III SA/Łd 18/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. przyznaje radcy prawnemu G. J. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł., przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) zł obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącemu J. G. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić radcy prawnemu G. J. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewoda Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. G. od decyzji Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] r. Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu J. G. z pobytu stałego z lokalu położonego w Ł., ul. N. nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uzasadniając decyzję wskazał, że postępowanie w sprawie wymeldowania z pobytu stałego pod adresem: Ł., ul. N. [...] zostało wszczęte na wniosek A. G. z dnia 31 maja 2010 r., w którym podała, że jej były mąż J. G. ( rozwód nastąpił w dniu [...] r.) nie przebywa od 8 miesięcy w przedmiotowym lokalu. Organ I instancji decyzją z dnia 11 sierpnia 2010 r. orzekł o wymeldowaniu J. G. z w/w lokalu. Decyzja ta po złożeniu odwołania została uchylona przez organ odwoławczy i sprawę przekazano do ponownego rozpoznani przez organ I instancji. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji wydał w dniu [...] r. decyzję orzekającą o wymeldowaniu J. G. Od tej decyzji J. G. także odwołał się wnosząc o jej zmianę w całości. W ocenie odwołującego się w sprawie nie ustalono przesłanek wymeldowania. W szczególności zakwestionował wyjaśnienia byłej żony oraz jej rodziców W. i M. B. z uwagi na pozostawanie tych osób z nim w konflikcie rodzinnym. Także podważył zeznania świadków W. K. oraz funkcjonariuszy Policji A. J., M. D., Z. P. Zeznanie W. K. dotyczące nie widywania od około 2 lat J. G. nie jest wystarczające do przyjęcia, że nastąpiło opuszczenie przez skarżącego przedmiotowego lokalu. Zeznania W. K. pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniami wnioskodawczyni utrzymującej, że były mąż nie zamieszkuje pod omawianym adresem od października 2009 r. Ponadto inni świadkowie, tj. A. G., S. P., A. K., W. G. i Z. B. potwierdzają stanowisko skarżącego o braku innego miejsca przebywania niż przedmiotowy lokal. Na potwierdzenie swojego stanowiska odnośnie przebywania w przedmiotowym lokalu skarżący powołuje się na złożone zeznania wnioskodawczyni podczas prowadzonych postępowań przez sądy w sprawach cywilnych. Wojewoda Ł. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję powołał art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych upoważniający organ gminy do wydania na wniosek strony lub z urzędu decyzji w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z przepisu tego wynika, że jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie z pobytu stałego jest opuszczenie lokalu bez wymeldowania się. Przepis art. 6 ust. 1 w/w ustawy zawiera definicję pojęcia pobytu stałego. W myśl tego przepisu pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do przyjęcia, że wobec skarżącego spełniona została przesłanka opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Okoliczności istotne dla sprawy zostały wyjaśnione przez organ I instancji, który przeprowadził ocenę dowodów zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Z dokonanych przez organ I instancji ustaleń wynika, że A. G. legitymuje się tytułem prawnym do przedmiotowego lokalu, stanowiącego jej odrębną własność. Z ustaleń tego organu wynika również, że skarżący został zameldowany pod adresem: Ł., u. N. [...] w dniu [...] r., po zawarciu związku małżeńskiego z wnioskodawczynią. Organ odwoławczy uznał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że skarżący nie mieszkał w charakterze pobytu stałego do czasu rozwodu w dniu [...] r., po czym wyprowadził się do innego lokalu, jedynie co pewien