III SA/Łd 217/12

Dnia 8 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 roku sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia koncesji na wydobycie kruszywa oddala skargę. Pismem z dnia 3 listopada 2011 r. Starosta [...] wystąpił do Wójta Gminy N. w trybie art. 16 ust. 5 oraz art. 105a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.) o uzgodnienie i zaopiniowanie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego (piasku) ze złoża [...], zlokalizowanego w miejscowości M., gmina N., w obrębie działki o nr ewidencyjnym 132, o którą to koncesję wystąpił M. G. prowadzący P.P.H.U. A. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], Wójt Gminy N. odmówił uzgodnienia koncesji na wydobywanie kruszywa ze złoża [...] zlokalizowanego w miejscowości M., gm. N., w obrębie działki o nr ewidencyjnym 132. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 16 ust. 5 i art. 105a ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz uchwały Nr [...] Rady Gminy w N. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. (Dz. Urzęd. Woj. [...] nr [...], poz. [...]). W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że w wyniku analizy dokumentów ustalono, iż obszar na działce nr ew. 132, położonej w obrębie [...], na którym planowana jest inwestycja położony jest na terenach rolnych, oznaczonych w ww. planie miejscowym symbolem RP. Jak wynika z planu dla strefy funkcjonalnej - RP - tereny rolne ustala się: 1. W stosunku do istniejącej zabudowy zagrodowej i innej, związanej z produkcją rolniczą i działalnością nieuciążliwą ustala się możliwość dokonywania remontów i wymiany obiektów budowlanych, ich uzupełniania i przebudowy, a także zmianę sposobu użytkowania istniejących budynków lub wykorzystania terenu na cele rolnicze, mieszkaniowe lub usług podstawowych. 2. Dopuszcza się: 1) realizację pojedynczych nowych zagród lub budynków gospodarczych związanych z posiadaniem i prowadzeniem gospodarstwa rolnego lub specjalistycznej produkcji rolniczej. Warunkiem dopuszczenia jest posiadanie własnego dojazdu do drogi publicznej; 2) adaptację tradycyjnej zabudowy na cele obsługi ruchu turystycznego oraz rekreacji indywidualnej; 3) lokalizację urządzeń sportu i rekreacji; 4) lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej; 5) lokalizację tras i urządzeń komunikacyjnych w sytuacji braku możliwości ich trasowania lub lokalizacji poza obszarem RP; 6) zadrzewienia, zakrzewienia. 3. W przypadku podejmowania działań inwestycyjnych na obszarze wyposażonym w urządzenia melioracyjne należy zabezpieczyć lub przebudować istniejące systemy melioracyjne w uzgodnieniu z WZMiW w Ł. Z uwagi natomiast na fakt, że objęty wnioskiem obszar nie znajduje się na terenach górniczych - eksploatacji powierzchniowej organ I instancji odmówił uzgodnienia koncesji. Na powyższe postanowienie M. G. złożył zażalenie, w którym wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem Wójta Gminy N.. Podał, iż w grudniu 2010 roku zakupił przedmiotowe grunty - wyłącznie w celu wydobywania kruszywa naturalnego. W dniu 20 stycznia 2011 roku uzyskał koncesję na rozpoznanie złoża kruszywa naturalnego, jednakże w Urzędzie Gminy w N. nikt nie poinformował go o zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co naraziło go na poniesienie ogromnych kosztów związanych z pracami rozpoznawczymi. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 16 ust. 2a ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, koncesji na poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin pospolitych udziela starosta, jeżeli jednocześnie spełnione są odpowiednio następujące wymagania: 1) obszar zamierzonej działalności nie przekroczy powierzchni 2 ha, 2) wydobycie kopaliny w roku kalendarzowym nie przekroczy 20.000 m3, 3) działalność będzie prowadzona bez użycia materiałów wybuchowych. Udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, z wyjątkiem działalności wykonywanej w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 16 ust. 5 ustawy). Uzgodnienie następuje w formie postanowienia, do którego w stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wynikający z art. 124 § 2 obowiązek uzasadnienia faktycznego i prawnego zajętego stanowiska. Z załączonych do akt sprawy dokumentów wynika, że strona wystąpiła do Starosty [...] o wydanie koncesji na wydobywanie kopaliny pospolitej - kruszywa naturalnego z terenu działki oznaczonej nr ewid. 132. Obszar ten objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy w N. z dnia 8 czerwca 2004 roku. Zgodnie z rysunkiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiącym załącznik nr 1 do w/w uchwały, działka oznaczona nr 132 położona w miejscowości M. znajduje się w strefie funkcjonalnej oznaczonej symbolem RP - tereny rolne (§ 24 uchwały). W odniesieniu do kopalin wydobywanych metodą odkrywkową planowana działalność powinna być zgodna z planem miejscowym, co oznacza, że przeznaczenie terenu w planie