III SA/Łd 208/06

Dnia 28 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Asystent sędziego Adrian Król po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 roku sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę III SA/Łd 208/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] orzekającą o przyznaniu B. W. statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tj. od dnia 14 lutego 2006 roku oraz o braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W sprawie ustalono, iż skarżąca kilkakrotnie była zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. Ostatnio skarżąca zgłosiła się do urzędu celem rejestracji dnia 14 lutego 2006 roku. Z akt sprawy wynika, iż ostatnim miejscem zatrudnienia skarżącej była Fabryka Kosmetyków A w Ł., w której pracowała w okresie od 2 września 2003 roku do 16 września 2003 roku w pełnym wymiarze czasu pracy. Po rozwiązaniu stosunku pracy B. W. pobierała zasiłek chorobowy za okres od 18 września 2003 roku do 13 lutego 2004 roku, a następnie od 14 lutego 2004 roku do 7 lutego 2005 roku świadczenie rehabilitacyjne. Dnia 14 lutego 2006 roku skarżąca złożyła oświadczenie w części "C" karty rejestracyjnej bezrobotnego i tym samym potwierdziła, iż spełniła warunki osoby bezrobotnej określone w obowiązujących przepisach. Skarżąca w tym samym dniu złożyła również dodatkowe oświadczenie, w którym jednoznacznie potwierdziła, iż jest zdrowa. Wobec dopełnienia przez skarżącą dnia 14 lutego 2006 roku wymogów związanych z rejestracją uzasadnionym – w ocenie organów - było przyznanie jej od dnia 14 lutego 2006 roku statusu osoby bezrobotnej. Odnośnie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2004 roku, Nr 99, poz. 1001 ze zm.), prawo to przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Zgodnie natomiast z art. 71 ust. 2 pkt 3 wyżej wymienionej ustawy do okresu 365 dni wlicza się również okresy pobierania zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego. Okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. to okres obejmujący od dnia 13 sierpnia 2004 roku do 13 lutego 2006 roku. Wobec powyższego do 365 dni, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, skarżącej zaliczyć można jedynie okres od 13 sierpnia 2004 roku do 7 lutego 2005 roku (179 dni). Skarżąca zatem – w ocenie organu odwoławczego - dokonując rejestracji dnia 14 lutego 2006 roku nie spełniła warunków niezbędnych do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 przedmiotowej ustawy. Organ wskazał również, iż twierdzenie skarżącej, że status osoby bezrobotnej powinno się jej przyznać od lutego 2005 roku, czyli od razu po utracie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego bez konieczności rejestracji nie znajduje uzasadnienia prawnego. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż poprzednio skarżąca była zarejestrowana jako bezrobotna od 10 stycznia 2005 roku. Na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] został przyznany skarżącej status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tj. od 10 stycznia 2005 roku oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 18 stycznia 2005 roku na okres 12 miesięcy. W listopadzie 2005 roku Powiatowy Urząd Pracy Nr 1 w Ł. otrzymał informację o tym, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych dokonał wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego dla skarżącej za okres od 9 stycznia 2005 roku do 7 lutego 2005 roku. W związku z tym postanowieniem z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł. wznowił postępowanie w sprawie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a następnie decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] i jednocześnie odmówił uznania skarżącej za osobę bezrobotną od dnia 10 stycznia 2005 roku. Po złożeniu odwołania od tej decyzji przez B. W., decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Dnia [...] Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję, nr [...] o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] i jednocześnie odmówił uznania skarżącej za osobę bezrobotna od dnia [...] z uwagi na wypłatę skarżącej świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 9 stycznia 2005 roku do 7 lutego 2005 roku. Ustalono również, iż organ rentowy w dniu 5 grudnia 2005 roku z przysługującego skarżącej świadczenia rehabilitacyjnego dokonał potrącenia kwoty 262,35 zł i przekazał ją na rachunek Powiatowego Urzędu Pracy Nr 1. Po wniesieniu odwołania od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Ł., Wojewoda [...] utrzymał ją w mocy (decyzja Wojewody [...] z dnia [...], nr [...]). Na decyzję Wojewody [...] z [...] B. