III SA/Łd 211/26

Dnia 8 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie: Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi P. M. na decyzje Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych i nakazanie zwrotu zajętych środków postanawia: odrzucić skargę. P. M. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę decyzje Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych i nakazanie zwrotu zajętych środków. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie podejmował z konta skarżącego kwoty 1 863,15 zł, a nałożył jedynie karę pieniężną w wysokości 459,02 zł. Organ wskazał, że nałożone na stronę kary pieniężne dotyczą okresów, w których strona nie posiadała wymaganego zezwolenia. Od momentu, kiedy strona uzyskała zezwolenie, decyzją z 13 września 2024 r., żadne postępowania w stosunku do strony nie są prowadzone przez Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi. Wszystkie decyzje są ostateczne, nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Tym samym organ wskazał, że nie można zwrócić środków pieniężnych pobranych w oparciu o wydane decyzje administracyjne, które istnieją i funkcjonują w obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z przytoczonych regulacji wynika, że kontrola aktów, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania może być prowadzona tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga wniesiona w sprawie, która wykracza poza zakres przedmiotowy, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skarżący kierując skargę do tutejszego sądu administracyjnego wniósł o ponaglenie organu do zwrotu stronie skarżącej, niesłusznie w jej ocenie, zajętych środków w oparciu o bliżej nieskonkretyzowane decyzje. Skarga nie dotyczy żadnego aktu, czynności, czy bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie może natomiast nakazać zwrotu pieniędzy, jeśli kary pieniężne zostały nałożone prawomocnymi decyzjami, które nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wskazuje na żaden akt, czynność, czy bezczynność organu, którego przebieg mógł zostać objęty kontrolą sądu. Z akt sprawy nie wynika przy tym, by w stosunku do strony prowadzone było aktualnie jakiekolwiek postępowanie. Sąd nie może zaś poszukiwać przedmiotu zaskarżenia za stronę. W konsekwencji uznać należało, iż brak jest przedmiotu zaskarżenia, który mieściłby się w kognicji sądu administracyjnego. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną. e.o.