III SA/Łd 197/06

Dnia 7 czerwca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: umorzyć postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. III SA/Łd 197/06 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art.2, art. 3, art. 7 ust. 1 i 5, art. 5 ust. 1, 3 i ust. 4, art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 roku Nr 71, poz. 734 ze zm.), § 2 ust. 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania R. W. od decyzji Nr [...] z dnia [...] wydanej przez Inspektora w Referacie Budynków i Lokali Delegatury Ł. Urzędu Miasta Ł., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł., w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podano, że decyzją Nr [....] z dnia [...] organ pierwszej instancji odmówił przyznania R. W. dodatku mieszkaniowego z uwagi na to, iż wyliczony dodatek mieszkaniowy osiągnął wartość ujemną. W takiej sytuacji dodatek nie przysługuje, gdyż łączne wydatki na mieszkanie nie przekraczają określonego Ustawą procentowego udziału dochodów gospodarstwa domowego w utrzymaniu mieszkania. Od tej decyzji odwołanie złożyła R. W.. Strona podkreśla, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z renty inwalidzkiej i dodatku pielęgnacyjnego. Jej zdaniem powinna otrzymać dodatek w kwocie 35,51 zł miesięcznie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. Przepis art. 6 ust. 2 powoływanej ustawy stanowi, że jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym, a takim jest gospodarstwo Pani W.. We wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego R. W. wykazała, iż jej dochód składa się z renty inwalidzkiej i dodatku pielęgnacyjnego. Po dopisaniu pozycji wg oświadczenia, kwota dochodu została poprawiona (powiększona). Z treści oświadczenia wynika, iż cyt. "oświadczam, że kwota 6126,95 zł została spłacona w ratach około 320 zł miesięcznie przez moją siostrę D. W. i ostatnia rata została opłacona we wrześniu 2005.". Kolegium stwierdziło, iż nie jest w stanie dokonać oceny dotyczącej prawidłowości wyliczenia dodatku mieszkaniowego. Stwierdza jedynie, iż na wyliczanie kwoty dodatku mieszkaniowego ma wpływ zarówno dochód strony, jak również ponoszone wydatki związane z utrzymaniem mieszkania. W analizowanej sprawie, na podstawie deklaracji o dochodach, jak i oświadczenia R. W., nie można bezspornie ustalić, czy dopisana do dochodu kwota 320 zł stanowi dochód strony. Z treści oświadczenia wynika jedynie, iż siostra spłaciła w ratach kwotę 6126,95 zł, ze spłatą ostatniej raty we wrześniu 2005 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy wyjaśnić bezspornie, jaki dochód uzyskała R. W. w okresie od września do listopada 2005 roku i wyliczyć kwotę dodatku mieszkaniowego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podniosła, iż przez wiele lat otrzymywała dodatek mieszkaniowy i nadal spełnia wszystkie wymogi, by go otrzymywać. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 7 czerwca 2006 r. skarżąca oświadczyła, iż cofa skargę i jest świadoma, że ewentualnie straci dodatek za okres od stycznia do marca 2006 r., ale nie chce się już więcej denerwować. Otrzymała dodatek mieszkaniowy od 1 kwietnia 2006 r. i dlatego zdecydowała się na wycofanie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../. Przy czym jak stanowi art. 1 § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że Sąd bada legalność zaskarżonej do niego decyzji, a więc, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji. Nie zawsze zachodzi jednak konieczność merytorycznej kontroli zaskarżonego do Sądu aktu. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest czynnością procesową, przez którą skarżąca rezygnuje z postępowania przed sądem administracyjnym, a tym samym z rozpoznania skargi. W niniejszej sprawie, Sąd, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie.