III SA/Łd 212/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia na trzy miesiące okresu dokonanego zabezpieczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. na rzecz D. B. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Główny Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 oraz art. 31a ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. Nr 122 poz. 851 z późn. zm.) w związku z art. 104 i art. 108 § 1 k.p.a. wycofał z obrotu na terenie całego kraju wyrób o nazwie "A.", określony jako przeznaczony do celów kolekcjonerskich oraz wszystkie podobne wyroby, mogące mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi i nakazał zaprzestania działalności obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu lub detalicznemu wyrobami, o których mowa powyżej. Decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Po dokonaniu czynności kontrolnych, decyzją z dnia [...], znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. na podstawie art. 12 ust. 1 i art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej zabezpieczył w sklepie "A." mieszczącym się w P. przy ul. W. 83, którego właścicielem jest D. B. wyroby wycofane z obrotu na podstawie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego [...] poprzez ich odebranie do czasu przeprowadzenia badań laboratoryjnych wskazanych w decyzji wyrobów. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowieniem z dnia [...], znak; [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. działając na podstawie art. 159 § 2 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.)- [zwanej dalej w skrócie - u.p.e.a.] przedłużył na okres trzech miesięcy dokonane w dniu 11 października 2010 roku zabezpieczenie wyrobów tzw. "dopalaczy" mogących bezpośrednio zagrażać życiu i zdrowiu ludzi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji odwołując się do treści art. 159 § 2 u.p.e.a. wskazał, iż z uwagi na fakt, że nie otrzymał wyników badań laboratoryjnych próbek zabezpieczonych wyrobów pobranych w celu zidentyfikowania ich składu, postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie nie może być wszczęte przed upływem 3 - miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 159 § 1 u.p.e.a. Na powyższe postanowienie D. B. złożył zażalenie. Zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 159 § 2 u.p.e.a. poprzez przedłużenie terminu zabezpieczenia z urzędu, w sytuacji, gdy może to nastąpić jedynie na wniosek wierzyciela oraz uznanie, iż nieotrzymanie wyników badań laboratoryjnych próbek wyrobów, będących przedmiotem zabezpieczenia w pierwotnym terminie zabezpieczenia bez jakiegokolwiek uzasadnienia opóźnienia, stanowi uzasadnioną przyczynę dla której postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte w dotychczasowym terminie, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie. W ocenie skarżącego, podmiotem posiadającym wyłączną legitymację do złożenia wniosku o przedłużenie terminu zabezpieczenia jest wierzyciel. Organ egzekucyjny działa zatem jedynie na wniosek, nie mogąc podejmować działań w tym zakresie z urzędu. Tym samym, to do wierzyciela, jako podmiotu bezpośrednio zainteresowanego zabezpieczeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego należy inicjatywa związana z jego trwaniem. W niniejszej sprawie organ I instancji, działając na podstawie art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z art. 20 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jako organ egzekucyjny, podejmuje z urzędu działania zastrzeżone dla wierzyciela, którego decyzję realizuje. Zdaniem skarżącego skoro Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 2 października 2010 roku nakazał wycofać z obrotu wskazane w decyzji wyroby, której realizację ma zabezpieczyć działanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, to tylko na wniosek Głównego Inspektora Sanitarnego - jako wierzyciela winna być rozstrzygana konieczność przedłużenia zabezpieczenia. Niedopuszczalne jest natomiast działanie organu z urzędu. Ponadto skarżący podniósł, iż nie stanowi "uzasadnionych przyczyn", uniemożliwiających wszczęcie postępowania egzekucyjnego brak wyników badań laboratoryjnych próbek zabezpieczonych wyrobów. Podkreślił, iż w sytuacji, gdy konieczne jest zidentyfikowanie składu zabezpieczonych wyrobów zasadnicze znaczenie ma sporządzenie stosownej opinii. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wskazano natomiast, kiedy wystąpiono o sporządzenie opinii i jakie są rzeczywiste przyczyny nie wydania jej w terminie zabezpieczenia. Postanowieniem z dnia [...], znak [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz z art. 20 § 1 pkt 4 i art. 159 § 2 u.p.e.a i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując się na art. 12 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wskazał, iż w sprawach należących do zakresu zadań i kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej organem właściwym do załatwienia sprawy jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny, co oznacza, że przysługuje mu przymiot wierzyciela. Decyzją dnia [...] Główny Inspektor Sanitarny wycofał z obrotu na terenie całego kraju wyrób o nazwie "A." określony jako przeznaczony do celów kolekcjonerskich oraz wszystkie podobne wyroby mogące mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 31a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, który zezwala na podejmowanie wszelkich czynności należących do zakresu działania państwowego inspektora sanitarnego, jeżeli przemawiają za tym względy bezpieczeństwa sanitarnego, co w ocenie organu II instancji nie czyni go wierzycielem w rozumieniu art. 159 § 2 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. istnieje możliwość skumulowania roli wierzyciela i organu egzekucyjnego. Wierzyciel jako podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym może pełnić jednocześnie funkcję organu egzekucyjnego tj. organu uprawnionego do stosowania w całości lub części określonych w ustawie środków służących do wykonania obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym, a także zabezpieczenia wykonania tych obowiązków. