III SA/Łd 184/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2017 r. postanawia: odrzucić skargę. ak K. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2017 r. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z 24 kwietnia 2019 r. Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wobec uprawomocnienia się postanowienia z 24 kwietnia 2019 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, zarządzeniem z 3 lipca 2019 r. Przewodniczący Wydziału III wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono skarżącemu 8 lipca 2019 r. Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi. W piśmie z 4 lipca 2019 r., uzupełnionym pismem z 10 lipca 2019 r., skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od skargi pobiera się wpis. Według art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanej sprawie wobec doręczenia skarżącemu 8 lipca 2019 r. odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, termin do jego uiszczenia upłynął 15 lipca 2019 r. (w poniedziałek). Skarżący, pomimo wezwania, nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Okoliczność ta, stosownie do powołanych przepisów art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., skutkuje odrzuceniem skargi. Bez znaczenia jest, że przed upływem terminu do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w piśmie z 4 lipca 2019 r., uzupełnionym pismem z 10 lipca 2019 r., skarżący cofnął skargę. Wniosek o cofnięcie skargi nie podlega w takiej sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, merytorycznej ocenie w świetle przesłanek art. 60 p.p.s.a. Cofnąć bowiem można skargę skutecznie wniesioną, a więc dopuszczalną, wolną od braków formalnych i fiskalnych. W orzecznictwie podkreśla się, że zarówno dopuszczalność skargi, jak i spełnienie warunków formalnych i fiskalnych jej wniesienia, podlegają ocenie już na wstępnym etapie, a stwierdzenie, że chociaż jeden z tych warunków nie został spełniony skutkuje odrzuceniem skargi. W takim wypadku postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone, gdyż skarga nie została skutecznie złożona. Natomiast spełnienie powyższych warunków pozwala na nadanie skardze biegu i tylko tego rodzaju skutecznie wniesiona skarga może zostać cofnięta (por. np. postanowienia NSA: z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87; z 3 stycznia 2008r., I OSK 1829/07; z 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; z 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; z 25 kwietnia 2012 r., II OSK 928/12; z 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; z 15 stycznia 2016 r., II OZ 17/16). Nadto należy zwrócić uwagę, że dla skarżących zarówno odrzucenie skargi, jak i umorzenie postępowania sądowoadoministracyjnego wywołuje tożsame skutki – w obu bowiem przypadkach postępowanie zostaje zakończone rozstrzygnięciem o charakterze procesowym, bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty (por. postanowienie NSA z 15 stycznia 2016 r., II OZ 17/16. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. ak