III SA/Łd 218/18

Dnia 24 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Asesor WSA : Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie: wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 15 lutego 2018 r. H. G. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że jej wykonanie grozi skarżącej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że strona nie posiada wolnych środków na zapłatę kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, co skutkowałoby wszczęciem postępowania egzekucyjnego i naraziło skarżącą na niepotrzebne koszty i niedogodności. Wskazał, że osiągane przez skarżącą dochody nie dają możliwości uiszczenia wymaganej decyzja kwoty bez istotnego uszczerbku w jej stanie majątkowym, a tym samym w codziennym funkcjonowaniu. Do wniosku dołączone zostały dokumenty w postaci zawiadomienia o zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, tytuły wykonawcze, zawiadomienie o zajęciu rachunków bankowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a". wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl ) Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że co do zasady powołane przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania spornej decyzji okoliczności w postaci istotnego uszczerbku w jej stanie majątkowym, a tym samym w codziennym funkcjonowaniu, mogą stanowić okoliczności wyczerpujące dyspozycje art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania przez stronę stosownym materiałem dowodowym możliwości ich zaistnienia. W rozstrzyganej sprawie konkretyzacji tych zagrożeń w materiale dowodowym zabrakło. Na stronie ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność na którą się powołuje może mieć miejsce. Sprowadza się on do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji finansowej, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem we wniosku strona ograniczyła się do nader gołosłownego stwierdzenia, że nie posiada wolnych środków na zapłatę kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, co skutkowałoby wszczęciem postępowania egzekucyjnego i naraziło skarżącą na niepotrzebne koszty i niedogodności. Osiągane przez skarżącą dochody nie dają możliwości uiszczenia wymaganej decyzją kwoty bez istotnego uszczerbku w jej stanie majątkowym. Skarżąca nie załączyła przy tym do wniosku żadnej dokumentacji, dotyczącej posiadanych na utrzymanie dochodów, czy będącego jej własnością majątku, na którego uszczerbek strona wskazuje. Samego gołosłownego przywołanie możliwych do wyobrażenia następstw ewentualnej egzekucji kwoty kary wynikającej z zaskarżonej decyzji w wysokości 24.000 zł w kontekście braku jakichkolwiek informacji dotyczących sytuacji majątkowej i życiowej skarżącej nie można utożsamiać z wykazaniem zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia niepowetowanej szkody. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty nałożonej kary i związane z tym uszczuplenie majątku skarżącej są zwykłymi następstwami takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawczyni jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia kary, bądź jej przymusowego wyegzekwowania grożą jej nie niepotrzebnie koszty czy niedogodności lecz szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podkreślić bowiem trzeba, że orzeczona w decyzji kara należy do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Końcowo wskazać jeszcze należy, że uzasadnieniem dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być okoliczności, odnoszące się do jej prawidłowości. Celem bowiem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt II OZ 741/08, LEX nr 493666). Natomiast ustawodawca nie wiąże, choćby w najmniejszym stopniu wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak, więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. Nr 4, poz. 77). Skoro skarżąca nie wykazała, że w stosunku do niej występują przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji to, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił jej wstrzymania. e.o.