III SA/Łd 193/11

Dnia 6 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2011 roku sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) oddala skargę; 2) przyznaje adwokat M. W. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] lok. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącemu z urzędu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokat M. W. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Pismem z dnia 31 grudnia 2010r. J. W. zwrócił się do Prezydenta S. o wymianę pieca węglowego w kuchni w zajmowanym przez niego lokalu przy ul. A. 5/7 w S. Pismem z dnia 12 stycznia 2011r. Zastępca Prezydenta Miasta S. poinformował J. W., że zgodnie z art.6b.) ust.2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 31 z 2005r. poz.266) najemcę lokalu obciąża naprawa, konserwacja i wymiana trzonów kuchennych i kuchni, w które lokal był wyposażony. W związku z czym koszt naprawy lub wymiany kuchni musi pokryć J. W. O wymianie kuchni winien zostać poinformowany Zakład Gospodarki Mieszkaniowej. W dniu 20 stycznia 2011r. J. W. złożył pismo zatytułowane "odwołanie od decyzji Zastępcy Prezydenta Miasta S. z dnia 12 stycznia 2011r.". W piśmie tym nie zgodził się z treścią wymienionego pisma. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art.134 kpa, stwierdziło niedopuszczalność odwołania J. W. od pisma Zastępcy Prezydenta Miasta S. z dnia 12 stycznia 2011r. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, iż odwołanie przysługuje jedynie od decyzji administracyjnej. Aby akt administracyjny mógł zostać uznany za decyzję musi zawierać wszystkie elementy wymienione w art.107 kpa w tym także rozstrzygnięcie. Brak rozstrzygnięcia pozbawia dane pismo charakteru decyzji. Pismo z dnia 12 stycznia 2011r. nie zawiera rozstrzygnięcia. Stanowi ono jedynie informację o treści przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 31 z 2005r. poz.266) i wynikających z niej obowiązków najemcy lokalu. Relacje między najemcą lokalu a wynajmującym należą do sfery stosunków cywilnoprawnych i nie podlegają kompetencji orzeczniczej organów administracji publicznej. Ewentualne spory na tym tle rozpatrywane są przez sądy powszechne. Z uwagi na to, iż pismo z 12 stycznia 2011r. nie jest decyzją administracyjną odwołanie od tego pisma jest niedopuszczalne. W dniu 2 lutego 2011r. J. W. złożył pismo zatytułowane "odwołanie", w którym nie zgodził się z tym, iż musi sam wymienić piec kuchenny. Wnosił aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ponownie zajęło się jego sprawą bo "procedura odwoławcza nie została zachowana". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wezwało J. W. do wyjaśnienia czy jego odwołanie z 2 lutego 2011r. należy traktować jako skargę do sądu administracyjnego. W piśmie z dnia 24 marca 2011r. J. W. wnosił aby jego sprawie nadać dalszy bieg i przekazać do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W odpowiedzi na skargę organ administracji wnosił o jej odrzucenie, z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga J. W. nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm./ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tj. bada czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W rozpoznanej sprawie zasadnicze znaczenie ma wyjaśnienie charakteru prawnego pisma Zastępcy Prezydenta Miasta S. z dnia 12 stycznia 2011r. Należy zaznaczyć, iż odwołanie przysługuje jedynie od decyzji administracyjnej. Decyzja natomiast rozstrzyga indywidualną sprawę administracyjną. Jest ona wydawana gdy wynika to z przepisów prawa materialnego. Oznacza to, że aby wydać decyzję administracyjną organ musi dysponować wyraźną podstawą prawną wynikającą z przepisów prawa materialnego. Pismo z dnia 12 stycznia 2011r. nie jest decyzją administracyjną, o której mowa w art.107 § 1 kpa. W piśmie tym organ administracji poinformował skarżącego jak przedstawia się kwestia wymiany pieca