czas przyjeżdżał do miejsca zameldowania na pobyt stały po korespondencję i wówczas niejednokrotnie dochodziło do nieporozumień między stronami. Natomiast w październiku 2009 r. opuścił lokal, a od wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie podejmował działania mające na celu stworzenie pozorów zamieszkania ( przyniósł do lokalu swoje rzeczy, pralkę, wstawił do kuchni łóżko polowe, pojawiał się sporadycznie w mieszkaniu). Powyższych pobytów nie można uznać jako zamieszkiwania w rozumieniu art. 6 ust. 1 w/w ustawy. Wobec tego, w ocenie organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom J. G., nie znajduje się w przedmiotowym lokalu jego centrum spraw życiowych. Organ odwoławczy nie podzielił kwestionowanej przez skarżącego wiarygodności zeznań świadka K. Są one bowiem spójne z ustaleniami organu I instancji dotyczącymi wyprowadzenia się po rozwodzie J. G. i sporadycznych jego pobytów, nie mających na celu zamieszkiwania, a jedynie zabrania korespondencji. Także zeznania policjantów potwierdzają fakt, że przedmiotowy lokal nie stanowi centrum spraw życiowych, rodzinnych i majątkowych. Ponadto z wyjaśnień skarżącego wynika okoliczność spędzania większości czasu poza miejscem zameldowania na pobyt stały. Zdaniem organu odwoławczego wiarygodne są zeznania złożone przez A. G. i jej rodziców. Co prawda pozostają oni w konflikcie ze skarżącym, jednak z tych samych względów należałoby odmówić wiarygodności zeznaniom świadków w osobach brata i siostry skarżącego. Zeznania tych świadków nie potwierdzają, wobec innych dowodów w sprawie (chociażby zeznań świadków w osobach funkcjonariuszy Policji), że przedmiotowy lokal stanowi centrum życiowe J. G. Natomiast zeznania świadków A. K., W. G. i Z. B. nie dają podstaw do stwierdzenia ( nie wynika z nich), że skarżący nie posiada innego miejsca do przebywania, aniżeli lokal przy ul. N. [...]. Organ odwoławczy nie podzielił sugestii nieuwzględnienia złożonego oświadczenia syna stron K G., uznając że miał on prawo do składania zeznań i oświadczeń jak i do odmowy ich składania. Skoro więc złożył oświadczenie to należało je uwzględnić. Według organu odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący nieuwzględnienia przez organ I instancji innych interwencji Policji w przedmiotowym lokalu, a tylko interwencji z dnia 15 czerwca 2010 r. Przy rozpatrywaniu sprawy organ winien brać bowiem pod rozwagę okoliczności stanu faktycznego, które mają istotne znaczenie prawne dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Przy czym, jak wskazał sam skarżący interwencje te dotyczyły nieporozumień rodzinnych stron. Okoliczności te nie stanowią jednak przesłanki warunkującej wydanie decyzji w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Nie zasługują na uwzględnienie, wskazane przez skarżącego dokumenty z prowadzonych postępowań przez sądy powszechne, z uwagi na postanowienia zawarte w art. 76 k.p.a., które stanowią, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepisy meldunkowe mają charakter wyłącznie rejestracyjny. Zameldowanie powinno być odzwierciedleniem stanu faktycznego i potwierdzać faktyczne miejsce pobytu. Przepisy te nie służą rozstrzyganiu o prawie do lokalu. Utrzymanie zaś zameldowania niezgodnego z miejscem faktycznego pobytu stanowi naruszenie przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, stanowiąc oczywistą fikcję meldunkową. J. G. wniósł skargę na decyzję Wojewody Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając uchylenia jej w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, to jest art. 75 k.p.a. przez niedopuszczenie dowodu z zeznań trzech interweniujących policjantów przy niewielkim nakładzie czasu i kosztów, gdyż dwaj inni policjanci wybrani z urzędu byli wezwani, 2) prawa materialnego, to jest art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez nie przyjęcie w toku trwającego postępowania administracyjnego, że skarżący podlega zameldowaniu, 3) prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 2 w/w ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, ze w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki nie budzące żadnej wątpliwości, że skarżący podlega wymeldowaniu z przedmiotowego lokalu, 4) zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. przez niezastosowanie wobec skarżącego załatwienia sprawy zgodnie ze stanem faktycznym. Wojewoda Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustanowiony postanowieniem referendarza sądowego z dnia 16 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił pismem z dnia 9 sierpnia 2011 r. skargę, zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisów: - art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego, całkowite pominięcie dowodu z oględzin z dnia 5 listopada 2010 r. oraz dowodów z zeznań kilku świadków oraz jak się wydaje, ocenę dowodów na okres poprzedzający wydanie obu decyzji ( zamiast na datę wydania decyzji), - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek wskazania w uzasadnieniu decyzji przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom, a w szczególności dowodowi z oględzin z dnia 5 listopada oraz zeznaniom kilku świadków, - art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez wadliwe przyjęcie, że skarżący nie przebywa z zamiarem stałego przebywania w przedmiotowej nieruchomości, - art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez przyjęcie, że zaszły przesłanki przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu pisma stwierdzono, że przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy organ dokonał wybiórczej oceny dowodów. Oparł się jedynie na zeznaniach wnioskodawczyni oraz jej rodziców. Pozostałe dowody nie miały w sprawie znaczenia (np. zeznania policjantów) albo w ogóle nie zostały przez organ uwzględnione. Nawet w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest informacji dlaczego organ nie wziął ich pod uwagę. Przeciwko tezie o wyprowadzeniu się skarżącego z lokalu położonego w Ł. przy ulicy N. przemawiają zeznania świadków: a) M. D. Dla tego świadka dziwne było, ze łóżko stoi w kuchni. Skoro skarżący nie mieszkał w lokalu to po co pozostali mieszkańcy przechowywaliby tak nieporęczny mebel jak łóżko w kuchni. Wszelkie informacje o rzekomej wyprowadzce skarżącego świadek posiada jedynie od A. G., b) Z. P., który zeznał, że wiedza czy skarżący mieszka wynikała ze stwierdzeń A. G. Ponadto wyjaśnił, że za każdym razem, gdy były interwencje skarżący był w lokalu. c) W. G., która 18 listopada 2010 r. zeznała, że na ul. P. widuje skarżącego może pół roku ( tj. od połowy czerwca 2010 r.) i widuje go tylko na ulicy, d) Z. B., sąsiadki Państwa K., która 2 razy w życiu widziała skarżącego na ulicy P. Niezasadne są zatem spekulacje, że skarżący zamieszkiwał w domu przy ul. P. e) A. K. – zeznała, że skarżący nigdy u niej nie zamieszkiwał i nocował, f) A. G., który oświadczył, że skarżący zamieszkuje na ulicy N., g) S. P. Zeznała ona w dniu 5 listopada 2010 r., iż wczoraj była w lokalu na ul. N. i bywała tam wcześniej latem i zimą 2009 r. i brat tam mieszkał. Ponadto zdaniem skarżącego protokół oględzin z dnia 5 listopada 2010 r. potwierdza jego przebywanie na terenie spornej nieruchomości. Treść protokołu potwierdza, że znajdowały się w nieruchomości rzeczy należące do niego. Teza organu ( powtórzona wprost za zeznaniami wnioskodawczyni), zgodnie z którą skarżący rzekomo przywiózł swoje rzeczy ( w tym pralkę, lodówkę, telewizor) tylko dla " stworzenia pozorów zamieszkania" wydaje się mało prawdopodobna i sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego. Przeciwko wskazanej tezie przemawia fakt, że skarżący w tym okresie miał wyłącznie rower a