III SA/Łd 192/22

Dnia 9 czerwca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 grudnia 2021 roku Nr BP.501.2081.2021.1277.PO15.148903 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 października 2021 roku, Nr WITD.DI.0152.XV0201/31/21; 2/ zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz F. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [pic] III SA/Łd 192/22 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia 14 grudnia 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 października 2021r. o nałożeniu na F. K. kary pieniężnej w wysokości 2000 zł. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 30 lipca 2021 r. ( piątek) o godzinie 20:45 na autostradzie A2 przy punkcie poboru opłat L. - kierunek P., przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki Scania o nr. rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr. rej. [...]. Pojazdem kierował Z.W., wykonując krajowy transport drogowy rzeczy ( zaopatrzenie sklepu AUCHAN) z M. do P. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy F. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "[...]" w R. M.. W toku kontroli stwierdzono, że ww. zespół pojazdów poruszał się w okresie obowiązywania czasowych ograniczeń oraz zakazów w ruchu niektórych pojazdów na drogach, które obowiązują na terenie RP, tj. piątek - wakacje. Kierowca wskazał, jako powód dla którego przewóz mógł być wyłączony z obowiązujących okresowych zakazów ruchu, przewóz artykułów spożywczych. Przedstawiony przez kierowcę "Plan załadunku" zawierał m.in. pozycję "Spożywka Gabaryt – 574 kg" Jak wynika z załącznika do protokołu kontroli, w związku z tym, że dokumenty przewozowe nie określały jasno przewożonych produktów, zerwano plombę i poddano oględzinom skrzynię ładunkową. Stwierdzono przewóz suchych produktów spożywczych typu słodycze, zupy błyskawiczne, chrupki, kawy i chemiczne środki czystości. Sporządzono dokumentację fotograficzną (dwa zdjęcia ładunku, na których widać opakowania z napisami min. "Inka", "Grissini", "Lindt") . Kierowcy polecono odsłonięcie boków naczepy, jednakże kierowca ze względów technicznych nie wykonał otwarcia plandeki, co uniemożliwiło dalsze oględziny ładowni. Po kontroli założono plombę. W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, co stanowi naruszenie ujęte w lp. 1.11. załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 919), dalej ustawa. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli z [...] nr [...]. Pismami z 2 sierpnia 2021 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił F. K. o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszenia z lp. 1.11. załącznika nr 3 do ustawy i wezwał do wskazania w terminie 7 dni faktów i dowodów istotnych w sprawie. Pismem z dnia 11 sierpnia 2021 r. F. K. wniósł o przesunięcie terminu wskazując, że ustalenie składu przewożonego ładunku możliwe jest po uzyskaniu informacji od załadowcy w postaci dokumentu zawierającego szczegółowe dane. Kierowca takiego dokumentu nie posiada – otrzymuje tylko dokument ogólny określający rodzaj ładunku. Pojazd jest plombowany przez nadawcę. Pismem z 20 sierpnia 2021 r. strona złożyła w sprawie wyjaśnienia, wskazując, że przeważająca część przewożonych produktów podlegała pod wyłączenie od zakazu ruchu jako środki spożywcze. Na powyższą okoliczność strona przedstawiła faktury VAT oraz listy przewozowe ze szczegółowym wykazem przewożonych produktów wskazując, że załadowca i jednocześnie nadawca – odbiorca ładunku oświadczył, że przy formowaniu ładunku brane są pod uwagę wymogi prawne prawidłowego przewozu drogowego. Decyzją z 5 października 2021 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym nałożył na F. K. karę pieniężną w wysokości 2000 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Organ stwierdził, że załączone przez stronę dowody zostały poddane szczegółowej analizie, podczas której stwierdzono, że na przewożony ładunek składały się: suche produkty spożywcze typu chipsy i płatki śniadaniowe, sosy i zupy w proszku, przyprawy, makarony, kasze i ryże, majonezy, kawa i herbata, suche ciastka, batony, cukierki a także chemia gospodarcza i kosmetyki, drobne akcesoria gospodarcze , a także alkohole. Nieznaczną część ładunku stanowiły cukry i wyroby cukiernicze oraz napoje bezalkoholowe. Organ uznał, że przewożonych produktów w większości nie można zaliczyć do grupy artykułów szybko psujących się, co poświadcza również sposób ich przewożenia - bez wymaganej temperatury i specjalnie przeznaczonego do tego środka transportu. W odwołaniu od ww. decyzji F. K. wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Strona podtrzymała okoliczności wskazane w wyjaśnieniach w toku postępowania