kuchennego w świetle ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 31 z 2005r. poz.266). Udzielenie takiej informacji najemcy przez wynajmującego nie następuje w formie decyzji administracyjnej. Brak jest bowiem przepisu prawa materialnego, z którego wynikałoby, iż udzielenie takiej informacji przez organ administracji, jako wynajmującego, winno nastąpić w formie decyzji. Skoro nie ma takiego przepisu to pisma z 12 stycznia 2011r. nie można traktować jako decyzji administracyjnej, od której przysługuje odwołanie. Przedmiotem wymienionego pisma są kwestie związane z najmem lokalu mieszkalnego, w tym wyposażenia go w urządzenia grzewcze. Kwestie te należą do sfery stosunków cywilnoprawnych i nie podlegają kompetencji orzeczniczej organów administracji publicznej. Ewentualne spory na tym tle są rozpatrywane przez sądy powszechne, które są powołane do rozstrzygania spraw cywilnych. Dodać należy, iż problematyka najmu lokali mieszkalnych jest uregulowana w przepisach Kodeksu cywilnego, ustawie z dnia 21 czerwca 2001r. oraz ustawie z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. nr 261 z 2004r. poz.2603 z późn. zm.), która określa m.in. zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność jednostek samorządu terytorialnego oraz ich sprzedaży. Przepisy wymienionych ustaw nie przewidują możliwości rozpatrywania sporów pomiędzy najemcą a wynajmującym przez organy administracji w drodze decyzji administracyjnej a następnie wniesienia skargi na taką decyzję do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia trafnie podniesiono, iż niezbędnym elementem decyzji administracyjnej jest rozstrzygnięcie. Brak rozstrzygnięcia pozbawia pismo charakteru decyzji. Przedmiotem zaś rozstrzygnięcia jest udzielenie stronie uprawnienia lub nałożenie na nią obowiązku. Pismo z 12 stycznia 2011r. nie zawiera rozstrzygnięcia. Jego przedmiotem jest informacja o treści przepisów ustawy z 21 czerwca 2001e. i wynikających z nich obowiązków. Skoro wymienione pismo nie zawiera rozstrzygnięcia to także z tego powodu nie można go uznać za decyzje administracyjną. W sytuacji gdy pismo z 12 stycznia 2001r. nie jest decyzją to nie przysługuje od niego odwołanie. W związku z czym odwołanie skarżącego z 18 stycznia 2011r. jest niedopuszczalne. Organ odwoławczy słusznie stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania na podstawie art. 134 kpa. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę J. W. Sąd nie podzielił poglądu organu administracji podniesionego w odpowiedzi na skargę, iż skarga została złożona z uchybieniem wymaganego terminu. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego zaskarżone postanowienie zostało doręczone J. W. w dniu 27 stycznia 2011r. zaś w dniu 2 lutego 2011r. (data wpływu pisma do organu) złożył on pismo zatytułowane "odwołanie". Z uzasadnienia tego pismo wynika, iż skarżący nie zgadza się z treścią pisma z 12 stycznia 2011r. oraz treścią postanowienia z 24 stycznia 2001r. Organ odwoławczy wezwał J. W. do wyjaśnienia czy pismo to należy traktować jako skargę do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia 23 marca 2011r. skarżący wniósł aby jego sprawie nadać dalszy bieg do rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. W związku z czym organ odwoławczy słusznie potraktował "odwołanie" z 2 lutego 2011r. jako skargę na postanowienie z 24 stycznia 2011r. Jako dzień wniesienia skargi należy uznać datę złożenia pisma z 2 lutego 2011r. a nie datę pisma wyjaśniającego z 23 marca 2011r. Należało zatem uznać, iż skarga została złożona w 30-dniowym terminie, o którym mowa w art.53 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art.250 ustawy z 30 sierpnia 2002r. w związku z § 18 ust.1 pkt.1c.) i §2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163 poz.1348 z późn. zm.) sąd przyznał adwokat M. W. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącemu z urzędu. a.ł.