III SA/Łd 187/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, po rozpoznaniu odwołania A. K. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wymeldowania A. K. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. S. [...] w Ł., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W toku postępowania ustalono, że wnioskiem z dnia [...] r. Administracja Nieruchomościami Ł.- G. Z. zwróciła się o wymeldowanie A. K. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. S. [...] w Ł.. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że po śmierci najemcy lokalu S. K., a następnie jego żony – B., ich syn - A. nie przybywa w przedmiotowym lokalu, nie wstąpił w stosunek najmu lokalu, jak również nie posiada tytułu prawnego do lokalu. Wskazano, że wobec B. K., przed jej śmiercią, sąd powszechny wydał wyrok eksmisyjny, gdyż lokal zadłużony jest na kwotę 17.636,29 złotych. Wyrokiem tym nie został objęty A. K., ponieważ przez wiele lat przebywał w zakładzie karnym. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. orzekł o wymeldowaniu A. K. z przedmiotowego lokalu. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżący nie zamieszkuje na pobyt stały w lokalu przy ul. S. [...], a jego krótkotrwały pobyt pomiędzy odbywaniem kary pozbawienia wolności nie świadczy o skupieniu w tym lokalu swego centrum życiowego. Ponadto organ wskazał, iż tytuł prawny do przedmiotowego lokalu posiadali rodzice skarżącego, natomiast po śmierci ojca A. K., matka - B. K. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł. - W. w Ł. z dnia [...] roku (sygn. akt [...]) otrzymała nakaz opróżnienia lokalu, bez prawa do lokalu socjalnego. W ocenie organu I instancji, dalsze zameldowanie A. K. byłoby utrzymywaniem rejestracji fikcyjnej, odbiegającej od rzeczywistości i pozostającej w sprzeczności z przepisami prawa. W odwołaniu skarżący nie podzielił poglądu, że opuścił lokal dobrowolnie, bowiem matka nie poinformowała go o zadłużeniu mieszkania, jak również o wyroku eksmisyjnym. W jego ocenie lokal stoi obecnie pusty, a administrator powinien dokonywać w nim niezbędnych napraw. Podkreślił, iż po przeprowadzeniu przez ZGM remontu, wyraża wolę zawarcia umowy najmu i oddania mieszkania w podnajem na okres pobytu w zakładzie karnym. Skarżący zadeklarował chęć powrotu do przedmiotowego lokalu po powrocie z zakładu karnego. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił argumentację Prezydenta Miasta Ł. i podkreślił, iż przedmiotowa sprawa została rozpoznana wnikliwie, a okoliczności istotne dla sprawy zostały wyjaśnione w sposób wyczerpujący i zupełny. Zdaniem Wojewody, organ I instancji dokonał również prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Podkreślono, iż zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego winna być rozumiana jako rezygnacja z posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu oraz dobrowolne wyprowadzenie się. Oznacza to, że opuszczenie lokalu ma miejsce wówczas, gdy osoba zainteresowana dobrowolnie rezygnuje z zamieszkiwania w lokalu, definitywnie zrywa w nim wszelkie więzi. W ocenie organu II instancji, nie powinno budzić wątpliwości, iż wyżej wymienione przesłanki zostały wobec A. K. spełnione. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego skarżący nie zamieszkiwał w spornym lokalu z zamiarem pobytu stałego oraz nie skoncentrował w nim swoich interesów życiowych. Organ wyjaśnił, że umowa najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. S. [...] w Ł. zawarta została między ojcem skarżącego – S. a Zakładem Gospodarki Mieszkaniowej Ł.- G. i obejmowała także B. K. – matkę skarżącego. Skarżący nie został ujęty w tej umowie, bowiem od 1993 r. odbywał karę pozbawienia wolności. Organ odwoławczy podał, że A. K. został zameldowany w tym lokalu w dniu 26 czerwca 1995 r., mimo iż faktycznie w nim nie przebywał, ponieważ odbywał karę pozbawienia wolności. Po opuszczeniu zakładu karnego zamieszkiwał u konkubiny przy ul. A. K., natomiast w okresie od maja 1999 r. do 22 sierpnia 2000 r. przebywał spornym lokalu do momentu ponownego osadzenia w zakładzie karnym. W toku postępowania organ ustalił, że skarżący po chwilowym opuszczeniu zakładu karnego w dniu 31 marca 2006 r. nie powrócił do lokalu, gdzie był zameldowany, ale zamieszkał w lokalu socjalnym Z. P. w Ł. przy ul. P. [...] m. [...], w którym to został zatrzymany