III SA/Łd 187/08

Dnia 19 czerwca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Joanna Wegner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 roku sprawy ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego oddala skargę. III SA/ Łd 187/08 UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] określił M. N. – prowadzącemu do dnia [...] r. działalność gospodarczą pod nazwą A w Ł. kwotę należności wynikającą z długu celnego w wysokości 1.710,10 zł z tytułu usunięcia spod dozoru celnego towarów objętych procedurą tranzytu według [...] z dnia [...] r. oraz powiadomił o zaksięgowaniu kwoty długu celnego w wysokości 1.710,10 zł. W uzasadnieniu swojego orzeczenia organ celny I instancji stwierdził, iż w dniu [...] r. dokonano zgłoszenia celnego do procedury tranzytu towaru opisanego w fakturze handlowej nr [...] z dnia [...] r. Zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod numerem [...]. Głównym zobowiązanym był, zgodnie, z zapisem w polu 50 tego dokumentu, M. N. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A w Ł. Zgodnie z art. 91 ust. 1 lit. a Wspólnotowego Kodeksu Celnego ( WKC) procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczenie z jednego do drugiego miejsca znajdujących się na obszarze celnym Wspólnoty m.in. towarów nie wspólnotowych, nie podlegających w tym czasie należnościom celnym przywozowym i innym opłatom ani środkom polityki handlowej. W niniejszej sprawie procedurą tranzytu objęto towar opisany w fakturze handlowej z dnia [...] r. w postaci łożysk różnych typów, części do łożysk i obudów z łożyskiem w ilości 6.014 sztuk, o wadze 1324,69 kg, o wartości 8.679,48 USD. W polu nr 53 zgłoszenia MRN jako urząd celny przeznaczenia wskazano V. W myśl art. 92 WKC, procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki głównego zobowiązanego spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia. Organy celne zamykają procedurę tranzytu zewnętrznego, jeżeli są w stanie stwierdzić, na podstawie danych dostępnych w urzędzie wyjścia i danych dostępnych w urzędzie przeznaczenia, że procedura została w prawidłowy sposób zakończona. Procedura tranzytu [...] była monitorowana drogą elektroniczną wykonywaną w systemie NCTS w oparciu o karty A i B Tranzytowego Dokumentu Towarzyszącego ( TDT). Każda czynność wykonywana w systemie NCTS skutkuje wysłaniem odpowiedniego komunikatu do podmiotu składającego zgłoszenie lub innych systemów współpracujących z NCTS. Urząd celny przeznaczenia nie potwierdził otrzymania przesyłki. Dlatego też wszczęto postępowanie poszukiwawcze, w wyniku którego ustalono w oparciu o TC 20 ( nota poszukiwawcza), że przedmiotowy towar nie został przedstawiony w urzędzie celnym wskazanym w polu nr 53 zgłoszenia tranzytowego. M. N. został poinformowany o nie zakończeniu procedury tranzytu T 1 oraz wezwany do nadesłania alternatywnego dowodu zakończenia procedury tranzytu T 1. Główny zobowiązany ( będący jednocześnie zgłaszającym) przedstawił oryginał dokumentu Federalnej Służby Celnej Rosji z dnia [...] r. nr [...], jako alternatywny dowód zakończenia procedury. Złożony dokument został wysłany do weryfikacji. W dniu [...] r. do Izby Celnej w Ł. wpłynęło pismo Ministerstwa Finansów z dnia [...] r., wraz z odpowiedzią Federalnej Służby Celnej Nr [...] z dnia [...] r. Wynika z niej, iż dokument nr [...] z dnia [...] r. przedstawiony jako alternatywny dowód zakończenia procedury T1 MRN nr [...] został sfałszowany. Świadczą o tym następujące fakty: dokument o takim numerze i z taką datą nie był rejestrowany w urzędzie celnym w S., blankiet na którym sporządzono pismo jest niezgodny z formularzem używanym w dacie jego wystawienia, odcisk pieczęci z godłem znajdującym się w omawianym dokumencie nie jest zgodny z obowiązującym odciskiem, podpis na piśmie nie jest zgodny z podpisem Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego d.s. Działalności Ekonomicznej A.W. T. Organ celny powołał się na przepis art. 96 WKC, zgodnie z którym główny zobowiązany jest osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Powinien on przedstawić w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towary w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów i przestrzegać przepisów procedury tranzytu wspólnotowego. Główny zobowiązany odpowiada za zapłatę należności celnych i innych