administracyjnego. Dodatkowo wskazała, że jeżeli w trakcie kontroli drogowej wystąpiły trudności techniczne z osunięciem plandeki, inspektor miał możliwość skontrolowania całości ładunku chociażby poprzez wyplecenie linki celnej i uniesienie plandeki na całej jej długości. Zajęłoby to więcej czasu, ale było możliwe i wykonalne. Jednocześnie strona wskazała, że na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie miała możliwości zapoznania się z przeprowadzoną przez organ szczegółową analizą przewożonych ładunków. Analiza wykonana przez organ powinna wskazać wynik porównań wykazu asortymentu z punktami wyłączeń, zapisanymi w załączniku do rozporządzenia. Analiza powinna wskazywać wynik tych porównań nie tylko ilościowy , ale także objętościowy. Do odwołania strona załączyła dodatkowo wykaz produktów przewożonych w dniu kontroli drogowej. Decyzją z 14 grudnia 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, § 1, § 2 pkt 3 lit. b) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz.U. z 2019 r. poz. 1968), dalej rozporządzenie, oraz lp. 1.11. załącznika nr 3 do ustawy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, przytaczając treść mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy, wskazał m.in. na lp. 1.11. załącznika nr 3 do ustawy, w myśl którego wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2000 zł. Stosownie zaś do § 1 rozporządzenia – rozporządzenie określa okresowe ograniczenia oraz zakaz ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów. Zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia wprowadza się okresowe ograniczenia ruchu pojazdów, o których mowa w § 1, poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju, w następujących terminach: w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h): od godziny 18 do godziny 22 w piątek, od godziny 8 do godziny 14 w sobotę, od godziny 8 do godziny 22 w niedzielę. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 lit. l) rozporządzenia przepisy § 2 nie mają zastosowania do przewozu artykułów szybko psujących się i środków spożywczych, określonych w załączniku do rozporządzenia, stanowiących znaczną część ładunku lub znaczną część dostępnej przestrzeni ładunkowej. Organ wskazał również, że w myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 18 kwietnia 2002 r. w sprawie organizacji roku szkolnego (Dz.U. Nr 46, poz. 4320) w szkołach, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, zajęcia dydaktyczno-wychowawcze rozpoczynają się w pierwszym powszednim dniu września, a kończą w najbliższy piątek po dniu 20 czerwca. Jeżeli pierwszy dzień września wypada w piątek lub sobotę, zajęcia dydaktyczno-wychowawcze rozpoczynają się w najbliższy poniedziałek po dniu 1 września. Jeżeli czwartek bezpośrednio poprzedzający najbliższy piątek po dniu 20 czerwca jest dniem ustawowo wolnym od pracy, zajęcia dydaktyczno-wychowawcze kończą się w środę poprzedzającą ten dzień. Organ wyjaśnił, że w sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy. Treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3. Organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania. Zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 ustawy. Odnosząc się do stwierdzonego w trakcie kontroli z 30 lipca 2021 r. stanu faktycznego, organ odwoławczy stwierdził, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 12 ton. Ww. zespół pojazdów został zatrzymany 30 lipca 2021 r. o godzinie 20:45 (piątek). Natomiast zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w roku szkolnym 2020/2021 zakończyły się 25 czerwca 2021 r., a tym samym w chwili zatrzymania do kontroli obowiązywały już okresowe ograniczenia ruchu pojazdów, o których mowa w § 1 rozporządzenia. Strona wykonywała zatem przewóz drogowy w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, co uzasadnia utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.11. załącznika nr 3 do ustawy. Za niezasadnie organ odwoławczy uznał zawarte w odwołaniu zarzuty. Załączone przez stronę przy wyjaśnieniach oraz przy odwołaniu wykazy przewożonych produktów spożywczych i chemicznych świadczą, że przewożonych produktów nie można zaliczyć do artykułów szybko psujących się. Sposób przewożenia tych ładunków, tzn. bez zabezpieczenia, które utrzymywałoby produkty w określonej temperaturze, świadczy o fakcie, że przewożony ładunek nie był artykułami szybko psującymi się. W ocenie organu gdyby produkty były artykułami szybko psującymi się, to załadowca zadbałby, aby produkty przewożone były w specjalnym pomieszczeniu zainstalowanym w naczepie umożliwiającym kontrolę temperatury. Kontrola miała miejsce 30 lipca 2021 r., tj. w okresie wysokich temperatur powietrza. W