nie mając żadnego samochodu nawet nie miał praktycznej możliwości przywiezienia tych rzeczy ad hoc. Skarżący zwrócił uwagę na fakt, że organy obu instancji wydały decyzje na podstawie stanu faktycznego nie z daty ich wydawania lecz z okresu październik 2009 – czerwiec 2010. W tym okresie brak było dowodów ( poza niektórymi zeznaniami świadków) w sposób rażący zaprzeczających zeznaniom wnioskodawczyni oraz jej rodziców. Dwa dokumenty urzędowe będące podstawowymi dowodami w sprawie, to jest protokół z interwencji z czerwca 2010 r. oraz protokół z oględzin z dnia 5 listopada 2010 r. jednoznacznie potwierdziły, że skarżący tam zamieszkuje co najmniej w datach sporządzania tych dokumentów. Skoro tak, to niezrozumiałe jest dlaczego organ dał prym zeznaniom wnioskodawczyni oraz jej rodziców ponad osnowę wskazanych dokumentów. Zaskarżona decyzja była wydawana po sporządzeniu dokumentów, zwłaszcza protokołu z oględzin z dnia 5 listopada 2010 r., z zatem organ winien uznać, że skarżący w przedmiotowym lokalu zamieszkuje i odmówić wymeldowania. Organ przyjął, że skarżący ponownie wyprowadził się do lokalu po upływie ok. 8 miesięcy. Skoro między skarżącym a wnioskodawczynią był konflikt skutkujący interwencjami policji, to nie sposób zrozumieć dlaczego 8 miesięcy po wyprowadzce nie wymieniła zamków do lokalu. Zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują, ze gdyby skarżący faktycznie się wyprowadził to jego była żona zmieniłaby zamki by uniemożliwić mu wchodzenie do mieszkania. W rzeczywistości skarżący klucze te nieprzerwanie posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie; kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże nie jest związany zarzutami i wnioskami tej skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd może w związku z powyższym, wychodząc poza granice skargi, stwierdzić określone naruszenie prawa materialnego bądź przepisów postępowania nawet wówczas, gdy skarżący takiego naruszenia nie dostrzegł i nie zgłosił odpowiednich zarzutów we wniesionej skardze Organy administracji publicznej dokonały starannej oceny zgromadzonych dowodów w postaci zeznań świadków i stron oraz oględzin przedmiotowego lokalu. Jednakże mimo dużego nakładu pracy nie zebrały pełnego materiału dowodowego pozwalającego na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Decyzje obu instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Naruszenie wymienionych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ I instancji w sposób mało wnikliwy ustosunkował się do kwestii rozbieżności wyjaśnień wnioskodawczyni A. G. w trakcie prowadzonych postępowań przed sądem powszechnym i organem administracji publicznej. Natomiast organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji ograniczył się do konstatacji, iż nie zasługują na uwzględnienie dokumenty z prowadzonych postępowań przez sądy powszechne, z uwagi na postanowienia zawarte w art. 76 k.p.a., które stanowią, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ I instancji powołał się na wyjaśnienie A. G., iż w apelacji z dnia [...] r. od wyroku Sądu – sygn. akt [...] uzasadniała, iż Pan G. zamieszkuje pod adresem ul. N. [...], gdyż chodziło jej, że w/w jest pod tym adresem zameldowany, a następnie podtrzymała swoje dotychczasowe wyjaśnienia, że wyprowadzenie byłego męża nastąpiło w październiku 2009 r., a wcześniej w/w " znikał" na weekendy. W ocenie Sądu wyjaśnienie przyczyn rozbieżności między oświadczeniami kierowanymi do sądu powszechnego i organu administracji publicznej ma podstawowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu apelacji oznaczonej datą 29 stycznia 2010 r., wnoszonej od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. sygn. akt [...] A. G. stwierdziła, cyt: " Pragnę nadmienić, że sama utrzymuję dom, w którym mieszka powód" ( to jest J. G.). W dalszej