III SA/Łd 199/08

Dnia 28 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA: Teresa Rutkowska Sędzia WSA: Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2008 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 207 i art. 210 Ordynacji podatkowej, art. 246 § 2 i 4, art. 252, art. 2521, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tekst jedn. – Dz. U. z 2001r., nr 75, poz. 802 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 623 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zwrotu należności celnych w kwocie 4.622,20 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu 29 sierpnia 2001r. spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] towary opisane w 5 pozycjach. Decyzją z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej, klasyfikacji taryfowej, stawki celnej i ustalił kwotę niedoboru należności celnych na 1.262,90 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony, decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił w/w decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolejną decyzją z dnia [...], nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji towaru i określił kwotę niedoboru długu celnego na 4.869,30 zł, której strona nie uiściła. Po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wnioskiem z dnia 16 marca 2007r. strona zwróciła się o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, zastosowanie na towary zgłoszone w poz. 1 zawieszonej stawki celnej oraz zwrot należności celnych w kwocie 4.622,20 zł. Pismem z dnia 11 maja 2007r. poinformowano stronę, iż jej wniosek z dnia 16 marca 2007r. uznano za wniesiony w ramach prowadzonego z urzędu postępowania o dotyczącego zgłoszenia celnego z dnia 29 sierpnia 2001r. Decyzją z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia celnego z dnia 29 sierpnia 2001r. z uwagi na upływ 3 – letniego terminu, o którym mowa w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Dyrektor Izby Celnej w Ł. podniósł, iż zgodnie z art. 246 § 2 Kodeksu celnego należności celne są zwracane, jeżeli w chwili uiszczenia nie były prawnie należne lub, gdy zostały zarejestrowane pomimo zaistnienia wypadków określonych w art. 229 § 3. Warunkiem koniecznym zwrotu należności celnych jest więc ich uiszczenie przez stronę. Strona nie uiściła kwoty niedoboru należności celnych w wysokości 1.262,90 zł, która została określona w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...], jak również nie uiściła kwoty niedoboru należności celnych w wysokości 4.869,30 zł określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...]. Organ wskazał, iż skoro sporna kwota nie została przez stronę uiszczona, nie została tym samym spełniona przesłanka zwrotu należności celnych. W odwołaniu od tej decyzji A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła o jej uchylenie w całości i orzeczenie o zwrocie uiszczonego w dacie zgłoszenia celnego cła w kwocie 4.622,20zł poprzez uznanie prawa Spółki do zastosowania zawieszonych stawek celnych na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 czerwca 2001r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów, ewentualnie zawieszenie postępowania w sprawie przyznania prawa do zawieszonych stawek celnych dla produktów zaklasyfikowanych do kodu PCN 2106 90 92 do czasu rozstrzygnięcia spornych kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 120, art. 121, art. 124 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz prawa materialnego – art. 65 § 5 w związku z art. 230 § 5 i 6 Kodeksu celnego oraz art. 246 § 2 Kodeksu celnego. W uzasadnieniu strona podniosła, że w dniu 20 lipca 2001r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 czerwca 2001r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. nr 69, poz. 717 ze zm.), które obejmowało zgłoszone w dniu 29 sierpnia 2001r. produkty zaklasyfikowane do kodu PCN 2106 90 92 0. Stawka dla produktów objętych wskazanym kodem wynosi 0 %. Ponieważ organ celny pobrał należności celne według stawki 20 %, ich pobranie było niezasadne. W sprawie zgłoszenia celnego toczyło się przed organami celnymi obu instancji postępowanie w przedmiocie zmiany klasyfikacji taryfowej oraz wysokości należności celnych, które ostatecznie zostało zakończone decyzją Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] o jego umorzeniu. Tym niemniej, w toku tego postępowania, w piśmie z dnia 8 października 2004r. został zawarty wniosek o zastosowanie zawieszonych stawek celnych, a w konsekwencji o zwrot należności celnych. Wniosek ten złożono bez naruszenia art. 65 § 5 w związku z art. 230 § 5 i 6 Kodeksu celnego, a więc w zakreślonych terminach. Z uwagi na to, że wniosek ten nie został przez organy celne w ogóle rozpatrzony, w piśmie z dnia 16 marca 2007r. został ponowiony. Zdaniem strony jej wnioski zarówno z dnia 16 marca 2007r., jak i z dnia 8 października 2004r. wpłynęły do organu jeszcze przed terminem przedawnienia, przerywając jego bieg i powinny