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podtrzymując zarzut naruszenia art. 159 § 2 u.p.e.a. poprzez przedłużenie terminu zabezpieczenia z urzędu, bez właściwego wniosku wierzyciela oraz uznanie, iż nieotrzymanie wyników badań laboratoryjnych próbek wyrobów, będących przedmiotem zabezpieczenia w pierwotnym terminie zabezpieczenia bez jakiegokolwiek uzasadnienia opóźnienia, stanowi uzasadnioną przyczynę dla której postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, dodatkowo podniósł zarzut naruszenia art. 20 § 1 pkt 4 w zw. z art. 5 ust.1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że wierzycielem jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., a nie Główny Inspektor Sanitarny. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu skarżący podkreślił, iż wbrew stanowisku organu II instancji, z brzmienia art. 31a ust. 1 zdanie 2 oraz art. 5 § 1 u.p.e.a. wynika, że wierzycielem nie może być zarówno Główny Inspektor Sanitarny, jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. ale tylko Główny Inspektor Sanitarny. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonych aktów pod względem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., powoływanej dalej jako u.p.e.a.). W świetle art. 159 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny na żądanie zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2, uchyla zabezpieczenie, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie został zgłoszony w terminie 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia należności pieniężnej, a w terminie 3 miesięcy od dokonania zabezpieczenia w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33a i 33b ustawy - Ordynacja podatkowa lub w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, lub zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym. Termin określony w § 1 może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, jednakże termin wszczęcia postępowania egzekucyjnego co do obowiązku o charakterze niepieniężnym może być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy (§ 2). Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. działając w oparciu o powyższe przepisy przedłużył w dniu 11 stycznia 2011 roku na okres trzech miesięcy dokonane w dniu 11 października 2010 roku zabezpieczenie wyrobów tzw. "dopalaczy" w sklepie "A." w P. należącym do D. B. Organ odwoławczy, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie utrzymał je w mocy. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy kompetencji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. do podjęcia powyższego działania i wydania przedmiotowego postanowienia. Przystępując więc do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r. Nr 122 poz. 851 ze zm. powoływanej dalej jako ustawa), w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Jeżeli naruszenie wymagań, o których mowa w ust. 1, spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, państwowy inspektor sanitarny nakazuje unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, przedmiotu użytku, materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, kosmetyku lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań; decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu ( ust. 2). W świetle art. 31 a ust. 1 ustawy Główny Inspektor Sanitarny może podejmować wszelkie czynności należące do zakresu działania państwowego inspektora sanitarnego, jeżeli przemawiają za tym względy bezpieczeństwa sanitarnego. W tych przypadkach Główny Inspektor Sanitarny staje się organem pierwszej instancji. O podjęciu czynności Główny Inspektor Sanitarny zawiadamia właściwego wojewodę lub starostę. Jak zaś wynika z art. 29 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy, w wypadkach wymienionych w art. 27-28 państwowi inspektorzy sanitarni są uprawnieni do zabezpieczenia pomieszczeń, środków transportu, maszyn i innych urządzeń, środków spożywczych, przedmiotów użytku, materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, kosmetyków, detergentów, substancji chemicznych i preparatów chemicznych oraz innych wyrobów mogących mieć wpływ na zdrowie ludzi. Do postępowania zabezpieczającego stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.), o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W przedmiotowej sprawie w dniu [...] Główny Inspektor Sanitarny działając w oparciu o art. 27 ust. 1 i 2 oraz art. 31a ustawy wydał decyzję, w której wycofał z obrotu na terenie całego kraju wyrób o nazwie "A." określony jako przeznaczony do celów kolekcjonerskich oraz wszystkie podobne wyroby, mogące mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, nakazał zaprzestanie działalności obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu lub detalicznemu powyższymi wyrobami. Decyzji tej Główny Inspektor Sanitarny nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W wykonaniu tej decyzji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P.., przeprowadził kontrolę w sklepie zlokalizowanym w P., należącym do skarżącego i dokonał zabezpieczenia znajdujących się w tym sklepie wyrobów, a na powyższą okoliczność została wydana w dniu 11 października 2010 