III SA/Łd 215/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA Teresy Rutkowskiej po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie z jego skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego R.A. III SA/Łd 215/09 Uzasadnienie Rozkazem personalnym z dnia [...] (Nr [...]) Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji powiatu ł. w. z dnia [...] (Nr [...]) zwalniający B. A. ze służby w Policji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił tę datę na dzień 28 lutego 2009 r., w pozostałej części utrzymując rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. W dniu 26 marca 2009 r. B. A. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] (Nr [...]). W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Uzasadniając wniosek w tym zakresie skarżący podniósł, że za wstrzymaniem wykonania rozkazu przemawiają dotychczasowe ustalenia poczynione w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym. Przede wszystkim z uwagi na fakt, iż brak jest dowodów świadczących przeciw skarżącemu, który nie przyznaje się do winy. Podniósł ponadto, że istnieją szanse na korzystne zakończenie postępowania karnego. Zadaniem skarżącego zwolnienie go ze służby spowodowałoby dla niego nieodwracalne skutki. Jak dalej wskazał, co prawda przepis art. 42 ust. 1 ustawy o Policji przewiduje uprawnienie funkcjonariusza do ubiegania się o przywrócenie do służby, jeżeli postępowanie karne zostanie zakończone wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu z powodu niepopełnienia przestępstwa lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego, jednakże ustawa nie gwarantuje obowiązku ponownego przyjęcia do służby. Powyższe w ocenie skarżącego czyni złożony wniosek zasadnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem strona występująca z takim wnioskiem winna go odpowiednio uzasadnić wskazując na okoliczności mające uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu administracyjnego może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w praktyce sprowadza się do ogólnych twierdzeń o możliwości powstania nieodwracalnych skutków polegających na braku gwarancji ponownego przyjęcia skarżącego do służby w Policji, w przypadku korzystnego dla jego osoby zakończenia toczącego się postępowania karnego. Ponadto skarżący powołał się na "dotychczasowe ustalenia poczynione w toczącym się postępowaniu karnym". Wskazać w związku z tym należy, że w każdym przypadku obowiązek wykazania i uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego leży po stronie wnioskującego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/2004 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/2004, niepublikowane). Uzasadnienie takiego wniosku nie może się jednak ograniczać do stwierdzenia, że skutek taki nastąpi lub może nastąpić, czy też podania ogólnikowego uzasadnienia o wpływie odmowy wstrzymania aktu na jego przyszłe stosunki prawne (możliwość ponownego zatrudnienia). Skutek ten musi być bezpośrednim następstwem wykonania zaskarżonego aktu. Wnioskujący musi zatem dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu, które musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Podkreślić przy tym należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wyjątkiem od zasady określonej w cytowanym na wstępie art. 61 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że w okolicznościach sprawy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Okolicznością taką nie może być podniesiony przez skarżącego brak gwarancji ponownego przyjęcia do służby, po spełnieniu przesłanek z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 ze zm.). Poza tym, podnieść należy, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało już wykonane. Tym samym nie jest możliwe uwzględnienie wniosku strony również z tej przyczyny. Przesłanką zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest, jak już wyżej wskazano, groźba wystąpienia skutków, o których mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja ta nie służy odwróceniu już zaistniałych następstw wykonania decyzji. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły. Wstrzymanie wykonania decyzji jest bowiem w takim przypadku bezprzedmiotowe (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08; z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 26/04 i z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt II OZ 1176/07). Z tych wszystkich względów, według oceny sądu, brak jest wystarczającego uzasadnienia do wydania w tej sprawie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. R.A.