opłat, które mogą powstać w stosunku do towarów w przypadku zaistnienia nieprawidłowości. Przedmiotowy towar został usunięty spod dozoru celnego w dniu [...] r. ( dzień objęcia tranzytu) i zgodnie z art. 203 WKC powstał wobec niego dług celny. W myśl art. 203 ust 3 WKC dłużnikiem jest m.in. osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty. Należności celne organ określił, uwzględniając treść przepisu art. 20 ust. 1 WKC, na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Strona odwołała się od decyzji organu celnego I instancji do Dyrektora Izby Celnej w Ł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 187 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie zaniechanie zabrania wszystkich dowodów, które przyczyniłyby się do wyjaśnienia istotnych okoliczności dla sprawy, - naruszenie przepisów postępowania , to jest art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji pomimo faktu, iż strona nie mogła w pełni wypowiedzieć się co do całokształtu materiału dowodowego, w szczególności co do dokumentów sporządzonych w języku rosyjskim, bez ich tłumaczenia urzędowego na język polski. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż organ I instancji nie wykazał, że dokument nr [...] przedstawiony jako alternatywny dowód zakończenia procedury tranzytu T1, został sfałszowany. Samo oświadczenie pochodzące od organów celnych Federacji Rosyjskiej nie może stanowić wystarczającego dowodu na tę okoliczność. Fakt sfałszowania podpisu A.W. T. może być ponad wszelką wątpliwość wykazany jedynie po przeprowadzeniu badania dokumentu przez biegłego. Stwierdzenie fałszywości bądź prawdziwości dokumentu wymaga właściwości specjalnych. Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając wydane orzeczenie wyjaśnił, iż w rozpoznawanej sprawie głównym zobowiązanym, odpowiedzialnym za prawidłową realizację procedury tranzytu, rozpoczętej w dniu [...] r. był M. N. Na wezwanie organu celnego główny zobowiązany przedstawił pismo federalnej Służby Celnej Rosji z dnia [...] r. nr [...], jako dowód zakończenia procedury tranzytu rozpoczętej w dniu [...] r. na podstawie dokumentu MRN [...]. Biorąc pod uwagę dane przedstawione w piśmie Federalnej Służby Celnej Rosji nr [...] z dnia [...] r. organ I instancji trafnie uznał, iż były uzasadnione podstawy do zakwestionowania autentyczności przedstawionego przez stronę alternatywnego dowodu zakończenia procedury tranzytu. Podmiot udzielający odpowiedzi wyjaśnił bowiem w przekonywujący sposób przyczyny, z uwagi na które uznał, iż dokument jest sfałszowany. Polski organ celny zwrócił się do podmiotu zagranicznego, który dysponował wiedzą i odpowiednim materiałem porównawczym w tej dziedzinie i który mógł dokonać sprawdzenia dokumentu przedstawionego przez stronę w rzetelny i przekonywujący sposób. Informacje zawarte w w/w piśmie administracji celnej, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w Ł. były wystarczające do nie uznania przedstawionego przez stronę pisma Federalnej Służby Celnej Rosji z dnia [...] r. nr [...] za prawidłowy, alternatywny dowód zakończenia przedmiotowej procedury tranzytu. Tym samym , należy stwierdzić, iż główny zobowiązany nie wypełnił obowiązków jakie na nim ciążyły w związku z objęciem towarów nie wspólnotowych procedurą tranzytu zewnętrznego według dokumentu T-1 MRN nr [...], a zatem prawidłowe było wymierzenie długu celnego z tytułu usunięcia spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Ł. organ celny I instancji wywiązał się z oceny przedstawionego przez stronę dowodu z punktu widzenia jego poprawności oraz możliwości wykorzystania, jako alternatywnego dowodu zakończenia procedury tranzytu. Z pisma Federacji Celnej Rosji z dnia [...] r. wyraźnie wynikało, iż przedstawiony przez stronę alternatywny dowód zakończenia procedury tranzytu nie jest autentyczny. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych innych dowodów potwierdzających zakończenie procedury tranzytu, a miała taką możliwość, gdyż przed wydaniem decyzji w obu instancjach strona została prawidłowo poinformowana o możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego i zgłoszenia własnych wniosków dowodowych. Strona nie skorzystała z tego uprawnienia. Organ odwoławczy za błędne uznał stanowisko strony, co do konieczności powołania biegłego na okoliczność faktu sfałszowania dokumentu. Zgodnie z przepisem art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może powołać biegłego w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W postępowaniu administracyjnym ustaleń dokonuje organ procesowy a nie biegły. W rozpoznawanej sprawie po dokonaniu przez organ celny I instancji stosownych ustaleń stan faktyczny był na tyle jasny, że nie było potrzeby sięgania w tym zakresie do wiadomości specjalnych. Na potrzeby postępowania celnego wystarczającym było, iż z pisma rosyjskiej administracji celnej z dnia [...] r. wynikało, że dokument Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r. Nr [...], przedłożony przez stronę, został podrobiony i w bazach danych Federalnej Służby Celnej nie występują informacje o załatwieniu formalności przywozowych dla towarów, których dotyczy. Wbrew zarzutom skarżącego nie doszło do naruszenia w toku postępowania art. 192 Ordynacji podatkowej. Weryfikacja autentyczności pisma Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r. nr [...] w drodze przedstawienia odpowiedniego pytania do rosyjskiej administracji celnej stanowiła czynność o charakterze dowodowym, podobnie jak pozyskiwanie innych dowodów czy informacji. W aktach sprawy znajdują się dwa pisma sporządzone w języku rosyjskim. Jedno , załączone przez stronę w oryginale ( nr [...] z dnia [...] r.) i przetłumaczone przez stronę. Drugie dołączone do akt przez organ celny – pismo Federalnej Służby Celnej Rosji nr [...] z dnia [...] r., przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego. Tym samym niezasadny jest zarzut strony naruszenia przez organ celny art. 123 § 1 i art. 192 Ordynacji podatkowej, poprzez uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do dowodów sporządzonych w języku rosyjskim. M. N. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu celnego I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania: - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 73 ustawy Prawo celne poprzez niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie zaniechanie zebrania wszystkich dowodów, które przyczyniłyby się do wyjaśnienia istotnych okoliczności dla sprawy, - art. 122 w zw. z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej oraz w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sytuacji, gdy jedynie dokument prywatny stwierdzał nieautentyczność przedstawionego przez skarżącego alternatywnego dowodu zakończenia procedury tranzytu – co doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, - art. 127 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 Prawa celnego, poprzez naruszenie obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy wynikającego z zasady dwuinstancyjności, - art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu uzupełniającego postępowania dowodowego, w szczególności dowodu z opinii biegłego w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organy celne nie miały podstaw do zakwestionowania autentyczności alternatywnego dowodu zakończenia procedury tranzytu, tj. dokumentu [...]. Kategoryczna ocena w tym zakresie wymaga wiadomości specjalnych z zakresu badania dokumentów, zatem jest możliwa dopiero po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego. Samo oświadczenie o nieautentyczności w/w dokumentu, zawarte w piśmie Federalnej Służby Celnej Rosji z dnia [...] r., nie może być traktowane jako dowód w sprawie. Fakt sfałszowania podpisu A.W. T. może być ponad wszelką wątpliwość wykazany jedynie po przeprowadzeniu badania dokumentu przez biegłego. Pismo rosyjskiej służby celnej nie jest w świetle uregulowań Ordynacji podatkowej dokumentem urzędowym. Nie zostało bowiem sporządzone przez organ władzy publicznej w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Pismo z dnia [...] r. jest jedynie dokumentem prywatnym, wskazującym tylko oświadczenie woli jakie złożyła osoba ten dokument podpisująca. Oparcie rozstrzygnięcia w sprawie o oświadczenie zawarte w dokumencie prywatnym w pełni uzasadnia zarzut zaniechania rozpatrzenia przez organ całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Informacje pochodzące od innego podmiotu stanowią materiał porównawczy dla osoby posiadającej wiadomości specjalne. Jednakże organ rozpatrujący sprawę nie jest samowładnie uprawniony do oceny prawdziwości dokumentu. Art. 122 Ordynacji podatkowej