III SA/Łd 220/06

Dnia 25 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak,, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006 roku sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi B. P. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 3 kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącemu L. K. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokatowi B. P. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. III SA/Łd 220/06 UZASADNIENIE Decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 87 poz. 960 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] w sprawie wymeldowania L. K. z pobytu stałego w lokalu Nr [....] przy ul. A 68 w Ł.. W sprawie ustalono, że w dniu 29 września 2005r., z wnioskiem o wymeldowanie L. K. wystąpiła właścicielka posesji. Uprzednio wymówiła umowę najmu dotyczącą lokalu nr 9 przy ul. A 68 zawartą z I. Ś. (teściową L. K.). Po wszczęciu postępowania w sprawie wymeldowania, L. K. złożył w dniu 17 października 2005r. przed organem administracji oświadczenie, że dokona wyprowadzenia się i samodzielnego wymeldowania ze spornego lokalu w ciągu około 30 dni. W dniu 14 listopada 2005r. L. K. powołując się na trudną sytuację finansową i zdrowotną oświadczył, że realnym terminem do całkowitego opuszczenia lokalu jest 10 grudnia 2005r. Jak wynika z wyjaśnień L. K. złożonych do protokołu przesłuchania strony z dnia 5 stycznia 2006r. , w lokalu nr 9 przy ul. A 68 nie zamieszkuje, ponieważ jest szykanowany ze strony właścicielki. Jednocześnie L. K. wyjaśnił, że ostatnio nocował w spornym lokalu przez dwie noce na początku grudnia 2005r. oraz, że w spornym lokalu pozostała muszla klozetowa i pozostałości armatury, zaś meble, przedmioty gospodarstwa domowego, rzeczy osobiste zostały wyprowadzone. Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Prezydent Miasta Ł. uznał, że zostały spełnione przesłanki art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r, o ewidencji ludności i dowodach osobistych i orzekł o wymeldowaniu L. K. z lokalu nr 9 przy ul. A 68 w Ł.. W ocenie organu I instancji niezamieszkiwanie strony w przedmiotowym lokalu jest bezsporne. Świadczy o tym fakt zabrania wszystkich rzeczy i sprzętów, co powoduje, że lokal przestał mieć charakter miejsca stałego pobytu L. K., za które uważa się lokal, w którym znajduje się centrum życiowe osoby, a zamieszkiwanie polega na stałym korzystaniu z urządzeń lokalu, nocowaniu w nim, spożywaniu posiłków, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych w tymże lokalu. Mając na uwadze fakt, że przepisy o ewidencji ludności mają charakter porządkowy i zadaniem organu meldunkowego jest dbałość o zgodność zapisów ewidencyjnych z faktycznym miejscem przebywania osób, których dotyczy obowiązek meldunkowy, w ocenie organu I instancji, dalsze utrzymywanie zameldowania L. K. na pobyt stały w lokalu nr 9 przy ul. A 68 byłoby ewidentną fikcją meldunkową. Z tych względów Prezydent Miasta Ł. orzekł o wymeldowaniu L. K. z przedmiotowego lokalu. W odwołaniu od powyższej decyzji L. K. wskazał na swoją bardzo trudną sytuację osobistą, finansową i zdrowotną. Stwierdził, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Oświadczył, że próbuje mieszkać w spornym lokalu, ale właściciele szantażem i groźbami skutecznie uniemożliwiają mu zamieszkiwanie. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania L. K. i przeanalizowaniu akt sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy potwierdził fakt spełnienia przesłanek art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W świetle tego przepisu organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Jednocześnie jak stanowi art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, że zamieszkiwanie w lokalu polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu i spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych. Wobec powyższego organ odwoławczy nie ma wątpliwości, że L. K. nie korzysta z miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy, co potwierdziły ustalenia dokonane przez organ meldunkowy jak również wyjaśnienia samego zainteresowanego i zeznania właścicielki posesji. Bezspornym jest, że skarżący opuścił lokal, zabierając z niego wszystkie rzeczy i nie korzysta z niego w rozumieniu art. 6 ustawy. W postępowaniu dotyczącym realizacji obowiązku meldunkowego chodzi jedynie o zapewnienie zgodności zapisów w aktach ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania się, dlatego też organ odwoławczy nie może uwzględnić pozostałych argumentów skarżącego dotyczących jego trudnej sytuacji materialnej, osobistej i zdrowotnej. Na powyższą decyzję L. