III SA/Łd 191/10

Dnia 24 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi J. W. P. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 19 ust. 5, art. 20 pkt 8, art. 21 ust. 1 i ust. 1 a, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 8, ust. 11, ust. 13, i ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. – Dz. U. z 2007, nr 19, poz. 115), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 roku w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. nr 140, poz. 1481), § 1 pkt 3, § 4 pkt 3 uchwały Nr XXVIII/440/04 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 7 kwietnia 2004 roku w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego Nr 132, poz. 1222), uchwały Nr VIII/104/03 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 5 marca 2003 roku w sprawie utworzenia jednostki budżetowej o nazwie "Zarząd Dróg i Transportu", zarządzenia Nr 3086/V/09 Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 4 maja 2009 roku w sprawie upoważnienia pracowników Zarządu Dróg i Transportu do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, zarządzenia Nr 3353/V/09 Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 2 lipca 2009 roku zmieniającego zarządzenie w sprawie upoważnienia pracowników Zarządu Dróg i Transportu do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej oraz art. 104 k.p.a., Prezydent Miasta Ł. nałożył na A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. karę pieniężną w wysokości 799,96 zł za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi krajowej i powiatowej w Dz. Ś. o powierzchni 410,40 m2, według szczegółowego wykazu lokalizacji w załączniku nr 2 stanowiącym integralną cześć wniosku z dnia [...] roku pod reklamę (tablice) na wiatach w okresie od dnia 5 października 2009 roku do dnia 5 października 2009 roku. W uzasadnieniu decyzji organ administracji odwołując się do treści art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych wskazał, iż w dniu 4 października 2009 roku wygasła decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku zezwalająca A Spółce z o.o. z siedzibą w Ł. na zajęcie pasa drogowego dla umieszczania tablic reklamowych na wiatach przystankowych, zlokalizowanych na terenie dzielnicy Ś. według szczegółowego wykazu lokalizacji stanowiącego załącznik do wniosku Spółki z dnia 4 września 2009 roku. W dniu 6 października 2009 roku Spółka wystąpiła do Zarządu Dróg i Transportu w Ł. z kolejnym wnioskiem wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wraz ze szczegółowym wykazem lokalizacji tablic reklamowych na okres od dnia 5 października 2009 roku do dnia 4 listopada 2009 roku. Z uwagi jednak na fakt, iż prawidłowo wypełniony wniosek wraz z załącznikami wpłynął do Zarządu Dróg i Transportu w dniu 6 października 2009 roku, decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta Ł. zezwolił Spółce na zajęcie pasa drogowego dla umieszczania tablic reklamowych w okresie od dnia 6 października 2009 roku do dnia 4 listopada 2009 roku. W związku natomiast z nieterminowym złożeniem wniosku, za dzień 5 października 2009 roku stosownie do treści art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty podstawowej przyjmując stawkę podstawową określoną w § 4 pkt 3 i 4 uchwały Nr XXVIII/440/04 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 7 kwietnia 2004 roku. Od powyższej decyzji A Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. wniosło odwołanie, w którym podnosząc zarzut naruszenia art. 57 § 4 k.p.a. i art. 115 Kodeksu cywilnego art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenie art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną wykładnię, wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku zezwala Spółce na zajęcie pasa drogowego dla umieszczania tablic reklamowych na wiatach przystankowych w terminie do dnia 4 października 2009 roku, dzień ten jednak był dniem ustawowo wolnym od pracy (niedziela), co w konsekwencji oznaczało, że za ostatni dzień terminu należało uznać najbliższy następny dzień powszedni. Z uwagi zatem na fakt, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku wygasała w dniu 5 października 2009 roku (poniedziałek) strona kolejny wniosek o zajęcie pasa drogowego złożyła w dniu 6 października 2009 roku, w którym błędnie określiła termin zajęcia pasa wskazując datę "5 października 2009 