III SA/Łd 181/19

Dnia 20 sierpnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2019 roku sprawy ze skargi W. Ł.-B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi T.B. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł., pl. A4/1 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu W. Ł.-B.. III SA/Łd 181/19 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] ,r [...] wydanym na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) – dalej : k.p.a.; art. 18, art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1314) – dalej: u.p.e.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] , nr [...] wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w stosunku do W. Ł.- B. prowadzone jest postępowanie egzekucyjne oparciu o tytuły wykonawcze: [...] z [...], [...] z [...], [...] z [...], [...] z [...], [...] z [...], [...] z [...], [...] z [...], obejmujące należności skarżącej z tytułu zaległego podatku od środków transportu. W toku postępowania, skarżąca w dniu 1 października 2018 r. skierowała do organu egzekucyjnego - Prezydenta Miasta Ł. (będącego jednocześnie wierzycielem dochodzonych należności) pismo, w którym wniosła o: umorzenie potrąceń komorniczych dokonywanych przez Komornika przy Sądzie Rejonowym dla Ł. W. w Ł. ewentualnie o zawieszenie do czasu rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej zasadności egzekwowania od skarżącej podatku od środków transportu, który to obowiązek nie istnieje od czerwca 1996 r. W ocenie skarżącej egzekwowany od niej podatek został naliczany bez niezbędnych dokumentów. Ponadto w złożonym piśmie strona wniosła o rozliczenie niesłusznie pobieranych należności podatkowych związanych z autobusem marki Jelcz nr rej. [...]. Do powyższego pisma strona załączyła wykaz posiadanych przez nią autobusów wraz ze wskazaniem daty ich złomowania, w tym w/w pojazdu, oraz wyjaśniła, że ich demontażu dokonywały ekipy prywatnych złomowisk, z którymi rozliczała się w ten sposób, że w zamian za pocięcie pojazdów firmy te zabierały blachy oraz niepotrzebne części, pozostawiając na placu części, które mogły być wykorzystane jako zamienne do pozostałych autobusów. Z uwag na powyższe nie posiada rachunków za wykonane usługi demontażu, a ponadto nie wiedziała, że istnieje prawny wymóg demontażu pojazdów w wyspecjalizowanych w tym zakresie stacjach. Wniosła również o umorzenie egzekwowanych należności oraz należnych odsetek. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskazując, iż w sprawie nie wystąpiła żadna, z określonych w art. 56 § 1 u.p.e.a. przesłanka przemawiająca za uwzględnieniem żądania skarżącej. Odnośnie pozostałych żądań zawartych w piśmie z 1 października 2018 r. organ wskazał, iż zostały one przekazane właściwym do ich rozpatrzenia jednostkom organizacyjnym Urzędu Miasta Ł. Kwestionując zasadność rozstrzygnięcia skarżąca wniosła zażalenie, w którym zarzuciła, iż zostało ono wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów i jest niezgodne ze stanem faktycznym. Wyjaśniła, że odnośnie pojazdu marki Jelcz nr rej. [...], w roku 1996 został zatrzymany dowód rejestracyjny autobusu i do dnia dzisiejszego nie został zwrócony. Dokumentu tego nie posiadania także organ, a tym samym zdaniem skarżącej brak jest podstaw do naliczania podatku od środków transportu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając Kolegium powołało treść art. 56 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. regulującego instytucję zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wskazując, iż przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek, których wystąpienie obliguje organ do zawieszenia prowadzonego postępowania. Odnosząc powyższe do ustalonego w sprawie stanu faktycznego organ odwoławczy stwierdził, iż nie wystąpiła żadna z przesłanek, która uzasadniałaby uwzględnienie żądania skarżącej, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty i argumentację, na ich zasadność. Wniosła nadto o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie uzasadniając, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), - dalej:p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi W. Ł. – B. uczyniła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia prowadzonego w stosunku do jej osoby postępowania egzekucyjnego, dotyczącego zaległości w podatku od środków transportu. Natomiast podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1314) – dalej: u.p.e.a. Stosownie do treści art. 56 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części:1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Z przytoczonego powyżej unormowania wynika, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest związane z wystąpieniem określonych w tym przepisie okoliczności, uniemożliwiających zapewnienie prawidłowego toku postępowania. Inaczej mówiąc instytucja zawieszenia postępowania polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek powstania przeszkód w prowadzeniu egzekucji. Następuje przerwanie na czas określony biegu postępowania w związku z wystąpieniem przeszkód do jego dalszego prowadzenia, a samo zawieszenie postępowania następuje na czas niezbędny do usunięcia tych przeszkód. Chodzi tu o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego, gdyż w przeciwnym razie w przypadku powstania przeszkód przed rozpoczęciem postępowania, nie należało w ogóle wszczynać owego postępowania egzekucyjnego. Przy czym sama ocena, czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinna nastąpić według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania przez organ egzekucyjny. Podkreślić również należy, że powołany przepis nie pozostawia organowi egzekucyjnemu swobody, co do orzekania w przedmiocie zawieszenie, jak również nie zezwala na uwzględnienie innych powodów, aniżeli wyraźnie wskazane w ustawie. Wylicza on bowiem, w sposób enumeratywny okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego i wyczerpująco reguluje omawianą instytucję prawa. Jeżeli zatem zachodzi którakolwiek ze wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania. Z drugiej zaś strony w razie niewystąpienia żadnej z przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wymienionych w analizowanym przepisie, organ egzekucyjny nie może zawiesić postępowania. Przy czym, co istotne użyty przez ustawodawcę w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. zwrot "w innych przypadkach przewidzianych w ustawach" odnosi się takich sytuacji, gdy przepis innej ustawy zobowiązuje, bądź upoważnia organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. Zatem tylko ustawa może określać inne niż zawarte w art. 56 § 1 pkt 1 - 4 u.p.e.a. podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy, w szczególności z treści pisma skarżącej z dnia 1 października 2018 r., jak i kolejnych pism procesowych składanych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wynika, iż zasadności żądania zawieszenia prowadzonego w stosunku do niej postępowania egzekucyjnego wywodzi, z bezpodstawnego jej zdaniem nałożenia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportu. Wskazuje, że posiadane przez nią pojazdy zostały zezłomowane wiele lat temu, jednakże z uwagi na swoją niewiedzę, nie posiada dokumentów potwierdzających powyższą okoliczność. Z drugiej strony skarżąca podkreśla, że również organ administracji nie jest w posiadaniu żadnych dokumentów, w szczególności odnoszących się do pojazdu marki Jelcz nr rej. [...] (który to pojazd w CEPIK figuruje nadal jako zarejestrowany na skarżącą – przypis Sądu), co w jej ocenie pozwala na stwierdzenie, że nakładany na nią obowiązek podatkowy z tytułu podatku od środków transportu uznać należy za bezprawny. Sąd mając na uwadze tak zakreślone ramy niniejszego postępowania stwierdza, iż organy egzekucyjne procedujące w przedmiotowej sprawie zasadnie uznały, iż przedstawiona przez skarżącą argumentacja nie mieści się w katalogu przyczyn, które uzasadniają jego zawieszenie, wymienionych w art. 56 §1 pkt 1 -4 u.p.e.a , jak również nie stanowi podstawy do zawieszenie tego postępowania w oparciu o przepisy innych ustaw w zw. z pkt 5 powołanego przepisu. Tym samym brak było podstawy do pozytywnego rozpatrzenia przez organy wniosku strony. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 18). a.l.