wyraża zasadę prawdy obiektywnej, która nakazuje organowi podjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zasada ta została w sposób oczywisty naruszona, przy ustalaniu stanu faktycznego poprzestano bowiem na treści dokumentów prywatnych, niekorzystnych dla skarżącego. W postępowaniu prowadzonym według działu IV Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 Prawa celnego organy zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ w niniejszej sprawie nie zebrał wszystkich dowodów, które ponad wszelką wątpliwość wyjaśniłyby wartość dowodową przedstawionego przez stronę alternatywnego dowodu zakończenia procedury tranzytu T1. Organ zaniechał przeprowadzenia wszystkich dowodów niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzestając na oświadczeniu służby celnej Federacji Rosyjskiej. Tym samym dopuścił się również naruszenia art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, zaś twierdzenie o fałszywości dokumentu nr [...] jest bezpodstawne. Skarżący podniósł ponadto, Dyrektor Urzędu Celnego miał obowiązek rozpatrzyć ponownie sprawę, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy rozpoznanie sprawy było niemożliwe. Nie zweryfikowano ponad wszelką wątpliwość autentyczności alternatywnego dowodu zakończenia procedury tranzytu. Organ odwoławczy powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej i w oparciu o wynik tego postępowania ocenić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Dyrektor Izby Celnej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego stwierdził, iż polski organ celny zwrócił się do władz celnych państwa obcego, które dysponowały wiedzą i odpowiednim materiałem porównawczym, w tej dziedzinie i które mogły dokonać sprawdzenia dokumentu przedstawionego przez stronę w rzetelny i przekonywujący sposób. Główny zobowiązany nie wypełnił obowiązków jakie na nim ciążyły w związku z objęciem towarów nie wspólnotowych procedurą tranzytu zewnętrznego według dokumentu T1 – MRN nr [...], a w konsekwencji zasadne było wymierzenie długu celnego z tytułu usunięcia spod dozoru celnego towaru objętego w/w procedurą tranzytu. Art. 86 ust. 1 Prawa celnego pozwala na wykorzystanie w postępowaniu celnym jako dowodów dokumentów wystawionych przez organy celne lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Pismo administracji celnej Rosji z dnia [...] r. zawierające informacje na temat nieautentyczności przedstawionego przez stronę alternatywnego dowodu zakończenia procedury tranzytu (pismo nr [...] r.) mogło stanowić dowód w sprawie, podlegający ocenie na ogólnych zasadach określonych w przepisach Ordynacji podatkowej. Przedmiotowy dokument nie miał przymiotu dokumentu prywatnego, gdyż został sporządzony przez władze celne Rosji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art.134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 92 ust. 1 rozporządzenia Rady ( EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ( Dz.Urz. WE L 302/1 ze zm; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2 t. 4) - dalej WKC, procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki zobowiązanego spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia. Urząd Celny I w Ł. powiadomił skarżącego, będącego głównym zobowiązanym w rozumieniu art. 96 ust. 1 WKC, iż nie został mu zwrócony dowód zakończenia operacji tranzytowej. Przedstawiony przez stronę dokument, który miał potwierdzać zakończenie procedury tranzytu, uznany został przez organ celny za nieautentyczny. Organ celny I instancji w dacie wydawania decyzji dysponował notą poszukiwawczą TC-20, zawierającą wyjaśnienie urzędu celnego przeznaczenia, iż towar nie został mu przedstawiony. Ponadto w aktach sprawy znajdowały się dwa dokumenty, w których jako wystawca oznaczona była Federalna Służba Celna Federacji Rosyjskiej – Nr [...] z dnia [...] r. oraz Nr [...] z dnia [...] r. Pierwszy z tych dwóch dokumentów, złożony przez stronę jako alternatywny dowód na zakończenie operacji tranzytowej, potwierdzał okoliczność oclenia w Północno – zachodnim Urzędzie Celnym miasta P. towaru dostarczonego przez skarżącego. Organ celny I instancji z urzędu podjął działania zmierzające do zweryfikowania w/w dokumentu przez rosyjskie władze celne. Pismo nadesłane przez Federalną Służbę Celną Rosji – Nr [...] z dnia [...] r.