miejscowym musi być identyczne z planowaną działalnością na tym terenie. Zgromadzona dokumentacja dotycząca zapisów planu zagospodarowania przestrzennego dla działki oznaczonej numerem 132 wskazuje, że działka, na której występuje złoże kopaliny przeznaczona jest pod tereny rolne, co oznacza, że brak jest zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego planowanego przedsięwzięcia polegającego na prowadzeniu działalności górniczej. Wydanie zatem pozytywnego uzgodnienia w trybie art. 16 ust. 5 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze w niniejszej sprawie jest niemożliwe. Organ podkreślił, że plan zagospodarowania przestrzennego Gminy N. wyznacza również tereny oznaczone symbolem PE – tj. tereny eksploatacji powierzchniowej, na których wyraźnie dopuszcza się możliwość lokalizacji obiektów i związanych z prowadzeniem eksploatacji kopalin pod warunkiem, że nie naruszy to równowagi środowiska. Nie obejmują one jednak przedmiotowej działki. Odnosząc się natomiast do zarzutów postawionych w zażaleniu organ odwoławczy wskazał, że kwestia kosztów poniesionych w związku z uzyskaniem koncesji na poszukiwanie złoża nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Podjęcie działalności w zakresie poszukiwania (rozpoznawania) złoża kopaliny następuje wyłącznie na ryzyko przedsiębiorcy, rozpoznanie zaś i udokumentowanie złoża nie przesądza o przeznaczeniu go do eksploatacji. Ponadto organ wskazał, że podniesiony przez skarżącego zarzut niepoinformowania go o zapisach planu nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Z aktu notarialnego Rep. A Nr [...], wynika, że skarżący nabył m.in. działkę o nr 132, przy akcie okazano zaświadczenie wydane przez Wójta Gminy N. z dnia [...] nr [...], z którego wynikało ,że przedmiotowa działka znajduje się na terenach oznaczonych w planie symbolem "RP" - tereny rolne zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy w N. z dnia 8 czerwca 2004 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N.. W akcie notarialnym znajduje się również oświadczenie M. G., że nabywana nieruchomość wejdzie w skład gospodarstwa rolnego będącego jego własnością. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące przedmiotowej działki były więc stronie znane. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podtrzymując argumentację przedstawioną w odwołaniu dodatkowo podkreślił, iż oświadczenie zawarte w akcie notarialnym nie powinno być brane pod uwagę, ponieważ wszystkie grunty, które nabywa w celu późniejszego eksploatowania kruszywa naturalnego nabywane są jako grunty rolne. Ponadto skarżący podał, iż w rejonie nabytej działki, istnieją złoża kruszywa naturalnego, które są eksploatowane przez inne podmioty gospodarcze. Wniósł o ponowne rozpatrzenie odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.). Stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy koncesji wymaga działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż. Koncesji na poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin pospolitych, jeżeli jednocześnie spełnione są odpowiednio następujące wymagania: 1) obszar zamierzonej działalności nie przekroczy powierzchni 2 ha, 2) wydobycie kopaliny w roku kalendarzowym nie przekroczy 20.000 m3, 3) działalność będzie prowadzona bez użycia materiałów wybuchowych – udziela starosta (art. 16 ust. 2 a tej ustawy). Udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w ust. 2 a, wymaga uzgodnienia z właściwym organem nadzoru górniczego oraz zaopiniowania przez właściwego marszałka województwa (art. 16 ust. 3 pkt 6 ustawy). Zgodnie z art. 16 ust. 5 powołanej ustawy udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, z wyjątkiem takiej działalności wykonywanej w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż prowadzone jest na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, oraz że wydanie koncesji wymaga współdziałania starosty z organem nadzoru górniczego, marszałkiem województwa oraz właściwym wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta. Współdziałanie to uregulowane jest w art. 106 k.p.a. i dotyczy takich przypadków, w których występuje prawny obowiązek wspólnego działania organów administracji publicznej, wynikający z konkretnej normy, a także z ogólnej zasady prawa administracyjnego formującej obowiązek współdziałania tych organów. Zgodnie z § 1 art. 106 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Stosownie do treści art. 106 § 5 k.p.a. zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Organ współdziałający uczestniczy jedynie w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska, w zakresie swej właściwości. Nie jest więc organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma w istocie swojej charakter pomocniczy w sprawie załatwianej przez inny organ. Z przepisu art. 16 ust. 