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca. W ocenie skarżącego, jego trudna sytuacja życiowa nie powinna pozostawać bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie wymeldowania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Mając na uwadze tak określoną kognicję, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960 ze. zm.) zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, że do wymeldowania L. K. z lokalu nr 9 przy ul. A 68 w Ł. konieczne było kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: -faktyczne opuszczenie przez skarżącego lokalu -niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy trafnie przyjął, że przesłanki te zostały spełnione. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest poprawna pod względem prawnym i zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zastosowana norma prawna będąca podstawą rozstrzygnięcia odzwierciedla aktualny w dacie wydawania decyzji ustalony w sprawie stan faktyczny. Przebywanie pod wskazanym adresem z zamiarem stałego pobytu w danym lokalu oznacza, jak to podkreślał wielokrotnie NSA, skoncentrowanie w tym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenie ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Przejawia się to w stałym korzystaniu z urządzeń tego lokalu, nocowaniu i spędzaniu w nim wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych. Wobec powyższego, Sąd podziela stanowiska organu odwoławczego, że w sytuacji, gdy skarżący wyprowadził ze spornego lokalu meble, sprzęt kuchenny, rzeczy osobiste, zdemontował instalację odbioru wody, boazerię i glazurę do połowy, wymontował drzwi wejściowe do mieszkania, zakładając stare dwuskrzydłowe i pozostawiając mieszkanie niezamknięte, tym samym potwierdził fakt trwałego, dobrowolnego opuszczenia lokalu i definitywnego zerwania z nim wszelkich więzi. Sąd nie dał wiary oświadczeniu skarżącego, że próbuje mieszkać w tym mieszkaniu, ale szantażem i groźbami właściciele posesji skutecznie uniemożliwiają mu zamieszkiwanie. O charakterze pobytu decyduje faktyczny zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu, a nie werbalnie zgłoszona deklaracja. Zachowanie skarżącego, który sam uniemożliwił sobie zamieszkiwanie w lokalu bowiem wyprowadził z niego wszystkie sprzęty i zdemontował urządzenia, które pozwalają na funkcjonowanie w danym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy, przeczy jego oświadczeniu o zamiarze zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Nie bez znaczenie jest również fakt, iż oświadczenie o uniemożliwianiu skarżącemu przebywania w spornym lokalu pojawiło się dopiero po raz pierwszy w wyjaśnieniach skarżącego z dnia 5 stycznia 2006r., w sytuacji gdy do tego czasu L. K. zgłaszał zamiar dobrowolnego wyprowadzenia się , co zresztą uczynił, o czym świadczy fakt pozostawienia spornego lokalu bez zamknięcia z jedynym wyposażeniem w postaci muszli klozetowej i pozostałości armatury. Na uwagę zasługuje ponadto stwierdzenie skarżącego z dnia 5 stycznia 2006r., wniesione do protokołu przesłuchania strony, że może się wymeldować tylko wtedy, gdy właścicielka odstąpi od żądania dopłaty kwoty z pisma z dnia 16 grudnia 2005r., co może świadczyć o tym , że skarżący nie zabiega o zamieszkiwanie w spornym lokalu, a dobrowolne wymeldowanie się uzależnił od spełnienia wskazanego warunku. Należy podkreślić, że ewidencja ludności ma charakter porządkowy i służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego (art. 1 ust. 2 cyt. ustawy). Skoro zatem przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że L. K. dobrowolnie i trwale opuścił sporny lokal, nie można organowi orzekającemu postawić zarzutu wydania decyzji z naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W tym stanie rzeczy skoro zaskarżona decyzja wydana została na podstawie właściwej oceny stwierdzonych faktów i odpowiedniej interpretacji przepisów wskazanej wyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 250 cytowanej ustawy.