części uzasadnienia apelacji wskazała, cyt: " Powód mimo, że zamieszkuje pod tym samym adresem, tj. ul. N. [...] to jednak nie łoży na jego utrzymanie nawet mimo pisma wzywającego do uiszczenia kwoty na poczet zamieszkania i użytkowania części mieszkalnej". Natomiast w podaniu o wymeldowanie byłego męża z adresu ul. N. [...] skierowanym do Burmistrza Miasta Ł. w dniu 31 maja 2010 r., a więc cztery miesiące po wniesieniu w/w apelacji oświadczyła, cyt: " J. G. nie przebywa pod wskazanym adresem od 8 miesięcy" Organ administracji publicznej ponownie rozpoznając sprawę dopuści dowód z zeznań A. G. na okoliczność przyczyn istniejących rozbieżności w oświadczeniu zawartym w apelacji z dnia [...] r. i w oświadczeniu zamieszczonym w podaniu o wymeldowanie z dnia 31 maja 2010 r. Wyjaśnienia A. G. złożone do protokołu przyjęcia wyjaśnień od strony przez organ I instancji w dniu 5 listopada 2010 r. ( k. 74 akt administracyjnych) są zbyt lakoniczne. Odnoszą się jedynie do błędnego rozumienia przez wnioskodawczynię pojęć: " zamieszkanie" i " zameldowanie". Nie odniesiono się w tych wyjaśnieniach do powołanej w uzasadnieniu apelacji kwestii użytkowania części mieszkalnej przez J. G. Organ administracji powinien ustalić czy zdaniem A. G. pojęcia " zameldowanie" i " użytkowanie części mieszkalnej" także są tożsame. Organ analizując treść zeznań weźmie pod uwagę, że wnioskodawczyni jest absolwentką wyższej uczelni, a zatem osobą, której nie powinny być obce podstawowe pojęcia z zakresu prawa. Dopiero po przesłuchaniu wnioskodawczyni organ będzie w stanie ocenić, czy skarżący faktycznie od października 2009 r. nie przebywał stale w przedmiotowej nieruchomości - jak oświadczyła wnioskodawczyni w podaniu o jego wymeldowanie, czy też w tym okresie nadal zamieszkiwał i użytkował część mieszkalną nieruchomości przy ul. N. [...] - co zastało stwierdzone w uzasadnieniu apelacji z dnia 29 stycznia 2010 r. Organy administracji obu instancji oparły swoje ustalenia głównie na zeznaniach A. G. i jej rodziców, to jest osób pozostających w konflikcie ze skarżącym ( byłym mężem i zięciem). Podważyły natomiast wartość dowodową zeznań świadków, których zeznania potwierdzały wersję zdarzeń przedstawioną przez skarżącego. Tym samym ustalenie wiarygodności oświadczeń składanych przez A. G. ma doniosłe znaczenie dla prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W trakcie postępowania organ administracji podejmie także czynności zmierzające do ustalenia, czy i w jakim okresie skarżący rzeczywiście przeniósł swoje centrum życiowe poza przedmiotową nieruchomość. Wojewoda Ł. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że zeznania świadków A. K., W. G. i Z. B. nie dają podstaw do stwierdzenia ( nie wynika z nich), iż skarżący nie posiada innego miejsca przebywania, aniżeli lokal przy ul. N. [...]. Organ jednak nie wykazał, że skarżący skoncentrował swoje sprawy życiowe w innym miejscu niż przy ulicy N. [...]. W tej sytuacji zasadne będzie podjęcie czynności zmierzających do ustalenia czy ewentualnie takim miejscem, w którym skarżący skoncentrował swoje sprawy życiowe nie jest miejscowość Z. Skarżący w trakcie postępowania przyznał, iż spędzał w Z. dużo czasu. Organ podejmie próbę ustalenia tej okoliczności przeprowadzając dowód z zeznań świadków – członków rodziny skarżącego zamieszkujących w Z. i sąsiadów skarżącego z tej miejscowości. Dopiero po przeprowadzeniu powyższych czynności, uzupełniających dotychczasowe postępowanie dowodowe, organ administracji będzie dysponował pełnym materiałem dowodowym umożliwiającym załatwienie sprawy zgodnie z przepisami artykułów 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sad Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję a także decyzję ją poprzedzającą uznając to za niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). A. B.