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze wynika, że organ udzielający koncesji na działalność obowiązany jest współdziałać z wójtem (burmistrzem czy prezydentem) przy wydaniu decyzji w trybie określonym w przepisach art. 106 k.p.a. Materialnoprawnymi podstawami współdziałania jest odwołanie się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W niniejszej sprawie organem współdziałającym na podstawie art. 16 ust. 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze jest Wójt Gminy N.. Nie ulega wątpliwości, że miał tutaj zastosowanie art. 106 k.p.a., a więc organ współdziałający zobowiązany był do zajęcia stanowiska w określonym zakresie (uzgodnienia) i przekazania go we właściwej formie organowi decydującemu. W tej sprawie o negatywnym stanowisku organu współdziałającego zadecydowało ustalenie, że teren objęty wnioskiem o wydanie koncesji na wydobywanie kopaliny, obejmujący działkę nr 132 usytuowaną w obrębie [...], jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w N. z dnia [...](Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...]), zlokalizowany jest na terenach rolnych. Z § 24 uchwały wynika zaś, że dla strefy funkcjonalnej RP- tereny rolne ustala się: 1/ W stosunku do istniejącej zabudowy zagrodowej i innej, związanej z produkcja rolniczą i działalnością nieuciążliwą ustala się możliwość dokonywania remontów i wymiany obiektów budowlanych, ich uzupełniania i przebudowy, a także zmianę sposobu użytkowania istniejących budynków lub wykorzystania terenu na cele rolnicze, mieszkaniowe lub usług podstawowych. 2/ Dopuszcza się: 1) realizację pojedynczych nowych zagród lub budynków gospodarczych związanych z posiadaniem i prowadzeniem gospodarstwa rolnego lub specjalistycznej produkcji rolnej. Warunkiem dopuszczenia jest posiadanie własnego dojazdu do drogi publicznej. 2) adaptację tradycyjnej zabudowy na cele obsługi ruchu turystycznego oraz rekreacji indywidualnej; 3) lokalizację sportu i rekreacji; 4) lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej; 5) zadrzewienia, zakrzewienia. 3/ W przypadku podejmowania działań inwestycyjnych na obszarze wyposażonym w urządzenia melioracyjne należy zabezpieczyć lub przebudować istniejące systemy melioracyjne w uzgodnieniu z WZMiW w Ł. Z powyższego wynika, iż we wskazanej strefie obejmującej tereny rolne RP w zakresie podstawowego jak i dopuszczalnego przeznaczenia terenu nie ma możliwości prowadzenia działalności polegającej na wydobywaniu kopalin. Preferencje dopuszczalne zostały szczegółowo określone, a zatem ich rozszerzenie byłoby sprzeczne z prawem. Z mocy ustaw regulujących problematykę zagospodarowania przestrzennego, organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Realizując powyższe uprawnienie, rada gminy działa w granicach przysługującego jej uznania. Jest to tzw. władztwo planistyczne gminy, rozumiane jako prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, w ramach którego uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala dopuszczalne sposoby i warunki zagospodarowania nieruchomości. Zaznaczyć należy, że w myśl art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) - plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a zatem zawiera normy powszechnie obowiązujące na obszarze, którego dotyczy. Zapisami planu miejscowego są związane wszystkie osoby fizyczne, organy gminy i inne organy administracji publicznej. Dopóki uchwała rady gminy, na mocy której przyjęto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie zostanie wzruszona w sposób przewidziany prawem, istnieje domniemanie jej legalności. Zatem jak wynika z powyższego uznać należy, że działka o numerze 132 położona jest na obszarach rolnych, na których nie może być prowadzona działalność w zakresie wydobywania kopalin. Podkreślić należy także, że w planie zagospodarowania przestrzennego przewidziano tereny górnicze – eksploatacji powierzchniowej, oznaczone symbolem PE, jednak działka nr 132, na której skarżący planuje wydobywanie kopalin jest zlokalizowana na terenach rolnych RP, a nie na terenach górniczych PE. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi dotyczącego eksploatacji złoża przez inne podmioty gospodarcze, co w ocenie skarżącego narusza równość w zakresie swobody działalności gospodarczej należy wyjaśnić, że przedmiotowe postępowanie dotyczy wniosku M. G. o udzielenie koncesji, nie zaś innego podmiotu, zatem ani Sąd jak również organy administracji, w świetle przedstawionych powyżej zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, nie ma kompetencji do badania przebiegu innego postępowania zakończonego wydaniem decyzji, bowiem nie mieści się to w granicach sprawy określonych w treści art. 134 p.p.s.a. Sąd za niezasadne uznał zarzuty skargi koncentrujące się na wykazaniu nieprawidłowego, krzywdzącego działania organu, który na etapie udzielania koncesji na rozpoznanie złoża kruszywa naturalnego (piasku) nie poinformował skarżącego o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca nie dostrzega różnicy pomiędzy