III SA/Łd 214/10

Dnia 29 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 25 sierpnia 2009 roku J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Zarządzeniem z dnia 2 października 2009 roku Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie wezwał skarżącego do wyjaśnienia, w terminie 7 dni, czy przedmiotem zaskarżenia jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, czy też postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], Nr [...]. Jednocześnie Sąd poinformował skarżącego, że w przypadku nieudzielenia odpowiedzi w zakreślonym powyżej terminie, pismo wniesione w dniu 25 sierpnia 2009 roku zostanie potraktowane jako skarga na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...]. W piśmie procesowym nadanym w dniu 16 października 2009 roku, stanowiącym odpowiedź na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2009 roku skarżący wyjaśnił, że przedmiotem skargi jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając w oparciu o treść art. 59 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przekazał sprawę do rozpoznania i rozstrzygnięcia według właściwości miejscowej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy). W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 powołanej ustawy. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004r., I SA 2813/03 niepubl.). Reasumując, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest więc możliwe – w przypadku decyzji na które służy stronie odwołanie (tak jak w niniejszej sprawie) – po skutecznym wyczerpaniu środków odwoławczych skutkującym rozpoznaniem merytorycznym sprawy przez organ odwoławczy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotem złożonej w niniejszej sprawie skargi, jest zgodnie z wyjaśnieniami skarżącego zawartymi w piśmie procesowym nadanym w dniu 16 października 2009 roku decyzja [....] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], nr [...]. Od powyższej decyzji, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Strona skarżąca skorzystała z prawa wniesienia odwołania, jednakże uczyniła to z uchybieniem 14 – dniowego terminu. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania – nie doszło więc do rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia. W dniu 25 sierpnia 2009 roku skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], a więc na decyzję organu pierwszej instancji. Z treści pisma procesowego nadanego w dniu 16 października 2009 roku, stanowiącego odpowiedź na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2009 roku wynika jednoznaczne potwierdzenie, że intencją skarżącego było zaskarżenie decyzji organu I instancji. W tym stanie rzeczy z uwagi na fakt, że skarga na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej pierwszej instancji jest niedopuszczalna, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił. a.ł.