dnia 27 kwietnia 2006 r., a następnie osadzony w zakładzie karnym, gdzie nadal odbywa karę pozbawienia wolności. Organ odwoławczy ocenił, iż skarżący nie skupił trwale swojego życia w lokalu nr [...] przy ul. S. [...] w Ł., w okresie pobytu poza zakładem karnym oraz nie przebywał w lokalu z zamiarem stałego pobytu. W 2006 r. w przerwie odbywania kary pozbawienia wolności nie powrócił do mieszkania, gdzie był zameldowany, a swój pobyt skoncentrował w innym lokalu, w którym następnie został zatrzymany. Od tego momentu do dnia dzisiejszego jest osadzony w zakładzie karnym, a termin opuszczenia zakładu przypada na rok 2022. W mieszkaniu nr [...] przy ul. S. [...] zainteresowany nie posiada rzeczy osobistych lub sprzętu ruchomego świadczącego o utrzymywaniu więzi z tym lokalem. Jak wskazali mieszkańcy budynku przy ul. S. [...], A. K. nie jest im znany i nie potwierdzili, aby zamieszkiwał w spornym lokalu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że opuszczenie lokalu przez A. K. nosiło cechy dobrowolnego opuszczenia lokalu. Wojewoda Ł. nie podzielił poglądu skarżącego, iż czuje się zwolniony z odpowiedzialności za zadłużenie lokalu, ponieważ matka nie powiadomiła go o tym fakcie. Organ odwoławczy uważa, iż pobyt w zakładzie karnym nie zwalnia osoby z wykazywania troski o lokal w którym jest zameldowana. Troskę taką należy wyrażać poprzez utrzymywanie kontaktu z administratorem nieruchomości bądź administracją, celem uzyskania bieżącej informacji o stanie lokalu, jak i możliwości jego dalszego użytkowania oraz zasiedlenia po opuszczeniu zakładu karnego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący nie przejawiał zainteresowania spornym lokalem. Wojewoda Ł. wskazał także, że skarżący deklaruje wolę powrotu do spornego lokalu, po odbyciu kary pozbawienia wolności. Mając jednak na uwadze dotychczasowy, wieloletni brak zainteresowania przedmiotowym lokalem, udokumentowany brak więzi z mieszkaniem, uzależnienie podpisania umowy najmu przez zainteresowanego od przeprowadzenia remontu lokalu przez administratora oraz zły stan techniczny i zadłużenie mieszkania, organ odwoławczy ocenił realizację zamiaru powrotu do przedmiotowego lokalu jako wątpliwą. W skardze z dnia 1 lutego 2012 r. A. K. podniósł, że fakt, iż odbywa karę pozbawienia wolności nie stanowi podstaw do uznania, że nie skupia swojego życia osobistego w lokalu przy ul. S. [...] w Ł.. Jego zachowaniu nie można przypisać cechy dobrowolności. Wskazał, że nie jest odpowiedzialny za zadłużenie powstałe w związku z niepłaceniem czynszu przez matkę. Skarżący wyjaśnił, że nie był poinformowany przez matkę o zapadłym wyroku eksmisyjnym, który jego nie dotyczył. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga A. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 t.j.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 roku, nr 139, poz. 993). W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z brzmienia tego przepisu, wynika, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenie przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu - nieprzebywanie w lokalu. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy meldunkowe w toku postępowania administracyjnego bezspornie wynika, że skarżący w dniu 26 czerwca 1995 r. został zameldowany w lokalu nr [...] przy ulicy S. [...] w Ł., choć faktycznie w nim nie przebywał. Ustalono bowiem, że A. K. od 1993 r. z przerwami odbywa karę pozbawienia wolności i jest osadzony w zakładzie karnym. Stan ten trwa do chwili obecnej. Jednocześnie wskazać należy, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do spornego lokalu, bowiem stroną zawartej w dniu [...] r. umowy najmu był ojciec skarżącego, który zmarł w roku 2001. Umową najmu objęta zastała także matka skarżącego – B. K., jednak w z uwagi na zadłużenie czynszowe otrzymała ona nakaz opróżnienia lokalu na mocy wyroku Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Skarżący nie został objęty wyrokiem eksmisyjnym, gdyż przebywał w zakładzie karnym. Po śmierci matki w czerwcu 2010 r., skarżący nie podjął próby wstąpienia w stosunek najmu lokalu. Z oświadczeń składanych przez skarżącego w toku postępowania o wymeldowanie, wynika, że po odbyciu kary pozbawienia wolności ma zamiar powrotu do spornego lokalu, lecz umowę najmu lokalu pragnie zawrzeć dopiero po dokonaniu remontu