być przez organy celne rozpatrzone. W zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że spółka domaga się zwrotu nieuiszczonych przez siebie należności celnych, które zostały określone w decyzjach organu celnego w postępowaniu zakończonym prawomocnym jego umorzeniem. Żądanie zwrotu kwoty 4.622,20 zł dotyczy cła zapłaconego i odnosi się do produktów, których klasyfikacji organ celny nie kwestionował. Po rozpatrzeniu tego odwołania, decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 262 Kodeksu celnego i art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne, Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję własną. W jej uzasadnieniu organ celny stwierdził, iż nie zostały spełnione wszystkie warunki zwrotu należności celnych określone w art. 246 § 2 Kodeksu celnego. Podniósł przy tym, że wprawdzie należności celne w kwocie 4.622,20 zł, zadeklarowane w zgłoszeniu celnym z dnia 29 sierpnia 2001r., zostały uiszczone w dniu 28 sierpnia 2001r., lecz były prawnie należne w chwili ich pobrania i nie stały się nienależne w następstwie późniejszego odpadnięcia podstawy faktycznej lub prawnej wymiaru. Postępowanie celne w sprawie prawidłowości w/w zgłoszenia zakończyło się ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] o umorzeniu postępowania. Decyzja ta nie rozstrzygnęła merytorycznie o braku zasadności poboru należności określonych w zgłoszeniu, a więc nadal istnieją podstawy faktyczne i prawne wymiaru i ich zwrot w świetle przepisów prawa jest niemożliwy. Decyzja wydana w postępowaniu w sprawie zwrotu należności celnych nie może rozstrzygać o zasadności ich poboru, ponieważ są to odrębne zagadnienia podlegające rozpatrzeniu na podstawie odrębnych przepisów prawa celnego, przy czym rozpatrzenie sprawy zwrotu należności jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest zasadność ich poboru. W niniejszym postępowaniu nie może więc być rozpatrywany zarzut odnoszący się do niezastosowania zawieszonej zerowej stawki celnej, a także argumentacja odnosząca się do przerwaniu biegu terminu przedawnienia. Kwestie te mogą być brane pod uwagę jedynie w odrębnym postępowaniu dotyczącym uznania za prawidłowe bądź nieprawidłowe zgłoszenia celnego. Żądanie strony zawieszenia postępowania w sprawie przyznania jej prawa do zawieszonych stawek celnych do czasu rozpatrzenia spornych kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny również może być rozstrzygnięte w takim odrębnym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu nierozpoznania wniosku z dnia 8 października 2004r. w sprawie zastosowania zawieszonych stawek celnych, Dyrektor Izby Celnej w Ł. zauważył, iż wniosek ten był odwołaniem od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego z dnia 29 sierpnia 2001r. za nieprawidłowe i nie zawierał żądania zwrotu należności celnych. Gdyby jednak w wyniku rozpatrzenia odwołania lub na innym etapie postępowania prowadzonego w sprawie prawidłowości w/w zgłoszenia celnego wydana została decyzja stwierdzająca, iż pobrana kwota cła jest nienależna, jej zwrot mógłby nastąpić z urzędu na podstawie art. 246 § 5 Kodeksu celnego. Jednakże zwrot cła nie nastąpił, ponieważ takie rozstrzygniecie nie zapadło. W skardze na powyższą decyzję A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie norm prawa procesowego, tj. art. 121 § 1 i 2, art. 122 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej oraz art. 65 § 5 i art. 230 § 6 Kodeksu celnego strona ponownie podniosła, iż w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] wniosła, m.in. o zastosowanie na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 czerwca 2001r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów zerowej stawki celnej w stosunku do towarów zaklasyfikowanych przez organy do kodu PCN 2106 90 92 0 taryfy celnej. Wprawdzie decyzją z dnia [...] organ celny II instancji uchylił wskazaną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, to jednak wniosek ten w dalszym toku postępowania nie został rozpoznany w ogóle. Zdaniem strony także bez rozpoznania pozostawiono jej wniosek z dnia 16 marca 2007r., złożony jeszcze przed upływem terminu przedawnienia. Natomiast w wyniku umorzenia postępowania decyzją z dnia [...] z powodu upływu w dniu 4 czerwca 2007r. terminu przedawnienia, sprawa powróciła do ustaleń stanu prawnego z daty zgłoszenia celnego. Jej wnioski złożone przed upływem terminu przedawnienia – przed dniem 4 czerwca 2007r. – nadal nie zostały rozpatrzone, a sytuacja taka nie może sankcjonować rażącego naruszenie prawa poprzez objęcie umorzeniem z powodu przedawnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 22 października 2008r. strona podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Zgodnie z art. 145 § 2 p.p.s.a. w sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Z treści tych przepisów wynika, że sąd bada z urzędu zgodność zaskarżonego aktu lub czynności z prawem materialnym i przepisami normującymi postępowanie przed organami administracji, zaś uwzględniając skargę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, lecz jedynie ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 lub 2 p.p.s.a., skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych w kwocie 4.622.20zł., uiszczonych przez Spółkę A w oparciu o zgłoszenie celne z dnia 29 sierpnia 2001r. SAD nr [...]