roku decyzja w trybie art. 29 ustawy oraz spisano stosowne protokoły. Decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego została doręczona skarżącemu i według oświadczenia jego pełnomocnika została zaskarżona w trybie wskazanym w pouczeniu tej decyzji. Do dnia rozprawy, jak wyjaśnił pełnomocnik skarżącego, sprawa tej decyzji nie została jeszcze zakończona prawomocnym rozstrzygnięciem. Bezspornie w obrocie prawnym pozostaje więc decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego i jest to jedyna decyzja wydana na podstawie art. 27 ustawy. Ocena legalności tej decyzji pozostaje poza kognicją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Koniecznie należy również podkreślić, że GIS wydając powyższą decyzję działał jako organ I instancji na co jednoznacznie wskazuje powołany w tej decyzji art. 31a w/w ustawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy więc ocenić, kto w świetle tak ustalonego stanu prawnego i faktycznego jest wierzycielem obowiązku o charakterze niepieniężnym, bowiem zgodnie z art. 159 § 2 u.p.e.a., okres zabezpieczenia może zostać przedłużony jedynie na wniosek wierzyciela. Jak wynika z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o wierzycielu rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Na podstawie art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Natomiast z normy wynikającej z art. 5 § 1 pkt 1u.p.e.a., uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest: w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ I instancji, z zastrzeżeniem pkt 4. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Główny Inspektor Sanitarny jest centralnym organem administracji rządowej. W świetle tak obowiązujących uregulowań prawnych w ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie wierzycielem obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 2 października 2010 roku jest Główny Inspektor Sanitarny i to do jego kompetencji należało zgłoszenie wniosku o przedłużenie okresu zabezpieczenia. Sąd nie neguje uprawnień PPIS w P., w świetle art. 12 ust. 1 ustawy, na który powołują się w niniejszej sprawie organy, jednak w opinii Sądu nie ma on zastosowania w przedmiotowej sprawie ze względu na brzmienie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego, a w szczególności na powołanie w podstawie prawnej tej decyzji art. 31a ustawy. Zgodnie bowiem z powołanym art. 12 ust. 1 ustawy, państwowy powiatowy inspektor sanitarny jest właściwym organem w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach należących do zakresu zadań i kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ale tylko wtedy gdy ustawa nie stanowi inaczej. Tymczasem w zastosowanym przez GIS przepisie art. 31a ustawy , w określonych w tym przepisie sytuacjach to GIS staje się organem pierwszej instancji. Wobec powyższego twierdzenie organu I instancji jak również stanowisko PWIS w Ł., że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której PPIS w P., występuje w podwójnej roli wierzyciela i organu egzekucyjnego jest w świetle powołanych przepisów prawa nieuzasadnione i nieuprawnione. Trudno zresztą poznać motywy takiego stanowisko bowiem ani organ I instancji ani organ odwoławczy nie dokonały żadnej interpretacji przepisów, uzasadniającej prezentowane stanowisko, poza jednym stwierdzeniem, że wydanie przez GIS decyzji w trybie art. 31a ustawy nie czyni tego organu wierzycielem i że możliwa jest sytuacja skumulowania uprawnień i obowiązków wierzyciela i organu egzekucyjnego. Tymczasem w ocenie Sądu w świetle powołanych przepisów nic nie uprawniało PPIS w P., do przejęcia kompetencji GIS, który w tym wypadku występuje jako organ I instancji. Przynajmniej w aktach sprawy nie ma na to żadnych dowodów. W tej sytuacji, PPIS w P., przed podjęciem postanowienia o przedłużeniu okresu zabezpieczenia o kolejne trzy miesiące winien przynajmniej wystąpić do GIS z zapytaniem, czy taki wniosek składa. Działanie bez wniosku wierzyciela jest w tym wypadku naruszeniem prawa skutkującym koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z przyczyn wskazanych wyżej. Już tylko na marginesie sprawy należy wskazać, że jak wynika z wyjaśnień pełnomocnika skarżącego złożonych na rozprawie, mimo wygaśnięcia z dniem 11 kwietnia 2011 roku terminu przedłużonego zabezpieczenia, organy inspekcji sanitarnej nie podjęły żądnych dalszych kroków w tej sprawie, jednocześnie wycofały się z wydanej w dniu 11 października 2010 roku decyzji o zabezpieczeniu. Z akt sprawy przekazanych Sądowi wynika, że decyzja ta na dalszym etapie postępowania została potraktowana jako zarządzenie zabezpieczenia, a legalność postępowanie w tej sprawie jest przedmiotem oceny przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Reasumując należy podkreślić, że na gruncie przedmiotowej sprawy istnieje tylko jedna decyzja – Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]., na podstawie której nakazano wycofanie z obrotu określonych wyrobów oraz zaprzestanie działalności obiektów służących produkcji i obrotowi tych wyrobów. Zgodnie z powołanym w tej decyzji art. 31a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej , GIS działał jako organ pierwszej instancji, tym samym temu organowi w świetle cytowanych wyżej przepisów przysługuje przymiot wierzyciela. Tym bardziej, że w każdym akcie i czynności PPIS w P., podkreśla się, że działania podejmowane są na podstawie i w wykonaniu powyższej decyzji co oznacza, że nie stanowią samodzielnego działania z inicjatywy PPIS w P. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 152 ustawy Sąd obowiązany był orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. a.ł.