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarga powyższa została przez Sąd oddalona wyrokiem z dnia 27 czerwca 2006 roku (sygn. akt III SA/Łd 116/06). Wyrok ten jest prawomocny. Z kolei w skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] B. W. wskazała, iż nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. W ocenie skarżącej status osoby bezrobotnej powinno jej się przyznać od lutego 2005 roku, czyli od razu po utracie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego bez konieczności rejestracji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2002 roku, Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to od jakiej daty skarżąca powinna być zarejestrowana jako bezrobotna oraz kwestia związana z odmową przyznania skarżącej prawa do zasiłku. W ocenie B. W. status osoby bezrobotnej powinna posiadać od lutego 2005 roku. Ponadto uważa, iż spełnia warunki do przyznania jej prawa do zasiłku. Z kolei według organu status osoby bezrobotnej przysługuje skarżącej od dnia 14 lutego 2006 roku. Brak jest natomiast podstaw do przyznania B. W. prawa do zasiłku. Odnosząc się do zagadnienia od kiedy skarżąca powinna być zarejestrowana jako osoba bezrobotna należy wskazać co następuje. Z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2004 roku, Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) wynika, iż ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę [...] niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej [...]. Rejestracja w powiatowym urzędzie pracy ma charakter dobrowolny i następuje, zgodnie z art. 33 ust. 2 cyt. ustawy po przedstawieniu przez osoby rejestrujące się, dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Z kolei stosownie do treści § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 roku w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (tj. Dz. U. z 2004 roku, Nr 262, poz. 2607 z późn. zm.), rejestracja bezrobotnego oraz poszukującego pracy następuje w dniu przedłożenia dokumentów, o których mowa w § 3 ust. 1 i 2 po poświadczeniu przez bezrobotnego lub poszukującego pracy własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w sprawie bezspornym jest, iż B. W. w dniu 14 lutego 2006 roku dokonała czynności, o których mowa w § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia i spełniła wymogi z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dopiero więc w tym dniu – a nie wcześniej jak twierdzi skarżąca – mógł być przyznany B. W. status osoby bezrobotnej. Prawidłowe zatem są ustalenia organów w tym zakresie. Ponadto zauważyć należy, jak już wspomniano, iż wyrokiem z dnia 27 czerwca 2006 roku (sygn. akt III SA/Łd 116/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...], którą to decyzją Prezydent Miasta Ł. odmówił uznania skarżącej za osobę bezrobotną od dnia 10 stycznia 2005 roku z uwagi na wypłatę skarżącej świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 9 stycznia 2005 roku do 7 lutego 2005 roku. Wyrok ten jest prawomocny. W związku z powyższym, Sąd rozpatrując niniejszą sprawę, związany był rozstrzygnięciem zawartym w wyroku w sprawie o sygn. III SA/Łd 116/06. W myśl bowiem art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie zatem prawomocnym wyrokiem odnosi się do innych postępowań w zakresie w jakim rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie. ( wyrok NSA z dnia 20 lipca 2005 r sygn. akt II GSK 104/05 nie publikowany. ). Organ zatem i Sąd w tej sprawie dokonując oceny stanu faktycznego, a w tym okresów zatrudnienia skarżącej, dat rejestracji, okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego itp. związany jest orzeczeniem prawomocnym wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. III SA/Łd 116/06. Przechodząc do kwestii dotyczącej prawa do zasiłku podnieść trzeba, iż z przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy wynika, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Z kolei art. 71 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy stanowi, iż do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności, okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenia społeczne należne od pracownika. W świetle powyższych regulacji należy przyjąć, iż okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania B. W. w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. to okres od dnia 13 sierpnia 2004 roku do dnia 13 lutego 2006 roku. Jak wynika z akt sprawy, do 365 dni, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w/w ustawy, w przypadku skarżącej zaliczyć można jedynie okres od 13 sierpnia 2004 roku do 7 lutego 2005 roku (179 dni). W związku z powyższym słusznie przyjęły organy, iż skarżąca dokonując rejestracji w dniu 14 lutego 2006 roku, nie spełniła warunków niezbędnych do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 71 ust 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Pozostałe zarzuty skarżącej nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, gdyż dotyczą ustaleń dokonanych przez organ administracji i ocenionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w prawomocnym już wyroku w sprawie o sygn. III SA/Łd 116/06. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.