III SA/Łd 209/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje adw. J. W. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł., Al.[...], kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adw. J. W. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010r., w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 460/09 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. Sąd stwierdził, że organ administracyjny powinien ustalić, czy sprawa wytoczona przez skarżącą przed sądem powszechnym o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu została zakończona prawomocnym orzeczeniem sądu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] [...], po rozpoznaniu odwołania J. U. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że Sąd Okręgowy w Łodzi III Wydział Cywilny Odwoławczy oddalił apelację J. U. od wyroku Sądu Rejonowego oddalającego powództwo skarżącej o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu. W tej sytuacji skarżąca nie posiada tytułu prawnego do lokalu nr 19 A położonego w Ł. przy ulicy A. To oznacza, że nie spełnia jednej z przesłanek uprawniających do otrzymania dodatku mieszkaniowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca podniosła, że osoba, która wypowiedziała jej umowę najmu nie posiadała upoważnienia udzielonego przez Prezydenta Miasta Ł. do dokonywania tych czynności. Oznacza to, że nadal posiada tytuł prawny do lokalu. Organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji. Na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym w Łodzi dotyczącym umowy najmu. Sprawa w dniu rozprawy była na etapie uzupełnienia braków formalnych. Sąd oddalił wniosek, wobec prawomocnego orzeczenia oddalającego powództwo o bezskuteczność wypowiedzenia stosunku najmu, a ponadto zgodnie z art. 130 § 3 K.p.c. pismo wywołuje skutki po jego uzupełnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta dokonywana jest według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami strony oraz powołana podstawą prawną. Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik. Kwestię zasad i tryb przyznawania dodatku mieszkaniowego reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U Nr 71, poz. 734 ze zm.), zwana dalej ustawą. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4 przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu jedną z przesłanek uprawniających do przyznania dodatku mieszkaniowego jest posiadanie tytułu prawnego do lokalu. Zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego może uprawniać do dodatku mieszkaniowego, jeżeli osoba taka oczekuje na przysługujący jej lokal socjalny lub zamienny. W sprawie bezsporne jest, że Sąd Okręgowy w Łodzi III Wydział Cywilny Odwoławczy wyrokiem z dnia 15 października 2009r. w sprawie III Ca 858/09 oddalił apelację J. U. od wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia z dnia 18 lipca 2007r., sygn. akt III C 1082/06 oddalającego powództwo o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu. To zaś oznacza, że skarżąca zajmuje lokal bez tytułu prawnego i nie przysługuje jej prawo do dodatku mieszkaniowego. Zarzuty powołane przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze, co do prawidłowości upoważnienia wypowiadania umów najmu i likwidacji zakładu budżetowego nie mogą być kontrolowane przez organy administracji publicznej i sąd administracyjny w tym postępowaniu. Są to kwestie, które powinny zostać rozpatrzone przez sąd powszechny. Dodać należy, że zgodnie z art. 365 § 1 K.p.c. prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. To zaś oznacza, że wszystkie wymienione w nim jednostki muszą liczyć się z wydanym orzeczeniem, nie mogą go zmieniać, ani podejmować działań nie uwzględniających faktu wydania tego orzeczenia. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzekł zgodnie z art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze. zm.). R.A.