III SA/Łd 184/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. N. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. I.N. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 16 listopada 2021 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Przewodniczący Wydziału III zarządzeniem z 28 marca 2022 r. wyznaczył w sprawie termin rozprawy zdalnej na 31 maja 2022 r., o czym skarżąca została zawiadomiona 15 kwietnia 2022 r. Z uwagi na to, że skarżąca nie potwierdziła technicznych możliwości uczestniczenia w rozprawie zdalnej, zarządzeniem z 4 maja 2022 r. Przewodniczący Wydziału III skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym 31 maja 2022 r. w składzie trzyosobowym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 2095). 30 maja 2022 r. skarżąca wniosła pismo, w którym oświadczyła, że cofa skargę. Skarżąca wyjaśniła, że zamierza ponownie złożyć wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie należności. Według udzielonej jej w organie informacji ma możliwość ponownego wystąpienia z wnioskiem o umorzenie należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153). W piśmie wniesionym 30 maja 2022 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Wskazała, że zamierza ponownie złożyć wniosek o umorzenie należności. Nie budzi wątpliwości, że skarżąca może złożyć ponownie wniosek do organu o umorzenie w całości lub w części zobowiązań z tytułu składek powołując się na zmianę sytuacji majątkowej, zdrowotnej, rodzinnej (lub przedstawiając dowody na zmianę tej sytuacji). W postępowaniu przed organem administracji będzie mogła przedstawić stosowną argumentację oraz dokumenty. W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W związku z tym cofnięcie skargi uznać należy za skuteczne. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. d.j.