niniejszej sprawie przewożone produkty nie były artykułami szybko psującymi się, w związku z tym były przewożone na naczepie niespełniającej wyżej wskazanych wymagań i tym samym nie podlegały wyłączeniu wskazanemu w § 3 rozporządzenia. Odnośnie do zarzutu niewłaściwego przeprowadzenia kontroli przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, organ wskazał, że zgodnie z art. 50 ustawy do zadań inspekcji należy m.in. kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz przestrzegania czasu pracy przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy drogowe oraz osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę lecz osobiście wykonujących przewozy drogowe na jego rzecz. Postępowanie kontrolne przeprowadzane w stosunku do podmiotów, o których mowa w art. 68 ust. 1 ustawy, jest postępowaniem autonomicznym, odrębnie uregulowanym przepisami, a przepisy k.p.a. znajdują do postępowania kontrolnego zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy ustawa tak stanowi, np. w przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia się kontrolowanego, świadka lub biegłego na wezwanie inspektora. Dodatkowo postępowanie w przedmiocie nałożenia kary jest wszczynane z dniem zawiadomienia kontrolowanego o wszczęciu postępowania administracyjnego, a nie z chwilą przeprowadzenia czynności kontrolnych na drodze jako pierwszej czynności podjętej wobec strony, gdyż oba postępowania stanowią dwa różne tryby działania organu administracji. Natomiast kontrola drogowa jest czynnością jednorazową, nie dającą się w danych warunkach powtórzyć, a jej specyfika wyraża się tym, że zazwyczaj jest przeprowadzana pod nieobecność przedsiębiorcy. Kierowca w jej ramach, jako podmiot kontrolowany, obowiązany jest zadośćuczynić obowiązkom określonym w art. 72 pkt 1-5 ustawy, w tym również obowiązkowi udzielenia wyjaśnień tak ustnych, jak też pisemnych, które zaprotokołowane i podpisane stanowią, wraz protokołem kontroli, dowód w sprawie. Organ wskazał, że zgodnie z art. 73 ustawy w toku kontroli inspektor może legitymować kierowców i inne osoby w celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli, badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli, dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody. W niniejszej sprawie inspektor prawidłowo wykonał czynności kontrolne. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone czynności przez inspektora wystarczyły do stwierdzenia, że w sprawie mogło dojść do naruszenia lp. 1.11 załącznika nr 3 do ustawy. Organ dodał, że protokół kontroli wraz z załącznikiem do protokołu z wyszczególnionym naruszeniem został podpisany przez kierowcę bez wnoszenia uwag. Zatem kierowca poświadczył zgodność informacji w nim zawartych z rzeczywistością. Odnośnie do zarzutów strony dotyczących niezapoznania z przeprowadzoną analizą przewożonych produktów przez organ I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że z materiału dowodowego nie wynika, aby organ I instancji przeprowadził pisemną specyfikację przewożonych produktów spożywczych, która mogłaby być odrębnym dowodem w sprawie podlegającym obowiązkowemu zapoznaniu strony z jego treścią. Przeprowadzona analiza dokonana przez organ I instancji to m.in. ocena nadesłanych wyjaśnień przez stronę oraz nadesłanego wykazu produktów przewożonych przez odwołującego się. W związku z tym strona nie została pozbawiona możliwości zapoznania z materiałem dowodowym. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył F. K., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie: 1/ art. 7 i art. 8 k.p.a. w ten sposób, że z urzędu, a także na wniosek strony nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności nie przeprowadził analizy przesłanych dowodów pod kątem rodzaju ładunku - załącznik do rozporządzenia (pkt 7, 9, 10, 11, 12, 13, 14) z uwzględnieniem § 3 ust. 1 pkt 3 lit. l) rozporządzenia; 2/ art. 10 § 1 k.p.a. w ten sposób, że nie zapewniono stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwiono jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania i przysługujących z tego tytułu uprawnieniach; 3/ art. 77 § 1 i art. 78 § 1 i 2 k.p.a. - skarżący zarzucił, że organ nie przeprowadził analizy składu ładunku, która to analiza mogłaby stanowić dowód w sprawie. Organ odwoławczy wskazuje jednoznacznie, ze analiza polegała na oglądzie listy produktów, bez oceny ich np. procentowego udziału w ogólnej masie ładunku, co mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia, że produkty wymienione w załączniku do rozporządzenia (pkt 7, 9, 10, 11, 12 ,13 ,14) nie zajmowały znaczącej przestrzeni ładunkowej lub znaczącej części ładunku. W tym zakresie nie przeprowadzono żadnego dowodu. Przesłanie