roku". Odwołując się natomiast do treści art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych i ugruntowanego na tle wskazanego przepisu orzecznictwa Spółka wskazała, że kara pieniężna powinna być pobierana tylko w przypadkach, gdy sprawcy zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia można przypisać kwalifikowany przejaw winy, a zarządca drogi nie akceptuje tego stanu rzeczy, ponadto gdy zajęcie pasa drogowego stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zdaniem strony skarżącej, organ nie przeprowadził należytego postępowania wyjaśniającego na okoliczność stopnia zawinienia strony , jak również co do faktycznego zajmowania przez stronę w dniu 5 października 2009 roku pasa drogowego we wszystkich wskazanych w decyzji lokalizacjach. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. – Dz. U. z 2001r., nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 4 pkt 1, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6 i ust. 12 ustawy o drogach publicznych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, podzielając ustalenia i stanowisko organu I instancji, Kolegium wskazało, iż zajęcie pasa na cele nie związane z budową, przebudową remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga wystąpienia z wnioskiem do zarządcy drogi celem zezwolenia i wydanie zezwolenia następuje w drodze decyzji administracyjnej, w której zarządca nalicza opłatę za zajęcie ustaloną w sposób określony w ustawie odpowiednio dla danego rodzaju zajęcia (art. 40 ust 1, ust. 3 i 11 ustawy). Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, zgodnie natomiast z art. 40 ust. 2 ustawy dotyczy: 1. prowadzenia robót w pasie drogowym; 2. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam', 4. zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. W myśl zaś art. 40 ust. 12 ustawy, za zajęcie pasa drogowego: bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca wymierza w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty. Z powołanych przepisów wynika zatem zdaniem organu odwoławczego jednoznacznie, że każdorazowe zajęcie pasa drogowego wymaga uprzedniego wystąpienia do zarządcy drogi i może nastąpić tylko za jego zezwoleniem wydawanym w formie decyzji administracyjnej, w której zarządca nalicza opłatę za zajęcie (art. 40 ust.1 ustawy). Dotyczy to również zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy i wymaga wystąpienia do zarządcy drogi, który wydaje w tym zakresie decyzję oraz ustala opłatę. Natomiast brak takiego zezwolenia skutkuje nałożeniem przez zarządcę drogi kary pieniężnej w wysokości 10-krotności opłaty. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, iż postępowanie administracyjne zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. wszczyna się również na wniosek strony złożony w określonej formie i terminie zawierający konkretne żądanie przyznania określonego prawa, a także często na okres, na który ma być to prawo przyznane. Art. 61 § 3 k.p.a. reguluje datę wszczęcia postępowania na wniosek strony stanowiąc, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. "Przez dzień doręczenia żądania organowi należy rozumieć dzień wpływu podania zawierającego żądanie do kancelarii właściwego organu". W niniejszej sprawie strona złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy w dniu 6 października 2009 roku, podczas gdy decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku zezwalająca Spółce na zajęcie pasa drogowego wygasała w dniu 4 października 2009 roku. Kolejną decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta Ł. zezwolił Spółce na zajęcie pasa drogowego ale w okresie od dnia 6 października 2009 roku do dnia 4 listopada 2009 roku. Z uwagi natomiast na fakt, iż w dniu 5 października 2009 roku Spółka samowolnie zajęła pas drogowy, organ l instancji prawidłowo nałożył karę pieniężną. