych umieszczonych w ewidencji, w trybie, o którym mowa w ust. 4, jest obowiązana przedłożyć te informacje, w terminie miesiąca od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem skreślenia z ewidencji. Z powyższego wynika, że ustawa z dnia 5 stycznia 2013 o kierujących pojazdami warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu instruktora od spełnienia określonych w ustawie wymogów. Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest zapewnienie stronie udziału w postępowaniu w sprawie wszczętej z urzędu w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów. Przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy nie została ona zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych albo nie mogła w nich brać udziału z powodów przez nią niezawinionych. Brak winy strony podlega udowodnieniu. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w postępowaniu administracyjnym zasadą jest, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1 K.p.a.), ewentualnie w siedzibie organu (art. 42 § 2 K.p.a.) bądź każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 3 K.p.a.). Pismo można również doręczyć dorosłemu domownikowi adresata, sąsiadowi bądź dozorcy domu, o ile osoby te zobowiążą się oddać pismo adresatowi (art. 43 K.p.a.). Dopiero, jeśli doręczenie w powyższy sposób jest niemożliwe, doręczający może złożyć pismo na okres czternastu dni w placówce pocztowej operatora pocztowego lub urzędzie właściwej gminy (miasta), pozostawiając zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w oddawczej skrzynce pocztowej bądź jeśli to niemożliwe, w drzwiach mieszkania adresata lub też w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Doręczenie w trybie tzw. awizo stwarza domniemanie, że przesyłkę doręczono adresatowi, chociaż faktycznie do tego doręczenia do rąk adresata nie doszło. Przepis art. 44 K.p.a. jest regulacją wyjątkową, stąd też powinien być wykładany oraz stosowany ściśle. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wbrew twierdzeniom przedstawionym w skardze, doszło do skutecznego, tj. zgodnego z procedurą określoną w art. 44 § 1- 4 K.p.a., doręczenia skarżącemu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] z dnia [...]. Dowodem potwierdzającym powyższe doręczenie jest załączona do akt sprawy kserokopia koperty z potwierdzeniem odbioru. Przesyła ta była awizowana w dniu [...], a wobec jej niepodjęcia była awizowana powtórnie w dniu [...] i została zwrócona do nadawcy w dniu [...]. Przesyłkę tę należało uznać za skutecznie doręczoną w dniu [...]. W konsekwencji czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...]. Tym samym wobec niewniesienia odwołania decyzja stała się ostateczna z dniem [...]. Istotne jest także to, że zawiadomienie z dnia [...] o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia M. M. z ewidencji instruktorów zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu [...]. Dowodem potwierdzającym powyższe doręczenie jest załączona do akt sprawy kserokopia koperty z potwierdzeniem odbioru. Przesyła ta była awizowana w dniu 28 sierpnia 2013 r., a wobec jej niepodjęcia była awizowana powtórnie w dniu 5 września 2013 r. i została zwrócona do nadawcy w dniu 12 września 2013 r. Nie ulega więc wątpliwości, że skarżący nie uczestniczył w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...] o skreśleniu M. M. z ewidencji instruktorów, wpisanego do przedmiotowej ewidencji przez Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] w zakresie prawa jazdy kategorii B1,B. Jednakże w ocenie sądu organy prawidłowo przyjęły, że strona nie udowodniła, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia ww. pism nie zostały mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Pismem z dnia [...] skarżący został wezwany do przedstawienia dokumentów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, tj. dokumentów potwierdzających, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu mimo skutecznego doręczenia wezwania. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] wnosił o dopuszczenie dowodów z zeznań świadków na okoliczność braku wiedzy skarżącego do dnia [...] o treści decyzji o skreśleniu z listy instruktorów. Natomiast żadnych dokumentów oraz stosownych wyjaśnień dotyczących nieodebrania prawidłowo awizowanych przesyłek strona nie przedstawiła. Tymczasem brak winy strony podlega udowodnieniu. Czasowa niemożliwość odbioru przesyłek pod adresem wskazanym przez stronę lub prawidłowo ustalonym przez organ w toku postępowania administracyjnego nie oznacza bezskuteczności doręczenia decyzji. Zmieniając adres zamieszkania bądź adres dla doręczeń strona ma obowiązek powiadomić o zmianie organ wskazując nowy adres, pod który należy kierować korespondencję. Taki sam obowiązek ciążył na skarżącym w przypadku czasowej nieobecności lub niemożliwości odbioru korespondencji pod dotychczasowym adresem. Jeżeli natomiast istniały okoliczności i przesłanki, które miałyby świadczyć o braku winy adresata decyzji w zakresie odbioru korespondencji we wskazany wyżej sposób, to na nim ciążył obowiązek ich wykazania bądź to w postępowaniu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, bądź też w postępowaniu nadzwyczajnym. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby doszło do skutecznego wzruszenia decyzji z dnia [...] lub też sposobu jej doręczenia. Przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją, wydaną w postępowaniu zwykłym. Jak już wyżej podkreślono, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego mogą zapaść rodzaje rozstrzygnięć administracyjnych wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i § 2 K.p.a. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Brak jest bowiem podstaw do uznania, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]. Tym samym nie wystąpiła przesłanka do wznowienia tego postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77, art. 75 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a., stwierdzić należy, że są one niezasadne. Przypomnieć należy, że postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem przez organ administracji publicznej decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 K.p.a. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy jak i stosowania norm prawa materialnego. Obowiązki określone w powyższym przepisie precyzuje art. 77 § 1 K.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oczywistym jest, że obowiązki wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. dotyczą także postępowania wznowieniowego. Postępowanie przeprowadzone wbrew tym zasadom, tzn. bez wyjaśnienia całokształtu materiału dowodowego lub z pominięciem pewnych okoliczności, nabiera cech dowolności i uzasadnia zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie sądu, postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem ww. zasad. Dokumenty w postaci zwrotnych potwierdzeń odbioru korespondencji mają walor dokumentów urzędowych, które zostały uwzględnione przez organy jako dowód przy rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy. Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oddalił skargę. b.a.