dodatkowych zestawień do organu kontrolnego w toku wszczętego postępowania stanowiło żądanie strony w zakresie przeprowadzenia dowodu mającego znaczenie dla ustalenia istotnych okoliczności sprawy. Kontroler nie zabezpieczył innych dowodów, które mogłyby jednoznacznie potwierdzić nieprawidłowości; 4/ art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy - skarżący wskazał, że transport ładunku formowany jest przez załadowcę - nadawcę, który zleca przewóz firmie zewnętrznej do swoich punktów odbiorczych (placówek handlowych). Nadawca, jak każdy uczestnik łańcucha przewozowego, jest zobowiązany do znajomości i przestrzegania przepisów regulujących transport drogowy. Obowiązek ten obejmuje także problematykę opisaną w skardze. Załadowca samodzielnie sformułował ładunek, zaplombował swoją plombą skrzynię ładunkową i przekazał dokumenty przewozowe kierowcy w zamkniętej kopercie. Załadowca przed rozpoczęciem przewozu w okresach ograniczeń czy zakazu ruchu każdorazowo oświadcza, że ładunek odpowiada warunkom zwolnienia z zakazu. Skarżący ponadto wskazał, że z treści rozporządzenia jednoznacznie wynika, że zwolnienie z ograniczeń i zakazów ruchu dotyczy zarówno artykułów szybko psujących się, jak i innych wymienionych w załączniku do rozporządzenia artykułów spożywczych. Organ sporządzając uzasadnienie dla swojej decyzji skupił niezasadnie swoją uwagę na rodzaju pojazdu, a nie na rodzaju ładunku. Przepisy w sposób jednoznaczny wskazują, że m.in. przedmiotem przewozu mogą być np. artykuły spożywcze niewymagające szczególnych warunków przewozu (np. kontrolowana temperatura w przestrzeni ładunkowej). Przedmiotem przewozu były artykuły spożywcze niewymagające szczególnych warunków, ale wymienione w załączniku do rozporządzenia. Istotnym elementem jest struktura ładunku, gdzie o zwolnieniu z ograniczeń i zakazu ruchu decyduje treść § 3 ust. 1 pkt 3 lit. l) i związany z tym wykaz produktów opisanych w załączniku do rozporządzenia. W ocenie skarżącego kluczowym ustaleniem powinno być, czy produkty z listy przewożonych artykułów spożywczych mieszczą się w wymienionych kategoriach załącznika do rozporządzenia, a dalej - czy tak zakwalifikowane produkty stanowiły (jak wymaga przepis) "znaczną część ładunku lub zajmowały znaczną część dostępnej przestrzeni ładunkowej". To ustalenie jest istotą zakwalifikowania przewozu jako zgodnego lub niezgodnego z obowiązującymi przepisami prawa. Kontrola drogowa rzeczywiście jest czynnością jednorazową, niedającą się w danych warunkach powtórzyć. To przesądza o tym, że powinna być przeprowadzona skrupulatnie, dokładnie, wnikliwie i w sposób przesądzający o zebraniu materiału dowodowego jednoznacznie potwierdzającego nieprawidłowości. Odnosząc się do stwierdzenia, że kontroler nie mógł obejrzeć ładunku tak, aby mógł ocenić jego rodzaj i strukturę ze względu na problem z odkryciem plandeki naczepy, Skarżący podkreślił, że obowiązki określone w art. 72 pkt 1-5 ustawy o transporcie drogowym zostały spełnione. Kierowca udostępnił pojazd do kontroli umożliwiając wykonanie czynności, a plandekę zawsze można zdjąć, przesunąć czy uchylić. Kontroler nie dążył do dokonania właściwych ustaleń i tylko po zrobieniu zdjęć tyłu ładunku po otwarciu drzwi ocenił, że przewóz nie spełnia warunków do zwolnień z zakazów. Kontroler miał dostęp do dokumentów przewozowych - czyli wyliczonego asortymentu artykułów spożywczych, chemii domowej, itp. Po pobieżnej ocenie treści dokumentów zawierających kilkaset pozycji transportowanych produktów przyjął określone w protokole kontroli, a także w ślad za tym w decyzji organu I instancji, stanowisko. Jeśli jednak nie można było ustalić składu ładunku i dokonać oceny, to nie było podstaw do formułowania zarzutu. W ocenie skarżącego jedynym ewentualnym dowodem mogła być analiza dokumentów przewozowych, która bez wątpliwości potwierdzałaby nieprawidłowości. Takiej analizy i wynikających z niej ustaleń oraz wniosków nie ma i nie było, co potwierdza organ odwoławczy w treści uzasadnienia decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 14 grudnia 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z 5 października 2021 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 2000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Kontrolując wyżej wskazane decyzje Sąd stwierdził naruszenie przez organy przepisów postępowania w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć. W myśl art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 919), dalej ustawa, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w tym przepisie, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92 ust. 3). W art. 92a ust. 1 ustawy ustalono odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7). Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ co do zasady zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 ustawy oraz załącznika nr 3 do niej. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy. Postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ustawy jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. Na podstawie art. 93 ust. 7 ustawy w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Przedstawione regulacje prawne wyznaczają granice materialne i formalne sprawy indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., rozstrzyganej przez właściwy organ administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organy rozstrzygające tę sprawę muszą przestrzegać określonych w k.p.a. standardów ustalania stanu faktycznego. Powinnością organu administracji publicznej rozstrzygającego władczo o prawach i obowiązkach jednostki jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy czym czynności te muszą mieć charakter wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Nakaz ten posiada rangę zasady postępowania administracyjnego (zasada zupełności postępowania dowodowego) i stanowi logiczną konsekwencję unormowanej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej (materialnej). Materiał dowodowy sprawy stanowi nieodłączny element procesu administracyjnego, powstaje w wyniku czynności dowodowych i jest utrwalany celem poddania go wszechstronnej analizie i ocenie. Organ może uznać daną okoliczność za udowodnioną tylko w oparciu o ocenę dokonaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Co więcej, w proces ustalania rzeczywistego stanu faktycznego angażowana jest zawsze strona postępowania. W myśl bowiem art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Oczywiście, o ile zakres obowiązków organu związanych z realizacją powyższych reguł unormowany jest przepisami proceduralnymi, o tyle zakres okoliczności faktycznych podlegających ustaleniu i ocenie zależeć będzie zawsze od indywidualnej sprawy rozstrzyganej w postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że zakres okoliczności faktycznych niezbędnych do rozpatrzenia sprawy indywidualnej, a tym samym do wydania decyzji administracyjnej, określają zasadniczo przepisy prawa materialnego. To one bowiem określają przesłanki przyznania jednostce uprawnienia bądź nałożenia obowiązku. Organ administrujący musi więc dokonać zawsze prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego nie tylko na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy, ale także dla prawidłowego zakreślenia okoliczności istotnych dla sprawy, podlegających ustaleniu w toku postępowania dowodowego. Przyjęcie więc, że organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy możliwe jest tylko pod warunkiem, że w postępowaniu zostały zebrane i rozważone dowody dotyczące okoliczności przewidzianych we wszystkich przepisach prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. W ocenie Sądu należy zgodzić się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie organy nie ustaliły i nie oceniły stanu faktycznego w stopniu uprawniającym je do wydania kontrolowanych decyzji. Stan faktyczny sprawy w zakresie dotyczącym przebiegu kontroli i ustaleń jakie z niej wynikają nie jest przedmiotem sporu, nie budzi istotnych wątpliwości i wynika z protokołu kontroli. Spór w sprawie dotyczy zasadności przyjęcia przez organ, że skontrolowany pojazd nie przewoził artykułów o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 lit l rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 783 ). Podstawę ustaleń stanowi protokół z kontroli drogowej, przeprowadzonej 30 lipca 2021 r. o godzinie 20:45 na autostradzie A2 przy punkcie poboru opłat L. - kierunek P., zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki Scania o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Z. W., wykonując krajowy transport drogowy rzeczy z M. do P. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy F. K. W ocenie organu zasadnie stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, co stanowi naruszenie ujęte w lp. 1.11. załącznika nr 3 do ustawy. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli z [...] nr [...], a przeprowadzone czynności wystarczyły do stwierdzenia, że w sprawie mogło dojść do wyczerpania dyspozycji naruszenia Ip 1.