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących zaistniałego opóźnienia i sposobu liczenia terminu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż termin przewidziany w art. 57 k.p.a. jest terminem procesowym i dotyczy tylko instytucji związanych zachowaniem terminów np. termin do złożenia odwołania, zażalenia, czy wykonania określonych czynności procesowych. W żadnym natomiast wypadku w przedmiotowej sprawie nie mogą mieć zastosowania terminy z Kodeksu cywilnego. Organ odwoławczy podkreślił, że Spółka przy dołożeniu należytej staranności mogła złożyć stosowny wniosek przed upływem terminu określonym w poprzednim zezwoleniu. Ze sformułowania przepisu art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych wynika natomiast, że ustawodawca nie przewiduje możliwości uznaniowego rozstrzygania w zakresie wymierzania kary pieniężnej, czy też różnicowania sytuacji w zależności od przyczyn oraz liczby dni zaistniałego opóźnienia. Z uwagi na to, iż strona nie posiadała zezwolenia na umieszczenie reklamy i zajęcia pasa drogowego, zarządca drogi był uprawniony do wydania decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca podtrzymując w całości zarzuty i argumentację przedstawioną w odwołaniu, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, iż w dniu 5 października 2009r. reklamy znajdowały się na wiatach przystanków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana zostały z uchybieniami, które powodowałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r., a także utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nakładająca na A Sp. z o.o. w Ł. karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego o łącznej powierzchni 410,40 m² pod reklamę umieszczoną na wiatach przystankowych znajdujących w dzielnicy Ś. za okres od dnia 5 października 2009r. do dnia 5 października 2009r. Stosownie do treści art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w formie decyzji administracyjnej. Nie jest więc możliwe legalne zajmowanie pasa drogowego drogi publicznej bez stosownego zezwolenia właściwego zarządcy drogi. W przeciwnym bowiem przypadku, zarządca drogi na podstawie art. 40 ust. 12 powołanej wyżej ustawy, wymierza w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Stąd też, każdy przypadek zajęcia pasa drogowego w celu zlokalizowania w nim urządzenia lub obiektu niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi publicznej, bez uprzedniego uzyskania wymaganego prawem zezwolenia lub na podstawie zezwolenia, ale z naruszeniem określonych w nim warunków, stanowi podstawę do pobrania przez zarządcę drogi opłaty z tego tytułu. Podkreślić należy, że użyte w art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych sformułowanie "ustala się" oznacza, iż organ ma obowiązek określenia opłaty w przypadku stwierdzenia stanu faktycznego wymienionego w tym przepisie. Powód zajęcia jest przy tym obojętny. Opłata za zajęcie pasa drogowego jest pobierana za sam fakt zajęcia, a nie za czerpanie korzyści z tego zajęcia – w konsekwencji, wymierzenie kary jest obligatoryjne i niezależne od badania przyczyn niezłożenia wniosku. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji uznały, iż skarżąca Spółka, w dniu 5 października 2009 r., zajmowała bez zezwolenia pas drogowy w dzielnicy Ś. o łącznej powierzchni 410,40 m² dla umieszczenia reklam na wiatach przystankowych. W ocenie organów, fakt, iż wcześniejsze zezwolenie na zajęcie tego pasa drogi, udzielone decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., wygasło z dniem 4 października 2009r., a strona złożyła kolejny wniosek dopiero w dniu 6 października 2009r., spowodował, że w dniu 5 października 2009r. Spółka A zajmowała pas drogowy bez wymaganego zezwolenia. Dlatego też, zarządca drogi - powołując się na treść art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych - nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6, z uwzględnieniem zniżki procentowej wynikającej z § 4 pkt 3 i 4 uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 7 kwietnia 2004 r. Nr XXVIII/440/04, tj. w wysokości 799,96 złotych. Takie stanowisko organów uznać należy za zgodne z obowiązującymi przepisami prawnymi. Z cytowanego wyżej art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych oraz ze sposobu naliczania opłaty za zajęcie pasa drogowego wynika bowiem jasno, iż zgoda na zajęcie pasa drogowego ma charakter czasowy. Oznacza to, iż z upływem ostatniego dnia zezwolenia podmiot, który na jego podstawie zajmuje pas drogowy, jest zobowiązany do przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności, pod rygorem nałożenia kary w trybie art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych – za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu. Możliwość kontynuowania zajęcia pasa drogowego po okresie na jaki udzielona została