mieszkania przez zarządcę nieruchomości. Skarżąc podkreślał również, że nie czuje się odpowiedzialny za zadłużenie powstałe z tytułu czynszu za przedmiotowy lokal, ponieważ matka nie informowała go o zaległości wobec ZGM. W tym miejscu wyjaśnić należy, że nieprzebywanie w lokalu przez osobę w nim zameldowaną, wynikające z jej pozbawienia wolności nie może być traktowane jako dobrowolne opuszczenie lokalu. Jednak, aby można było mówić o opuszczeniu lokalu, to koniecznym jest ustalenie, że lokal ten - przed osadzeniem w zakładzie karnym - stanowił miejsce zamieszkania strony, w którym skoncentrowane były jego sprawy życiowe. O istnieniu przesłanki opuszczenia można mówić wtedy, gdy całokształt zachowań zainteresowanej osoby będzie wskazywał, iż lokal, w którym była na stałe zameldowana jest nadal miejscem koncentracji jej interesów życiowych. Wieloaspektowość stanu przebywania na stałe w danym lokalu musi prowadzić do wniosku, iż sam fakt przejściowej nieobecności czy też występowanie nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że A. K. nie zamieszkiwał w spornym lokalu z zamiarem pobytu stałego oraz nie skoncentrował w nim swoich interesów życiowych. W dniu 13 września 1994 r. pomieszczenie zastępcze nr [...] przy ul. S. [...] w Ł., zostało przydzielone przez Urząd Miasta Ł. rodzinie B. i Z. K. wraz z synem A. (decyzja z dnia [...] r.). Decyzja była konsekwencją wyroku sądowego o eksmisji Z. K. z lokalu mieszkalnego przy ul. Ł. [...] m. [...] (wyrok z dnia [...]r. - sygn. akt [...]). W dniu [...] r. została zawarta umowa najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. S. [...] w Ł. między Zakładem Gospodarki Mieszkaniowej Ł.- G., a Z. K., obejmująca zamieszkałą pod wskazanym adresem B. K.. Natomiast skarżący nie został ujęty w umowie najmu jako osoba zamieszkująca w przedmiotowym lokalu, bowiem od 1993 r. odbywał już karę wieloletniego pozbawienia wolności (od dnia 28 lutego 1993 r. do dnia 11 grudnia 1998 r. – pismo strony z dnia 20 lipca 2011 r. oraz pismo z dnia 1 września 2011 r.). A. K. został zameldowany w lokalu nr [...] przy ul. S. [...] na pobyt stały, dopiero w dniu 26 czerwca 1995 r. mimo, iż fizycznie nie przebywał i nie zamieszkiwał w mieszkaniu, z powodu odbywania kary pozbawienia wolności. Organ ustalił również, że po opuszczeniu zakładu karnego skarżący nie powrócił bezpośrednio do mieszkania, gdzie był zameldowany, lecz w okresie od dnia 11 grudnia 1998 r. do maja 1999 r. zamieszkał u swojej konkubiny w Ł. przy ul. A. K., a dopiero w późniejszym okresie (od maja 1999 r. do 22 sierpnia 2000 r.) przebywał w spornym lokalu, do chwili ponownego osadzenia w zakładzie karnym (pismo A. K. z dnia 20 lipca 2011 r. oraz z dnia 1 września 2011 r.). Jednak, po czasowym opuszczeniu zakładu karnego w dniu 31 marca 2006 r. skarżący nie powrócił do lokalu, gdzie był zameldowany, ale zamieszkał w lokalu socjalnym p. Z. P. w Ł. przy ul. P. [...] m. [...], w którym to został zatrzymany dnia 27 kwietnia 2006 r., a następnie osadzony w zakładzie karnym, gdzie odbywa karę pozbawienia wolności do dnia dzisiejszego (pismo Pana A. K. z dnia 20 lipca 2011 r.). Odnosząc się do wskazanych powyżej okoliczności stwierdzić należy, iż prawidłowo organ meldunkowy ocenił, iż A. K. nie skupił trwale swojego życia w lokalu nr [...] przy ul. S. [...] w Ł., w okresie pobytu poza zakładem karnym oraz nie przebywał w tym lokalu z zamiarem stałego pobytu. W 2006 r. w przerwie odbywania kary pozbawienia wolności nie powrócił do mieszkania, gdzie był zameldowany, a swój pobyt skoncentrował w innym lokalu, w którym następnie został zatrzymany. Od tego momentu do dnia dzisiejszego jest osadzony w zakładzie karnym, a termin jego opuszczenia przypada na rok 2022. W mieszkaniu nr [...] przy ul. S. [...] skarżący nie posiada rzeczy osobistych lub sprzętu ruchomego świadczącego o utrzymywaniu więzi z tym lokalem, co potwierdza zgromadzona w aktach dokumentacja fotograficzna (k. 73-78 akt administracyjnych). Jak wskazali ponadto mieszkańcy posesji przy ul. S. [...] (protokół z dnia [...] r.) A. K. nie jest im znany i nie potwierdzają oni, aby zamieszkiwał w spornym lokalu. W związku z powyższym należy ocenić, iż nieprzebywanie przez skarżącego w lokalu nr [...] przy ul. S. [...] w Ł. jest wynikiem jego woli, zamiaru i jak najbardziej nosi cechy dobrowolności. Obok dobrowolności