III SA/Łd 179/13

Dnia 3 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A.H. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi S.B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 postanawia przyznać adwokatowi A.H., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. P. 128, lok. 5, kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu S.B. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i nakazać wypłacenie powyższej kwoty adwokatowi A.H. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi U.K. III SA/Łd 179/13 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. Uprzednio skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF". Postanowieniem z dnia 15 marca 2013 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 25 marca 2013 r. Okręgowa Izba Adwokacka w Ł. poinformowała o delegowaniu do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie adwokata A.H.. Adwokat A.H., działając w imieniu skarżącego, wniósł w dniu 30 sierpnia 2013 r. – za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od wyroku tegoż Sądu z dnia 7 czerwca 2013 r. W treści skargi kasacyjnej pełnomocnik sformułował wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej. Na rozprawie przed NSA złożył oświadczenie, że koszty te nie zostały opłacone przez mocodawcę w całości, ani w części. Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z dnia 16 grudnia 2014 r. wynika, że pełnomocnik brał w niej udział. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy przyznał adwokatowi A.H. kwotę 221,40 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu S.B. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Postanowienie doręczone zostało w dniu 12 maja 2015 r. W dniu 19 maja 2015 roku (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. W sprzeciwie pełnomocnik zakwestionował fakt nieprzyznania mu przez referendarza zwrotu niezbędnych wydatków w postaci kosztów dojazdu z Łodzi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w celu reprezentowania skarżącego na rozprawie przez NSA. W związku z powyższym wnosił o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie na jego rzecz kosztów dojazdu z Łodzi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie samochodem osobowym (Volkswagen Golf, nr rej. [...]) z silnikiem benzynowym o pojemności skokowej powyżej 900 cm3. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], w razie wniesienia sprzeciwu, którego nie odrzucono, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 250 ustawy p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokackie w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 461) [dalej: rozporządzenie], które w § 2 ust. 1 przewiduje, że sąd zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę jego niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata zostaje przez sąd podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Aktualna stawka podatku VAT wynosi 23%. Z kolei w myśl W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powoływanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie niż wymienione w lit. a i b – 240 zł. Ustęp 1 w pkt 2 lit a) stanowi natomiast, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka ta wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej jednak niż 120 zł. W niniejszej sprawie, pełnomocnik skarżącego adwokat A.H. sformułował wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone przez mocodawcę w całości, ani w części. Jednocześnie z akt sprawy wynikało, że pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz reprezentował skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Koszty zastępstwa przed Sądem I instancji orzeczone zostały w wyroku z dnia 7 czerwca 2013 r. Wobec powyższego za zasadny należało uznać wniosek pełnomocnika w części dotyczącej żądanych kosztów zastępstwa procesowego przed sądem II instancji (przygotowanie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym). Z tych też względów na wniosek pełnomocnika skarżącego - stosownie do § 18 ustęp 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz na podstawie art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w postanowieniu. Jednocześnie Sąd nie uwzględnił w tej sprawie wniosku pełnomocnika o zasądzenie niezbędnych, udokumentowanych wydatków związanych z przejazdem pełnomocnika na posiedzenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 16 grudnia 2014 r. W tym przedmiocie Sąd ma na względzie, że postanowieniem z dnia 3 czerwca 2014 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 176/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał już od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A.H. m.in. kwotę 217,31 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych w związku z przejazdem do Sądu II instancji w dniu 16 grudnia 2014 r. celem uczestniczenia w rozprawie ze skargi kasacyjnej S.B.. Postanowienie wydane w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 176/13 uwzględnia bowiem koszty podróży w celu udziału pełnomocnika w rozprawie przed NSA również w sprawie o sygn. akt II GSK 2083/13, która odbywała się tego samego dnia. W omawianej sprawie o sygn. akt III SA/Łd 176/13 Sąd zakwalifikował do niezbędnych wydatków koszty podróży pełnomocnika na trasie Łódź – Warszawa i Warszawa – Łódź z użyciem jego prywatnego samochodu. Uznać bowiem należało, iż koszty podróży na posiedzenia NSA w dniu 16 grudnia 2014 r. zostały poniesione jednorazowo i orzeczono już o ich przyznaniu. Sąd nie ma zatem podstaw do ponownego zwrotu wydatków za dojazd pełnomocnika na rozprawę przed NSA również w niniejszej sprawie. U.K.