uprzednio zgoda, uzależniona jest zatem od wydania kolejnego zezwolenia. Skoro, bezspornym jest, iż Spółka A wystąpiła z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego na kolejny okres przypadający od 5 października 2009r. do 4 listopada 2009r. dopiero w dniu 6 października 2009r. (w sytuacji gdy poprzednie zezwolenie udzielone było do dnia 4 października 2009r.), to zarządca drogi miał obowiązek nałożenia wobec strony skarżącej kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia w dniu 5 października 2009r. pasa drogowego pod reklamę umieszczoną na wiatach przystankowych. Odnosząc się do treści skargi, Sąd uznał za niezasadny zarzut Spółki, polegający na naruszeniu przez organy administracji przepisu art. 57 § 4 k.p.a. i art. 115 k.c. w związku z art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, że miało miejsce przekroczenie terminu zajęcia pasa drogi, skoro termin ten został określony w poprzedniej decyzji na dzień 4 października 2009 r. - dzień ustawowo wolny. Zdaniem strony skarżącej, wobec tego, iż koniec terminu określonego w poprzednim zezwoleniu przypadał na niedzielę, to za ostatni dzień tego terminu należało uznać następny, najbliższy dzień powszedni tj. 5 października 2009r. Powyższe stanowisko strony nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawnych. W ocenie Sądu, brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia do stosowania w niniejszej sprawie przepisów związanych ze sposobem liczenia terminów procesowych, określonych przez przepisy postępowania administracyjnego, a tym bardziej przez przepisy kodeksu cywilnego. Termin procesowy jest bowiem okresem do dokonania konkretnej czynności procesowej przez podmioty lub uczestników postępowania, a jego uchybienie ma wpływ na skuteczność tej czynności. Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wydawane jest tymczasem w oparciu o ustawę o drogach publicznych, na wskazany w decyzji okres, co wynika z art. 40 ust. 12 pkt 2 tej ustawy. Termin określony w zezwoleniu ma więc charakter materialny, co oznacza, że uchybienie temu terminowi wywołuje skutek prawny polegający na wygaśnięciu praw i obowiązków o charakterze materialnym - w tym przypadku - na wygaśnięciu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Z upływem ostatniego dnia wskazanego terminu podmiot, który zajmuje pas drogowy, obowiązany jest zatem do przywrócenia stanu poprzedniego. Obowiązek taki wynika zresztą jasno z pkt 1. 2) decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...]r., udzielającej zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w okresie od dnia 5 września 2009 r. do dnia 4 października 2009 r. W ocenie Sądu, trafnie zatem organy administracji publicznej zakwalifikowały termin, o którym mowa w art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych jako termin materialnoprawny. Należy zaznaczyć, iż orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz doktryna jednoznacznie podzielają pogląd, że do terminów prawa materialnego nie stosuje się przepisów rozdziału 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że nie oblicza się tych terminów w sposób wskazany w art. 57 i że nie jest dopuszczalne ich przywrócenie na podstawie art. 58-60 k.p.a. Dlatego też, koniec terminu wskazany w zezwoleniu Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., przypadający na dzień ustawowo wolny od pracy (niedziela) - 4 października 2009 r., nie powoduje wydłużenia tego terminu do następnego dnia powszedniego, czyli 5 października 2009 r. Termin ten ma charakter terminu prawa materialnego, do którego nie ma zastosowania przepis art. 57 § 4 k.p.a. jako odnoszący się do terminów prawa procesowego. Sąd orzekający w tym składzie nie podzielił także poglądu skarżącej Spółki, że w ustalonym stanie faktycznym istniała konieczność badania stopnia zawinienia strony przy dokonywaniu zajęcia pasa drogowego z przekroczeniem terminu. Rację mają organy, iż powyższe okoliczności nie mogły zostać uwzględnione przez zarządcę drogi przy wydawaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, albowiem przepis art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych ma charakter obligatoryjny i nałożenie kary nie jest uzależnione od uprzedniego wykazania zawinienia w nieterminowym złożeniu wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Jak już