III SA/Łd 216/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Referendarz sądowy – Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. i W. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. D. i W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki ze środków Funduszu Pracy postanawia przyznać skarżącym M. D. i W. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata ra III SA/Łd 216/08 Uzasadnienie Pismem z dnia 8 kwietnia 2008 r. M. D. i W. K. (dalej skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki z Funduszu Pracy. W treści skargi skarżący sformułowali wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnili tego wymogu, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – stosownie do treści art. 252 i art. 257 powoływanej ustawy – wezwał ich do nadesłania oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu "PPF" – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Z treści wniosku wynika, że skarżący wnoszą o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący M. D. wskazał na swoją trudną sytuację ekonomiczną oraz na fakt, iż z uwagi na skomplikowanie sprawy nie jest w stanie samodzielnie prowadzić jej przed sądem. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada domu ani mieszkania. Jedyne osiągane dochody stanowi wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę (jak zaznaczył zawartej na czas określony do dnia 09.09.2008 r.) w wysokości 1.200 zł brutto miesięcznie. Wskazał także, że nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Dodatkowo podniósł, że ponosi wysokie wydatki bieżące na utrzymanie zajmowanego mieszkania (energia elektryczna i gaz – ok. 220 zł miesięcznie; spłata zadłużenia wobec firmy A. ok. 252 zł miesięcznie). Skarżący W. K. we wniosku o przyznanie prawa pomocy podniósł również, że stan skomplikowania sprawy i brak wiedzy prawniczej nie pozwalają mu na samodzielne prowadzenie sprawy. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada domu ani mieszkania. Jedyne osiągane przez skarżącego dochody stanowi zasiłek z pomocy społecznej w wysokości 444 zł miesięcznie. Wskazał także, że nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Dodatkowo podniósł, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, w związku z czym nie jest w stanie podjąć pracy i utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń z pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 marca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełniają przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do postanowień art. 243 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpili o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Rozpoznając wniosek skarżących sąd miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że skarżący nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową i zdrowotną skarżących, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Skarżący M. D. utrzymuje się z wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę w wysokości 1.200 zł brutto, ponosi wysokie wydatki związane z bieżącym utrzymaniem. Również sytuację materialno-bytową drugiego ze skarżących W. K. uznać należy za szczególnie trudną. Prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się jedynie z zasiłku z pomocy społecznej w wysokości ok. 444 zł miesięcznie. Obydwaj skarżący nie posiadają także żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Mając na uwadze wszystkie wskazane okoliczności – w ocenie Sądu – ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków, czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialno-bytową skarżących. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. ra