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ podkreśla też, że kierowca podpisał protokół bez wnoszenia uwag. W związku z tym należy stwierdzić, że z faktu podpisania przez kierowcę protokołu z kontroli opisującego jej przebieg nie można jeszcze wyprowadzić wniosku, że stanowi to potwierdzenie, że przewożone przez niego produkty nie uprawniały do poruszania się po drogach w okresie obowiązywania zakazów. Nie można też zgodzić się z oceną organu, że ustalenia opisane w protokole kontroli były wystarczające do przyjęcia stanowiska organu, że rodzaj przewożonego ładunku nie uprawniał do poruszania się po drodze w okresie obowiązywania zakazu. Zawarte w protokole stwierdzenie, że kierowca ze względów technicznych nie wykonał otwarcia plandeki, co uniemożliwiło dalsze oględziny, nie uprawnia organu do przyjęcia ustaleń faktycznych niekorzystnych dla strony. Stanowisko skarżącego, że istniała możliwość podniesienia plandeki ( zamiast jest odsunięcia) jest logiczne i przekonujące i dlatego zaniechanie dalszych oględzin powinno spowodować pogłębioną analizę spisu przewożonych towarów. Zarzuty skarżącego, zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i sformułowane w skardze, dotyczyły wyłącznie kwalifikacji stwierdzonego naruszenia – skarżący konsekwentnie podnosił, że z uwagi na rodzaj przewożonych towarów nie obejmowały go czasowe ograniczenia oraz zakaz w ruchu pojazdów. Odnosząc się do tych zarzutów, Sąd stwierdził, że stawiane przez skarżącego zarzuty są zasadne. Stosownie do § 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz.U. z 2019 r. poz. 1968), dalej rozporządzenie – rozporządzenie określa okresowe ograniczenia oraz zakaz ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów. Zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia wprowadza się okresowe ograniczenia ruchu pojazdów, o których mowa w § 1, poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju, w następujących terminach: w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h): od godziny 18 do godziny 22 w piątek, od godziny 8 do godziny 14 w sobotę, od godziny 8 do godziny 22 w niedzielę. W sprawie nie ma sporu co to tego, że przewóz towarów wykonywany był w okresie obowiązywania ograniczonego zakazu ruchu – w wakacje w piątek o godzinie 20:45. Nie ulega również wątpliwości, że masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 12 ton. Spór dotyczy wyłącznie przewożonego towaru – czy jego rodzaj upoważniał przedsiębiorcę do niestosowania się do zakazu ruchu. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 lit. l) rozporządzenia przepisy § 2 nie mają zastosowania do przewozu artykułów szybko psujących się i środków spożywczych, określonych w załączniku do rozporządzenia, stanowiących znaczną część ładunku lub znaczną część dostępnej przestrzeni ładunkowej. Z kolei załącznik, o którym mowa wyżej, zawiera wyczerpujący katalog artykułów szybko psujących się i środków spożywczych, których przewóz wyłączony jest z ograniczeń i zakazów w ruchu. Należą do nich: 1. Mięso i podroby jadalne. 2. Ryby i skorupiaki, mięczaki i inne bezkręgowce wodne. 3. Produkty mleczarskie, w szczególności: jogurty, kefiry, śmietana, mleko spożywcze, twarogi, sery dojrzewające, masło, lody. 4. Jaja ptasie i masy jajeczne. 5. Kwiaty cięte, doniczkowe oraz darń rolowana. 6. Warzywa i grzyby świeże i mrożone. 7. Owoce świeże i mrożone. 8. Zboża i surowce rolne służące do produkcji żywności, pasz i tłuszczów roślinnych. 9. Produkty przemysłu młynarskiego, w szczególności: mąki, kasze, grysiki i granulki zbożowe. 10. Tłuszcze i oleje pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego. 11. Przetwory spożywcze, w szczególności z mięsa, drobiu, ryb oraz z warzyw i owoców. 12. Cukry i wyroby cukiernicze. 13. Przetwory ze zbóż, mąki, skrobi lub mleka w proszku oraz pieczywo cukiernicze. 14. Napoje bezalkoholowe. 15. Pozostałości i odpady przemysłu spożywczego, gotowe pasze dla zwierząt. 16. Buraki cukrowe. 17. Ziemniaki. 18. Drożdże piekarskie prasowane i w formie mleczka drożdżowego. 19. Podłoże uprawowe pieczarek. Aby zatem uznać, że przewóz towarów stanowił naruszenie ujęte w lp. 1.11 załącznika nr 3 do ustawy – wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, co sankcjonowane jest karą w wysokości 2000 zł – organ musi w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, że przewożony towar nie był wymieniony w załączniku do rozporządzenia, a jeśli jednak zespołem pojazdów przewożono towary wymienione w tym załączniku – organ musi wykazać, że nie stanowiły one znacznej części ładunku lub znacznej części dostępnej przestrzeni ładunkowej. Dodatkowo, co ma szczególne znaczenie wówczas, gdy strona podnosi argumenty, że przewoziła towary wyłączone spod ograniczeń i zakazów w ruchu – decyzja organu musi spełniać wymagania stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a., w myśl którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazanych wymogów zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, nie spełniają. Skarżący konsekwentnie