. Z analizy uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, iż zasadniczą przyczyną, która legła u podstaw jego wydania był w fakt występowania w obrocie prawnym decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] o umorzeniu postępowania prowadzonego z urzędu w sprawie prawidłowości zgłoszenia celnego z dnia 29 sierpnia 2001r. Bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest, iż decyzja ta jest ostateczna, zaś podstawę jej podjęcia stanowiło stwierdzenie przez Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. upływu 3 – letniego terminu do jej wydania, określonego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Okoliczność ta, zdaniem organu celnego, spowodowała, iż w dalszym ciągu istnieją podstawy faktyczne i prawne poboru należności celnych określonych w zgłoszeniu z dnia 29 sierpnia 2001r., a ich zwrot jest niemożliwy. Dyrektor Izby Celnej w Ł. zwrócił przy tym uwagę na odrębność postępowań prowadzonych w sprawie zwrotu należności celnych oraz zasadności ich poboru, a także na uzależnienie wyniku sprawy o zwrot należności celnych od rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu w sprawie zasadności ich poboru. Stanowisko to należy uznać za prawidłowe. Na wstępie przypomnieć jednak trzeba, iż z uregulowań zawartych w art. 3 § 1 pkt 2 i art. 209 § 1 i 2 oraz art. 64 § 1 Kodeksu celnego wynika, że obowiązek zapłaty należności celnych powstaje z mocy prawa, zaś zgłoszenie celne jest czynnością materialno – techniczną. Przepis art. 246 § 2 Kodeksu celnego stanowi natomiast, iż należności celne są zwracane, jeżeli w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub gdy kwota ta została zarejestrowana pomimo zaistnienia wypadków określonych w art. 229 § 3. Przez złożenie zgłoszenia celnego następuje samoobliczenie należności celnych, co wynika z treści art. 65 § 3 Kodeksu celnego. W myśl tego przepisu przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa: 1. objęcie towaru procedurą celną, 2. określenie kwoty wynikającej z długu celnego, - chyba że w sprawie zostanie wydana decyzja rozstrzygająca inaczej o przeznaczeniu celnym towaru lub o kwocie wynikającej z długu celnego. Natomiast art. 65 § 4 Kodeksu celnego stanowi, iż po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny, na wniosek strony, wydaje decyzję lub może z urzędu wydać decyzję, w której: 1. uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe, 2. uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części: a) rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego, b) określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego lub c) zmienia elementy zawarte w zgłoszeniu celnym inne niż określone w lit. a) i b). Z treści art. 65 § 4 Kodeksu celnego wynika więc, iż po przyjęciu zgłoszenia celnego, organ celny na wniosek strony wydaje decyzję lub może z urzędu wydać decyzję, w której w przypadku uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w całości lub w części określa, m.in. kwotę wynikającą z długu celnego. Działanie organu w tym postępowaniu sprowadza się zatem do kształtowania sytuacji prawnej strony, co do określenia kwoty długu celnego, a więc określenia wysokości należności celnych prawnie należnych. Zweryfikowanie w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 65 § 4 Kodeksu celnego danych zawartych w zgłoszeniu celnym wpływa zatem bezpośrednio na ustalenie, czy kwota uiszczonych zgodnie z jego treścią należności celnych była prawnie należna, czy też nie, w rozumieniu art. 246 § 2 kodeksu celnego. Podkreślić przy tym trzeba, iż przepis art. 65 § 5 określa moment do jakiego decyzja, o której mowa w § 4 może zostać wydana, stanowiąc, iż nie może zostać ona wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Z konstrukcji tych przepisów wynika więc jednoznacznie, iż żądanie zwrotu należności celnych uiszczonych na podstawie złożonego dokumentu SAD, musi poprzedzać procedura uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, zaś po upływie terminu 3 lat od daty przyjęcia zgłoszenia celnego – organ celny nie może wydać decyzji ani o uznaniu zgłoszenia celnego za prawidłowe, ani o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w całości lub w części. Tym samym nie może określić kwoty wynikającej z długu celnego w innej wysokości, niż zadeklarowana przez stronę. Po upływie tego terminu organ celny nie ma bowiem możliwości kwestionowania na drodze zwyczajnego postępowania administracyjnego danych wynikających ze zgłoszenia celnego. W tym stanie rzeczy, skoro w rozpatrywanej sprawie nie zostały