postępowaniem, jakie toczy się w sprawie niniejszej tzn. wnioskiem o udzielenie koncesji na wydobywanie kruszywa i koniecznym w tym zakresie uzgodnieniem, a postępowaniem "wcześniejszym" – tj. udzieleniem koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złoża, wydanej na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 4 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Są to dwa odrębne postępowania. Udzielenie koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złoża nie oznacza automatycznego i pozytywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin. Należy podkreślić, że podjęcie działalności w zakresie poszukiwania (rozpoznawania) złoża kopaliny następuje wyłącznie na ryzyko przedsiębiorcy. W szczególności zaś rozpoznanie i udokumentowanie złoża nie może przesądzać o przeznaczeniu go do eksploatacji. Niedopuszczalne jest zatem opiniowanie koncesji na poszukiwanie (rozpoznanie) złoża kopaliny pod kątem widzenia ewentualnej przyszłej eksploatacji (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1995r. sygn. akt II SA 561/94). Warto zwrócić uwagę, że w świetle art. 16 ust. 4 nie są określone przesłanki wydania opinii dotyczącej koncesji na poszukiwanie (rozpoznanie) złoża kopaliny. Na tym etapie postępowania wójt wydaje więc opinię w odniesieniu do tych zagadnień, które objęte są zadaniami własnymi i pozostają w bezpośrednim związku z przedmiotem zamierzonej działalności. Natomiast art. 16 ust. 5 wyraźnie wymaga, aby podstawą uzgodnienia była zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i ten warunek stanowi materialnoprawną przesłankę uzgodnienia, która jest przedmiotem oceny zarówno przez organ jak i Sąd. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie może wykraczać poza tę problematykę. Przedmiotem uzgodnienia jest wyłącznie ustalenie, czy zamierzona koncesja nie narusza ustaleń planu miejscowego, a w przypadku jego braku – zapisów zawartych w stadium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Oceniając zaskarżone postanowienie z tego punktu widzenia Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę nie stwierdził więc takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Argumentacja skarżącego, że zakupił powyższe grunty tylko w celu wydobywania kruszywa naturalnego (piasku), bez świadomości przeznaczenia tych gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego jako grunty rolne nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materialne dowodowy. Jak wynika z pisma Wójta Gminy N. z dnia [...], przekazującego zażalenia skarżącego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w dniu [...] sporządzono warunkową umowę sprzedaży działki nr 132, przy której okazano zaświadczenia wydane przez Wójta Gminy N. z dnia [...], nr [...], z którego wynikało, że przedmiotowa działka znajduje się na terenach oznaczonych w planie symbolem "RP" – tereny rolne. Twierdzenie więc skarżącego, że nie był poinformowany o przeznaczeniu gruntów wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bezpodstawne. Przy ocenie zarzutów skargi nie można również pominąć faktu, że w dacie sporządzenia aktu notarialnego ostatecznego nabycia powyższej nieruchomości również załączono zaświadczenie Wójta Gminy N. z dnia [...] nr [...] o położeniu działki nr 132 w terenach rolnych, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast sam skarżący oświadczył w akcie notarialnym, że zakupiona nieruchomość wejdzie w skład będącego jego własnością gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym. Wobec powyższego należy stwierdzić, że jakkolwiek powoływanie się na fakt udzielenia koncesji na poszukiwanie złoża, nie ma znaczenia przy ocenie legalności zaskarżonego postanowienia, to jak wykazano wyżej, zarzuty stawiane organowi w zakresie braku informacji o przeznaczeniu działki nr 132 w planie zagospodarowania przestrzennego na etapie postępowania w sprawie udzielenia koncesji na poszukiwanie (rozpoznawanie) złoża są całkowicie nieuzasadnione. Z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że skarżący z pełną świadomością nabył gruntu rolne, a potwierdzały to dokumenty załączone zarówno do warunkowej jak i ostatecznej umowy nabycia nieruchomości. Twierdzenie skarżącego zawarte w skardze, że zawsze składa oświadczenie, że nabywane grunty wejdą w skład gospodarstwa rolnego, bowiem nie ma innej możliwości, jest argumentacją, która nie usprawiedliwia zarzutów skargi, a wręcz obciąża skarżącego. Należy bowiem podnieść, że takie oświadczenie skarżącego, złożone w akcie notarialnym, ma bardzo doniosłe znaczenie podatkowe. Nie godzi się więc zarzucać organowi nieprawidłowego postępowania i narażenia skarżącego na straty w sytuacji, gdy strona z pełną świadomością nabywa nieruchomość rolną, co poświadczają odpowiednie, znane jej dokumenty i oświadcza nieprawdę o jej przeznaczeniu znając rzeczywisty cel nabycia nieruchomości. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. ms