zaznaczono wyżej, każdy przypadek zajęcia pasa drogowego w celu zlokalizowania w nim urządzenia lub obiektu niewiązanego z funkcjonowaniem drogi publicznej, bez uprzedniego uzyskania wymaganego prawem zezwolenia lub wprawdzie na podstawie takiego zezwolenia, ale z naruszeniem określonych w nim warunków, stanowi podstawę do pobrania przez zarządcę drogi opłaty z tego tytułu. Konsekwencją takiego stanowiska jest uznanie, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, wymierzenie kary administracyjnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 2 powołanej ustawy nie jest zależne od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność zawinienia podmiotu zajmującego pas drogowy po upływie terminu określonego w zezwoleniu. Wskazany przepis nie formułuje również przesłanki wykazania "samowolności" zajęcia. Termin "samowolność" został użyty w § 12 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6 poz. 33 ze zm.). Rozporządzenie to utraciło jednak moc z dniem 10 grudnia 2004 r., stosownie do art. 11 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953 ze zm.). Wobec tego, iż w stanie prawnym będącym wynikiem omawianej nowelizacji ustawodawca nie wskazuje "samowoli" jako przesłanki nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, na gruncie aktualnego brzmienia art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, brak jest podstaw do wyprowadzania wniosków, co do uzależnienia dopuszczalności nałożenia kary pieniężnej od przesłanek winy (kwalifikowanej) podmiotu zajmującego pas drogowy i wyraźnego braku akceptacji zajmowania pasa przez zarządcę drogi. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej polegającego na tym, że organy administracji nie przeprowadziły postępowania dowodowego, które miałoby na celu ustalenie, czy rzeczywiście przedmiotowe reklamy znajdowały się we wskazanych lokalizacjach w dniu 5 października 2009 r. Sąd uważa, że również nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy podnieść, że skarżąca Spółka składając w dniu 6 października 2009r. wniosek o zajęcie pasa drogowego sama zaznaczyła, że prosi o wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego w terminie od dnia 5 października 2009 r. do dnia 4 listopada 2009 r., co w ocenie Sądu jednoznacznie świadczy o tym, że w dniu 5 października 2009 r. przedmiotowe reklamy były umieszczone w miejscach wymienionych w załączniku do wniosku. Ponadto, w pkt I. 2) decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., udzielającej zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w okresie od dnia 5 września 2009r. do dnia 4 października 2009r., wyraźnie zaznaczono, iż "w przypadku rezygnacji z dalszego zajmowania terenu poza termin wyznaczony niniejszą decyzją, właściciel zobowiązany jest do jej usunięcia w ostatnim dniu ważności decyzji, uporządkowania terenu oraz pisemnego zgłoszenia tego faktu zarządcy drogi w terminie 3 dni od daty upływu terminu wyznaczonego niniejszą decyzją w celu dokonania protokolarnego odbioru, a w przypadku wyrażenia woli przedłużenia terminu ważności decyzji, właściciel reklamy zobowiązany jest do złożenia wniosku oraz wymaganych dokumentów na 7 dni przed upływem terminu określonego niniejszą decyzją – w sytuacji niedopełnienia powyższego zarządca drogi naliczy opłaty karne z tytułu samowolnego zajęcia pasa drogowego w oparciu o art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych". W aktach sprawy brak jest tymczasem dokumentu potwierdzającego okoliczność pisemnego zgłoszenia przez skarżącą Spółkę faktu usunięcia w dniu 4 października 2009r. reklam umieszczonych na wiatach przystankowych znajdujących się w dzielnicy Ś., a na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że w dniu 5 października 2009 roku reklamy znajdowały się na wiatach przystanków. Powyższe okoliczności dawały zatem organom administracji podstawę do uznania, iż w dniu 5 października 2009 r. reklamy faktycznie znajdowały się na wiatach przystankowych i przeprowadzanie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie należy, w ocenie Sądu, uznać za zbyteczne. W tej sytuacji należy uznać, że zarządca drogi zasadnie nałożył na A Sp. z o.o. w Ł. karę pieniężną za przekroczenie terminu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 i art. 81. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. D.T.