opuszczenia lokalu innym istotnym aspektem w sprawie o wymeldowanie jest długotrwałość nieprzebywania w lokalu. W okresie długotrwałego osadzenia w zakładzie karnym utrzymuje się bowiem sytuacja, w której co do zasady wbrew ustawowemu celowi zameldowania potwierdza się przebywanie w danym lokalu osoby, która tam faktycznie, długotrwale nie przebywa. Akceptacja takiego stanu uzależniona jest jednak od postawy zameldowanego, odbywającego karę pozbawienia wolności, tj. wykazania przez niego, że pomimo nieprzebywania w lokalu utrzymuje z nim realny kontakt, traktując niemożność przebywania w lokalu jako okoliczność o charakterze tymczasowym. W przedmiotowym postępowaniu organy ewidencyjne trafnie oceniły, że skarżący w toku odbywania kary pozbawienia wolności nie interesował się przedmiotowym lokalem. Skarżący nie czuje się odpowiedzialny za powstałe zadłużenie z tytułu braku opłat czynszowych za lokal, twierdząc, że nie miał od matki informacji o zaległościach w zapłacie czynszu. Z jednej zatem strony skarżący podkreśla, że lokal nr [...] przy ul. S. [...] w Ł. stanowił i stanowi miejsce, w którym skoncentrowane są jego sprawy życiowe, a z drugiej strony nie chce ponosić odpowiedzialności za należności czynszowe obciążające ten lokal. Wola skarżącego, co do przebywania w spornym mieszkaniu, została wyrażona dopiero po wszczęciu postępowania o wymeldowanie i uzależniona jest dodatkowo od uprzedniego wyremontowania lokalu przez zarządcę nieruchomości. Wcześniej A. K. nie kontaktował się z administracją nieruchomości w celu uzyskania informacji na temat stanu mieszkania – nie uczynił tego nawet po śmierci matki, aby podjąć działania w celu wstąpienia w stosunek najmu lokalu. Powyższe okoliczności świadczą o zupełnym braku zainteresowania lokalem nr [...] przy ul. S. [...] w Ł. przez skarżącego. Stwierdzić należy, że pobyt w zakładzie karnym nie jest okresem, w którym osoba zameldowana jest zwolniona z obowiązku potwierdzenia woli przebywania w lokalu. Osoba osadzona ma bowiem możliwości wykazania, iż jest zainteresowana lokalem poprzez podejmowanie działań mających na celu zapewnienie chociażby nieregularnego pokrywania opłat koniecznych dla utrzymania lokalu, podejmowanie działań mających na celu zapewnienie utrzymania lokalu w niezbędnym porządku, czy stanie technicznym, a w przypadku osoby, która pomimo zameldowania w danym lokalu, nie posiada tytułu prawnego do przebywania w nim, podejmowania choćby nieskutecznych starań o nabycie tego tytułu. Działań, o których mowa powyżej, jak też innych mogących świadczyć o woli utrzymania związku ze spornym lokalem, skarżący nie podejmował. Co więcej, A. K. sam przyznał, że zawrze umowę najmu lokalu, ale dopiero po wykonaniu remontu lokalu przez zarządcę. A zatem w ocenie Sądu, zachowanie dotyczące nieprzebywania skarżącego w miejscu pobytu stałego nosi cechy dobrowolności i trwałości. Wyrażana aktualnie przez A. K. wola powrotu do lokalu, w którym jest zameldowany, nie znosi automatycznie skutków jego zachowań dotyczących okresu następującego bezpośrednio po opuszczeniu lokalu i utrzymujących się długotrwale po tym opuszczeniu. Z analizy akt sprawy wynika, że właściwie jedynym powodem, dla którego skarżący nie zgadza się na jego wymeldowanie, są kwestie związane z uzyskaniem lokalu zastępczego oraz brakiem możliwości zameldowania w innym lokalu. Okoliczności te nie stanowią jednak przesłanek wyłączających możliwość wymeldowania. Wyjaśnić należy, że ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny, a jej celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Miejsce pobytu stałego jest to miejsce, gdzie skoncentrowane są interesy życiowe danej osoby, przebywa ona tam w sensie fizycznym, realizuje w nim swoje potrzeby życiowe, posiada tam przedmioty, rzeczy osobiste potrzebne do codziennej egzystencji. Interpretacja przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zaprezentowana przez skarżącego doprowadziłaby do sytuacji sprzecznych z jej istotą, polegających na tym, że skarżący pozostawałby zameldowany w lokalu do którego nie ma uprawnień i w którym faktycznie nie przebywa i przebywać nie może, co stanowiłoby tzw. fikcję meldunkową. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w rozpoznawanej sprawie organy meldunkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga została oddalona. A. B.