- zawierało adnotację, iż w bazach danych Federalnej Służby Celnej brak jest informacji o zadokumentowaniu wwozu towarów dostarczonych przez polską firmę A na adres firmy B. Wymieniona firma rosyjska wskazana została w dokumencie MRN jako odbiorca towaru. Ponadto ustosunkowując się do prośby polskich organów celnych o weryfikację pisma z dnia [...] Federalna Służba Celna Rosji stwierdziła, iż nadesłane pismo jest sfałszowane. Dokładnie opisała przyczyny świadczące o nieautentyczności dokumentu. Organy celne obu instancji przyznały moc dowodu w sprawie pismu Federalnej Służby Celnej Rosji Nr [...] r., odmawiając jednocześnie mocy dowodowej przedstawionemu przez stronę pismu [...] r. W ocenie sądu nietrafne są zarzuty skarżącego, dotyczące naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. przepisów postępowania – artykułów 122, 187 § 1, 197 § 1, 127 i 229 Ordynacji podatkowej. Organy celne podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego nie naruszyły, przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej, zasady swobodnej oceny dowodów. W myśl art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Tym samym jako dowód w sprawie przyjęte może zostać pismo nadesłane przez podmiot działający na terenie obcego państwa. Możliwość przyjęcia jako dowodu w postępowaniu dokumentów sporządzonych przez organy celne państwa obcego przewiduje wprost art. 86 ust. 1 ustawy Prawo celne. Dokumentom takim nie można jednak przyznać mocy dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, gdyż przepis ten odnosi się zasadniczo do polskich dokumentów urzędowych. Uznanie określonego dokumentu zagranicznego, za dokument urzędowy w rozumieniu powołanego przepisu jest uzależnione od postanowień zawartych w umowach międzynarodowych, których stroną jest Polska – art. 91 Konstytucji RP ( v. wyrok NSA z dn. 20.04.2007 r. sygn. I GSK 1361/06, publ. lex nr 323491, wyrok NSA z dn. 21.03.2007 r. sygn. I GSK 2510/06, publ. lex nr 329043). Organy celne nie wykazały , by Polskę i Federację Rosyjską łączyła umowa, na mocy której możliwe byłoby przyznanie mocy dokumentów urzędowych dokumentom wystawionym przez władze drugiego państwa. Wobec powyższego przyjąć należy, iż pismo Federalnej Służby Celnej Rosji z dnia [...] r. Nr [...] stanowi dowód w sprawie podlegający ocenie na ogólnych zasadach przewidzianych w Ordynacji podatkowej, stosowanej w postępowaniu celnym zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne. Treść tego dokumentu, w części dotyczącej braku informacji o wwiezieniu towaru skarżącego na adres odbiorcy wskazanego w dokumencie MRN, koresponduje z zapisem zawartym w nocie poszukiwawczej TC – 20 o braku możliwości uzyskania informacji o przedstawieniu przesyłki w urzędzie celnym przeznaczenia. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi zaniechania przez organ przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność nieautentyczności dokumentu Nr [...]. Nie wymagało bowiem posiadania wiadomości specjalnych, jakimi dysponuje biegły, stwierdzenie następujących oznak sfałszowania dokumentu Nr [...]: - braku rejestracji tego dokumentu, - sporządzenia pisma na blankiecie niezgodnym z formularzem blankietów oznaczonych godłem, sporządzonych w tym samym czasie przez Urząd Celny w S., - niezgodności odcisku pieczęci z odciskiem obowiązującym na dzień 22.02.2006 r. Wymienione oznaki sfałszowania dokumentu mogły zostać bez trudu dostrzeżone przez urzędników rosyjskich służb celnych. Posiadania wiadomości specjalnych wymagałoby ustalenie sfałszowania podpisu A.W. T., znajdującego się na tym dokumencie. Jednakże, wobec jednoznacznego stwierdzenia sfałszowania dokumentu ( brak rejestracji, niezgodność użytego blankietu i pieczęci) przyjąć należy, iż nieuwzględnienie przez organ wniosku strony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego celem ustalenia sfałszowania podpisu było uzasadnione w świetle przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd uznał, iż ustalenia organu I instancji były dokładne i prawidłowe. W konsekwencji zbędne byłoby uzupełnianie materiału dowodowego przez organ odwoławczy. Określenie kwoty długu celnego głównego zobowiązanego przez organ celny uznać należy za prawidłowe w świetle przepisów art. 203 ust 3 tiret 4 w zw. z art. 96 ust. 1 WKC. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. T.P. I