III SA/Łd 19/26

Dnia 16 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. N. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 4 listopada 2025 roku nr SOC-II.621.50.2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić skargę. B. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody Łódzkiego z 4 listopada 2025 r., nr SOC-II.621.50.2025 stwierdzające niedopuszczalność zażalenia S. N. na postanowienie Burmistrza Wolborza z 9 września 2025 r., nr RO.5343.7.2024 o odmowie wszczęcia na wniosek B. N. postępowania w sprawie o wymeldowanie S. K. i S. K.1 z miejsca pobytu stałego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że w B. N. nie była stroną postępowania przed organem odwoławczym w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia S. N. na postanowienie Burmistrza Wolborza z 9 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) do tego podmiot. Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie natomiast z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Sformułowanie "każdy, kto ma w tym interes prawny" oznacza, że ustawodawca w regulacji określającej podmioty uprawnione do wniesienia skargi nie wiąże legitymacji procesowej z pojęciem strony postępowania administracyjnego. Innymi słowy legitymacja procesowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest determinowana kwalifikacją danego podmiotu jako strony postępowania administracyjnego. Skoro zatem legitymowanym do wniesienia skargi nie jest każdy podmiot mający interes prawny, lecz ten tylko, kto ma ten interes we wniesieniu skargi, to dla przyjęcia legitymacji procesowej określonego podmiotu do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu administracji konieczne jest stwierdzenie istniejącego pomiędzy sytuacją prawną tego podmiotu a zaskarżonym rozstrzygnięciem związku polegającego na tym, że rozstrzygnięcie to wiąże się z jego interesem prawnym w sposób uzasadniający wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Do wniesienia skargi nie legitymuje jakikolwiek związek rozstrzygnięcia organu administracji z interesem prawnym skarżącego. Nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi podmiot, który nie wymaga ochrony sądowoadministracyjnej. Interes prawny skarżącego musi wynikać z przepisów prawa. Nie może to być interes jedynie potencjalny. Postępowanie sądowoadministracyjne, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia, gdy brak interesu prawnego skarżącego jest oczywisty, a więc nie ma potrzeby badania jego ewentualnego istnienia. Dotyczy to sytuacji, gdy skarga pochodzi od podmiotu, który a limine nie może być skarżącym. Innymi słowy chodzi o taki podmiot, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest on legitymowany do jej wniesienia (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2019 r., I OSK 1183/19). Skarżący musi mieć zatem w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (H. Knysiak-Sudyka [w:] Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz. Orzecznictwo, wyd. V, Warszawa 2021, art. 50). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie ma legitymacji skargowej – legitymacji do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego. Zaskarżone postanowienie z 4 listopada 2025 r. wydane zostało wobec S. N. w związku z zaskarżeniem przez niego zażaleniem postanowienia Burmistrza Wolborza z 9 września 2025 r. odmawiającego B. N. wszczęcia postępowania w sprawie o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego S. K. i S. K.1. W rezultacie stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Wojewody Łódzkiego z 4 listopada 2025 r., stwierdzające niedopuszczalność zażalenia S. N. na postanowienie Burmistrza Wolborza z 9 września 2025 r., nie dotyczy B. N., która nie była stroną tego postępowania odwoławczego. Tym samym B. N. nie jest uprawniona do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody Łódzkiego z 4 listopada 2025 r. Należy przy tym dodać, że S. N. będący stroną postępowania, w którym wydano zaskarżone postanowienie, wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Łd 20/26. W konsekwencji przyjąć należy, że skarga jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. ds