twierdzi już od chwili zawiadomienia go o wszczęciu postępowania administracyjnego, że przedmiotem przewozu były artykuły spożywcze wymienione w załączniku do rozporządzenia, o co dba załadowca towaru - zatem kwestia ta powinna być przez organy potraktowana priorytetowo i zostać szczegółowo wyjaśniona, a jej analiza powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji o nałożeniu kary administracyjnej. Skarżący zasadnie podkreśla, że w przypadku naruszeń z lp. 1.11 załącznika nr 3 do ustawy istotnym elementem jest struktura ładunku - bowiem o zwolnieniu z ograniczeń i zakazu ruchu decyduje treść § 3 ust. 1 pkt 3 lit. l) rozporządzenia i związany z tym przepisem wykaz produktów opisanych w załączniku do rozporządzenia. Organy zobowiązane są ustalić w takiej sytuacji, bez żadnych wątpliwości, czy produkty z listy przewożonych artykułów spożywczych mieszczą się w wymienionych kategoriach załącznika do rozporządzenia, a dalej - czy tak zakwalifikowane produkty stanowiły (jak wymaga przepis) "znaczną część ładunku lub zajmowały znaczną część dostępnej przestrzeni ładunkowej" . Na to ostatnie wskazywać może w "Planie załadunku" przy pozycji "Spożywka" określenie "Gabaryt". To ustalenie jest istotą zakwalifikowania przewozu jako zgodnego lub niezgodnego z obowiązującymi przepisami prawa. W niniejszej sprawie ze zgromadzonego materiału dowodowego ustalenia takie nie wynikają. Organ wymienił jedynie artykuły, w tym artykuły spożywcze, jakie były przewożone w dniu kontroli ale nie odniósł tego wyliczenia do wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia. Organ wprawdzie podnosi, że oparł się przede wszystkim na ustaleniach z kontroli drogowej i podpisanym przez kierowcę protokole z tej kontroli, jednakże ustalenia z tego protokołu w żaden sposób nie dawały podstawy do przyjęcia, że przewożony towar nie zwalniał z ograniczeń i zakazów w ruchu. Z załącznika nr 1 do protokołu kontroli z 30 lipca 2021 r. wynika wprost, że: "kierowca wskazał, jako powód dla którego przewóz mógł być wyłączony z obowiązujących okresowych zakazów ruchu, przewóz artykułów spożywczych. W związku z tym, iż dokumenty przewozowe nie określały jasno przewożonych produktów, zerwano plombę załadunkową o nr ID00219394 i poddano oględzinom skrzynię ładunkową. Podczas kontroli stwierdzono przewóz suchych produktów spożywczych typu słodycze, zupy błyskawiczne, chrupki oraz kawy i chemicznych środków czystości. Nie stwierdzono żadnych produktów wyszczególnionych w rozporządzeniu (...), które umożliwiałyby przewóz we czasie obowiązywania tychże zakazów Sporządzono dokumentację fotograficzną. Kierowcy polecono odsłonięcie boków naczepy, jednakże kierowca ze względów technicznych nie wykonał otwarcia plandeki, co uniemożliwiło dalsze oględziny ładowni". Cytowana treść załącznika do protokołu kontroli jasno wskazuje, że kontrolujący nie obejrzał całej przestrzeni ładunkowej, ograniczył się do obejrzenia niewielkiej części ładunku (otwierając jedynie tylne drzwi pojazdu), wskazując na trudności techniczne z odpięciem plandeki i uznał to za wystarczające do uznania, że "nie stwierdzono żadnych produktów wyszczególnionych w rozporządzeniu" i, że przewożone towary nie zwalniają z zakazu ruchu, choć część wymienionych w protokole , a także widocznych na zdjęciach, produktów mieści się w pojęciu "cukry i wyroby cukiernicze", "przetwory ze zbóż, mąki skrobi lub mleka w proszku oraz pieczywo cukiernicze" – pkt 12 i 13 załącznika. Na zdjęciach widać bowiem opakowania kawy zbożowej "Inka", paluszków "Grissini" i cukierków czekoladowych. Organ sam w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreśla, że kontrola drogowa jest czynnością jednorazową, niedającą się w danych warunkach powtórzyć. Powinna zatem być przeprowadzona w sposób jednoznacznie potwierdzający ewentualne nieprawidłowości. Jeżeli pozostają po jej przeprowadzeniu niejasności, powinny one zostać wyjaśnione przy pomocy innych dostępnych środków dowodowych. Pozostałe niejasności nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony. Organ miał dostęp do dokumentów przewozowych – a mimo tego nie przeprowadził analizy tych dokumentów, która potwierdzałaby nieprawidłowości. W decyzji organu I instancji takiej analizy i wynikających z niej ustaleń oraz wniosków nie ma, choć po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania skarżący ponownie dostarczył organowi wykaz przewożonych towarów. Wprawdzie organ I instancji w uzasadnieniu odniósł się do tej okoliczności, ale jest to stwierdzenie lakoniczne, ogólnikowe i bez odniesienia się do akt sprawy: "nieznaczną część ładunku stanowiły cukry i wyroby cukiernicze oraz napoje bezalkoholowe...". Wcześniej