skutecznie wzruszone dane wynikające ze zgłoszenia celnego z dnia 29 sierpnia 2001r. w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] o umorzeniu postępowania z uwagi na upływ 3 – letniego terminu od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, o jakim stanowi art. 65 § 5 Kodeksu celnego, to w toku postępowania o zwrot należności celnych wynikających z tego zgłoszenia Dyrektor Izby Celnej w Ł. zasadnie odmówił dokonania ich zwrotu. Zauważyć przy tym również trzeba, że uznanie za prawidłowe stanowiska Spółki, co do powinności organu celnego wydania pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia o zwrocie należności celnych zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym z dnia 29 sierpnia 2001r., pomimo pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o umorzeniu postępowania z dnia [...], której strona nie kwestionowała w administracyjnym toku instancji, prowadziłoby do naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnych wynikającej z art. 128 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego. Przepis art. 128 Ordynacji podatkowej wyraźnie bowiem stanowi, iż decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Tym samym, Dyrektor Izby Celnej w Ł. miał obowiązek uwzględnić skutki prawne wynikające z wydania tego rozstrzygnięcia, skoro pozostaje ono w obrocie prawnym. W postępowaniu wszczętym wnioskiem strony z dnia 16 marca 2007r. o zwrot należności celnych w kwocie 4.622,20zł organ nie mógł zatem badać ponownie prawidłowości zgłoszenia celnego z dnia 29 sierpnia 2001r., jak również obecnie Sąd nie może zajmować się oceną zasadności zarzutów strony odnoszących się do postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] o umorzeniu postępowania w sprawie zgłoszenia celnego z dnia 29 sierpnia 2001r. Odnosząc się do podnoszonej przez stronę kwestii wcześniejszego złożenia przez nią wniosku o zwrot należności celnych uiszczonych na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 29 sierpnia 2001r., zauważyć trzeba, że w odwołaniu z dnia 8 października 2004r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] strona zawarła jedynie wniosek o ewentualne "zastosowanie na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów zerowej stawki celnej w stosunku do towarów zaklasyfikowanych przez organ celny do kodu 2106 90 92 0 PCN" w wypadku, gdyby organ odwoławczy nie uwzględnił żądania uchylenia zakwestionowanej decyzji w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej wyszczególnionych towarów. Wniosek o zastosowanie zawieszonych stawek celnych był więc w istocie jedynie elementem odwołania i z całą pewnością nie zawierał żądania zwrotu należności celnych. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, iż wniosek o zastosowanie zawieszonych stawek celnych winien być automatycznie rozumiany jako wniosek o zwrot należności celnych. Ponadto, zdaniem Sądu, wniosek strony z dnia 16 marca 2007r. o zwrot należności celnych określonych w zgłoszeniu celnym z dnia 29 sierpnia 2001r. i tak należy uznać za złożony z uchybieniem 3 – letniego terminu określonego w art. 246 § 4 Kodeksu celnego, który to przepis stanowi, iż należności celne są zwracane lub umarzane na wniosek dłużnika złożony przed upływem 3 lat, licząc od dnia jego powiadomienia o tych należnościach. Przy czym termin ten może ulec przedłużeniu, jedynie wówczas, gdy dłużnik udowodni, że niezłożenie wniosku przed upływem 3 lat od dnia powiadomienia go o tych należnościach było spowodowane nieprzewidzianymi okolicznościami lub działaniem siły wyższej (art. 246 § 6 Kodeksu celnego). Na takie zaś okoliczności strona skarżąca się nie powoływała się ani w toku postępowania przed organami celnymi, ani przed Sądem. Skoro więc zgłoszenie celnego miało miejsce w dniu 29 sierpnia 2001r., a strona domaga się zwrotu należności celnych z niego wynikających, to uznać należy, iż termin ten upłynął w dniu 29 sierpnia 2004r. Bieg tego terminu rozpoczyna się bowiem od poświadczenia przez stronę w polu 54 zgłoszenia celnego odbioru karty 8 SAD, co jest równoznaczne z przyjęciem do wiadomości faktu zarejestrowania kwoty wynikającej z długu celnego. Nadto wskazać trzeba, iż brak jest w przepisach Kodeksu celnego podstawy prawnej do zastosowania do tej kwestii unormowań zawartych w art. 230 § 5 i 6 Kodeksu celnego, które to przepisy odnoszą się do zawieszenia i biegu terminów do dokonania przez organ celny powiadomienia o zarejestrowaniu kwoty należności celnych. Powyższe oznacza, iż nawet gdyby przyjąć, jak tego domaga się strona, że pierwszy wniosek o zwrot należności celnych, uiszczonych na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 29 sierpnia 2001r., złożyła w dniu 8 października 2004r. w odwołaniu od decyzji z dnia 18 czerwca 2004r., to i tak był on złożony po upływie terminu określonego w art. 246 § 4 kodeksu celnego. W świetle tych uwag, na mocy art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. AD