organ I instancji stwierdził, że przeprowadził szczegółową analizę wykazu przewożonego ładunku, ale wyników tej analizy – poza stwierdzeniem, że nie przewożono towarów wyłączonych spod zakazu ruchu – w decyzji brakuje. Jest to istotne o tyle, co wymaga ponownie podkreślenia, że podczas kontroli otwarto tylko tylne drzwi pojazdu, co uniemożliwiło ogląd struktury całego załadunku – tak więc tylko szczegółowe oględziny wykazu przewożonych towarów mogłoby w tej sytuacji doprowadzić do uznania, że skład towarów nie uzasadniał zwolnienia z zakazu ruchu. Także z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie wynika, by kwestia ta była przedmiotem jego dociekań. Organ II instancji stwierdził jedynie, że pojazd użyty do przewozu nie posiadał chłodni, a zatem był nieodpowiedni, gdyż nie spełniał wymogów dla przewozu produktów szybko psujących się. Stwierdzenie takie w ogóle nie przystaje do ustalonych okoliczności faktycznych. Strona w ogóle nie twierdziła, że takie szybko psujące się towary przewoziła. Konsekwentnie za to podnosiła, że przewoziła produkty spożywcze także ujęte w załączniku do rozporządzenia, a w skardze wprost wskazała na poszczególne punkty tego załącznika: 7. Owoce świeże i mrożone. 8. Zboża i surowce rolne służące do produkcji żywności, pasz i tłuszczów roślinnych. 9. Produkty przemysłu młynarskiego, w szczególności: mąki, kasze, grysiki i granulki zbożowe. 10. Tłuszcze i oleje pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego. 11. Przetwory spożywcze, w szczególności z mięsa, drobiu, ryb oraz z warzyw i owoców. 12. Cukry i wyroby cukiernicze. 13. Przetwory ze zbóż, mąki, skrobi lub mleka w proszku oraz pieczywo cukiernicze. 14. Napoje bezalkoholowe. Z decyzji organu odwoławczego w żaden sposób nie wynika, by organ ten poddał jakiejkolwiek ocenie możliwość wystąpienia przesłanki umożliwiającej kierowcy przewóz towarów w okresie obowiązywania ograniczeń i zakazów w ruchu. Również z akt sprawy nie wynika, by organ na jakimkolwiek etapie postępowania rozważał, czy przewożono takie produkty, a jeśli tak, to czy stanowiły znaczną część ładunku lub znaczną część dostępnej przestrzeni ładunkowej. Organ odwoławczy wprawdzie podnosi, że analiza taka (dokonana przez organ I instancji) miała miejsce, nie znajduje ona jednak odzwierciedlenia ani w aktach sprawy, ani w decyzji – nie sposób zatem jej skontrolować. W tej sytuacji Sąd doszedł do przekonania, że brak należytych ustaleń w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i brak należytej logicznej i spójnej oceny materiału dowodowego w zakresie, które z przewożonych produktów mieszczą się w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia i czy można uznać, że stanowiły one znaczną część ładunku lub znaczną część dostępnej przestrzeni, uzasadnia konieczność uwzględnienia skargi i wyeliminowania decyzji organów obydwu instancji z obrotu prawnego. W tej sytuacji Sąd nie jest uprawniony do oceny zawartych w skardze argumentów o braku odpowiedzialności przewoźnika za stwierdzone naruszenia (art. 92c ust. 1 ustawy). Skoro bowiem organy nie wykazały w wystarczający sposób, że w ogóle do naruszenia doszło, to bezprzedmiotowe jest rozważanie zaistnienia bądź nie przesłanek zwalniających z odpowiedzialności za to naruszenie. Na marginesie można jedynie zauważyć, że ze szczególną ostrożnością należy rozważać argumenty o zwolnieniu z odpowiedzialności przewoźnika z uwagi na brak wiedzy, jaki ładunek przewozi – bowiem kierowca nie mógł być obecny przy załadunku, dostał listy przewozowe w zamkniętej kopercie, a załadowca zapewnił kierowcę, że przewożony towar zwalnia go z zakazu ruchu. Taka sytuacja pozwalałby w każdym przypadku uniknąć odpowiedzialności za przewóz towarów w okresie obowiązywania ograniczeń w ruchu. Rozpatrując ponownie sprawę organy winny dokonać analizy znajdujących się w aktach sprawy dokumentów przewozowych pod kątem składu przewożonych 30 lipca 2021 r. towarów, ich rodzaju, ilości i zajmowanej przestrzeni ładunkowej. Powinny ustalić, czy przewożone towary wymienione były w załączniku do rozporządzenia, a także czy stanowiły znaczną część ładunku i w związku z tym – czy ich przewóz zwalniał od ograniczeń i zakazów w ruchu. Oczywiście wynik tej analizy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Natomiast orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania, zawarte w pkt 2 sentencji wyroku, uzasadnia przepis art. 200 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł. Ponieważ skarżący nie złożył oświadczenia co do możliwości uczestniczenia w rozprawie zdalnej, Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniu COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 1842). a.l.