III SA/Łd 225/23

Dnia 21 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Asesor WSA Anna Dębowska (spr.), , Protokolant Referent - stażysta Anna Modrzejewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2023 roku sprawy ze sprzeciwu T. M. od decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 30 marca 2023 r. nr RPS-II.8641.52.2023 w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z 30 marca 2023 r., nr RPS-II.8641.52.2023 Wojewoda Łódzki uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 15 lutego 2023 r. nr DOk.4122.166.2022.DW.K o utracie przez T.M. statusu osoby bezrobotnej od 7 kwietnia 2022 r. na 120 dni z powodu niestawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawienia, utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 7 kwietnia 2022 r. i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że T.M. za pośrednictwem formularza elektronicznego, dostępnego w systemie teleinformatycznym publicznych służb zatrudnienia praca.gov.pl 11 marca 2022 r. wypełnił wniosek o dokonanie rejestracji w charakterze bezrobotnego i przekazał go do Powiatowego Urzędu Pracy w Łodzi (PUP). Wniosek o dokonanie rejestracji, wraz z załącznikami, zainteresowany opatrzył potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP. Po rozpatrzeniu wniosku Prezydent Miasta Łodzi wydał 14 marca 2022 r. decyzję o przyznaniu T.M. statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. 11 marca 2022 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 690 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia", na okres uzupełniający od 11 marca do 30 sierpnia 2022 r. o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. Decyzję tę, opatrzoną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, wysłano do zainteresowanego za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Rynku Pracy praca.gov.pl. Poniżej podpisu, pod tekstem decyzji dokonano adnotacji o treści: "Termin obowiązkowej wizyty u doradcy klienta w dniu 07.04.2022 r. w pokoju nr 010A PUP w Łodzi ul. Milionowa 91". Adnotacja nie zawierała informacji o celu "wyznaczonej" wizyty. Nie została opatrzona pouczeniem o skutkach niestawiennictwa. W aktach administracyjnych znajduje się UPD-Urzędowe Poświadczenia Doręczenia dokumentu o identyfikatorze 35320763. Dokument ten informuje o doręczeniu 14 marca 2022 r. załączników: [...], [...], [...], [...]. Wypełniając 11 marca 2022 r. wniosek o dokonanie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w charakterze bezrobotnego i składając pod nim jeden z popisów o których mowa w § 5 ust. 8 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 667) skarżący potwierdził, że został pouczony o obowiązkach osób bezrobotnych, warunkach zachowania statusu bezrobotnego i okolicznościach powodujących utratę statusu bezrobotnego. Z treści pouczeń, które przyjął do wiadomości zainteresowany wynikało m.in., że osoby bezrobotne są obowiązane do zgłaszania się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonych terminach, a także do zawiadomienia powiatowego urzędu pracy o pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do pracy. Z treści powyższych pouczeń wynikało również, że w przypadku niestawienia się bezrobotnego w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w okresie do 7 dni, następuje pozbawienie statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni, 180 dni lub 270 dni – odpowiednio: w przypadku pierwszego, drugiego, trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa. Ponadto pouczenie zawiera informację o tym, że bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy, przy czym całkowity okres zgłoszonego braku gotowości do pracy nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Skarżący nie zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy 7 kwietnia 2022 r. 20 kwietnia 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi wydał decyzję o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od 7 kwietnia 2022 r. na okres 270 dni oraz o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 7 kwietnia 2022 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Łódzki wydał 18 maja 2022 r. decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Wojewody Łódzkiego z 18 maja 2022 r. Wyrokiem z 26 września 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 451/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Łódzkiego z 18 maja 2022 r. W uzasadnieniu sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że w okresie, który upłynął pomiędzy wydaniem decyzji z 26 kwietnia 2013 r. a wydaniem decyzji z 20 kwietnia 2022 r. skarżący jeszcze kilkukrotnie posiadał status bezrobotnego (decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 8 stycznia 2015 r., nr 1907/mmi/01/15, decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 9 listopada 2015 r., nr 2881/spa/ll/15, decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 11 października 2021 r., nr 1512/krykuc6911/10/21) i status ten tracił z innych przyczyn (decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 19 maja 2015 r., nr 4807/agr/05/15 o utracie statusu bezrobotnego z powodu przerwania z własnej winy stażu/szkolenia lub wykonywania prac społecznie użytecznych lub innych form pomocy, decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 22 lipca 2016 r., nr 6069/akar/07/16 o utracie statusu osoby bezrobotnej z uwagi na podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 15 listopada 2021 r., nr 1741/dbz/ll/21 o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z uwagi na podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej. W okresach od 24 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2014 r., od 1 czerwca 2016 do 30 września 2021 r. oraz od 18 października do 31 grudnia 2021 r. skarżący był zatrudniony na podstawie umów o pracę. Sąd podzielił prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że wobec niejednoznaczności przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 w związku z pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia można go rozumieć w szczególności w ten sposób, że ewentualne odmowy (odpowiednio: niestawiennictwa) przypadające po każdym okresie zatrudnienia danej osoby, kończącym się po okresie karencji, należy liczyć od początku, tj. nie doliczać ich do odmów (niestawiennictw) wcześniejszych, sprzed podjęcia zatrudnienia (które ulegałyby wówczas swoistemu "zatarciu"). Przemawia za tym nie tylko wzgląd na cel ustawy (osiąganie pełnego i produktywnego zatrudnienia – art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia) oraz trudności w racjonalnym zaakceptowaniu stanowiska przeciwnego (o swoiście wieczystym, tj. obejmującym cały okres potencjalnej aktywności zawodowej danej osoby, sumowaniu odmów/niestawiennictw tej osoby), ale także brzmienie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, a ściślej: użycie w nim określenia kolejny [verba legis: c) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa"]. Na gruncie reguł językowych określenie to znaczy bowiem tyle, co występujący w porządku następczym, jeden po drugim, następny (zob. hasło "kolejny" [w:] Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003, t. 2). Z powodzeniem można zaś bronić zapatrywania, że dwa niestawiennictwa danej osoby w powiatowym urzędzie pracy, przedzielone okresem zatrudnienia tej osoby, nie są niestawiennictwami występującymi jedno po drugim. Skoro zachodzą istotne wątpliwości co do treści art. 33 ust. 4 pkt 3 w związku z pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, to w kontrolowanej sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. (obowiązujący od 1 czerwca 2017 r.), który stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie – uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Nie budzi wątpliwości, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej jest odebraniem uprawnienia w powyższym rozumieniu; w sprawie tej nie występują inne strony ani nie wchodzą w grę interesy osób trzecich. Ponadto nie zachodzą okoliczności wykluczające zastosowanie cytowanego wyżej przepisu, wymienione w art. 7a § 2 k.p.a., w myśl którego przepisu § 1 nie stosuje się: 1) jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego; 2) w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 w związku z pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia powinien być interpretowany na korzyść skarżącego. Organ drugiej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do zawartego w odwołaniu twierdzenia skarżącego, że w portalu praca.gov.pl był dla niego dostępny tylko załącznik [...] 17:38 i dopiero gdy zalogował się 25 kwietnia 2022 r. były dostępne cztery dokumenty, w tym decyzja z 14 marca 2022 r. o przyznaniu statusu bezrobotnego. Organ drugiej instancji winien był więc zweryfikować tę część akt administracyjnych, która jest prowadzona w formie elektronicznej, a wyniki tych ustaleń przedstawić w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd dodał, że ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku UPD – Urzędowego Poświadczenia Doręczenia z 12 maja 2022 r. nie wynika jednoznacznie, że dotyczy on decyzji z 14 marca 2022 r. Z uwagi na to, że organy obu instancji nie zastosowały w sprawie art. 10 § 1 k.p.a., skarżący nie miał jednak możliwości przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w tym co do podstawowego dokumentu w rozpoznawanej sprawie, jakim jest powyższe UPD – Urzędowe Poświadczenie Doręczenia. Sąd wskazał, że w sytuacji ustalenia przez organ, że decyzja z 14 marca 2022 r. faktycznie skutecznie została doręczona skarżącemu 14 marca 2022 r. i w tej dacie skarżący dowiedział się o terminie obowiązkowej wizyty u doradcy klienta wyznaczonej na 7 kwietnia 2022 r., organ będzie zobligowany przyjąć, że niestawiennictwo skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi 7 kwietnia 2022 r. było jego pierwszym niestawiennictwem w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a w związku z pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Dopiero po tym jak decyzja o przyznaniu statusu bezrobotnego staje się ostateczna bezrobotny nabywa prawa i obowiązki określone w ustawie o promocji zatrudnienia. Decyzja o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej ma bowiem charakter konstytutywny a nie deklaratoryjny. Dopóki decyzja taka nie stanie się ostateczna nie można nakładać wcześniej na bezrobotnego obowiązku stawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Obowiązek, o którym mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia spoczywa bowiem na osobie, której przyznano status osoby bezrobotnej. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 26 września 2022 r. o sygn. akt III SA/Łd 451/22 jest prawomocny od 19 listopada 2022 r. Wojewoda Łódzki 13 grudnia 2022 r. otrzymał akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia. Rozpatrując ponownie odwołanie T.M. od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 20 kwietnia 2022 r. Wojewoda Łódzki wydał 9 stycznia 2023 r. decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W motywach decyzji z 9 stycznia 2023 r. Wojewoda Łódzki wskazał, że w sprawie istotne znaczenie ma ustalenie okoliczności dotyczących prawidłowego powiadomienia bezrobotnego o terminie obowiązkowej wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy. Od prawidłowego powiadomienia bezrobotnego o obowiązkowej wizycie w Powiatowym Urzędzie Pracy zależą bowiem jego uprawnienia. Z uwagi na brak dostępu przez organ drugiej instancji do portalu praca.gov.pl, organ pierwszej instancji zobowiązany będzie więc do zweryfikowania tej części akt administracyjnych, która jest prowadzona w formie elektronicznej i ustalenia, czy skarżącemu 14 marca 2022 r. doręczono decyzję o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej wraz z informacją o wyznaczeniu wizyty w urzędzie pracy 7 kwietnia 2022 r. Ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku UPD – Urzędowego Poświadczenia Doręczenia z 12 maja 2022 r. nie wynika jednoznacznie, że dotyczy ono decyzji z 14 marca 2022 r. Organ pierwszej instancji będzie również zobowiązany ustalić jakie dokumenty zostały skarżącemu w tym dniu doręczone i kiedy faktycznie je odebrał. 17 stycznia 2023 r. pracownik Wydziału Odwołań skierował dwa pisma wewnętrzne do pracowników Powiatowego Urzędu Pracy, a mianowicie do Działu Rejestracji oraz Wydziału Informatyki. W pierwszym z nich poproszono o doprecyzowanie, co znajdowało się w plikach wysłanych do skarżącego w związku ze złożonym w 11 marca 2022 r. wnioskiem o dokonanie rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej. W kolejnym piśmie poproszono o wyjaśnienie, czy pliki (1[...], 2. [...], 3. [...], 4. [...]) wysłane do skarżącego za pośrednictwem platformy praca.gov.pl zostały załączone do odpowiedzi w sposób prawidłowy, który umożliwia ich otwarcie. Ponadto poproszono o wskazanie w jakiej kolejności wyświetlane są załączone pliki – alfabetycznej, w kolejności dodania, według rozmiaru pliku, czy innej – jakiej. Dział Rejestracji w piśmie z 19 stycznia 2023 r. wyjaśnił, że w pliku[...] znajdowała się informacja z 14 marca 2022 r. o obowiązku składania lub przesyłania Powiatowemu Urzędowi Pracy pisemnego oświadczenia o przychodach podlegających opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia uprawnień do świadczeń przewidzianych w ustawie wraz z terminem przelewów świadczeń. W pliku [...] znajdowała się informacja, że korespondencja oraz wszelkie załączniki są przeznaczone wyłącznie dla adresata. W pliku [...] znajdował się dokument "Zestawienie okresów zaliczanych osoby-klienta RP" z 14 marca 2022 r. wraz z informacją o wysokości zasiłku w związku z wyliczonym okresem uprawniającym do zasiłku. W pliku [...] znajdowała się decyzja z 14 marca 2022 r. o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. 11 marca 2022 r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia na okres uzupełniający od 11 marca 2022 r. do 30 sierpnia 2022 r. wraz z terminem obowiązkowej wizyty u doradcy klienta 7 kwietnia 2022 r. w pokoju nr 010A, PUP w Łodzi ul. Milionowa 91. Wydział Informatyki odpowiadając na pismo z 17 stycznia 2023 r. wskazał, że wymienione w piśmie pliki otwierają się w sposób prawidłowy. W systemie praca.gov.pl, po zalogowaniu się pracownika urzędu kolejność ich wyświetlania od góry jest następująca: [...],[...], [...], [...]. Wydział Informatyki poinformował, że kolejność wyświetlanych plików może być zatem alfabetyczna, ale pełną wiedzę na ten temat posiada producent systemu, jak również wiedzę na temat tego w jakiej kolejności wyświetlają się pliki po zalogowaniu klienta. 15 lutego 2023 r. Prezydent Miasta Łodzi wydał decyzję o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od 7 kwietnia 2022 r. na 120 dni z powodu niestawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawienia, utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 7 kwietnia 2022 r, nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W motywach decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że termin obowiązkowej wizyty u doradcy klienta wyznaczony został zainteresowanemu na 7 kwietnia 2022 r. Informacja ta została zawarta w decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 14 marca 2022 r., doręczonej 14 marca 2022 r. za pośrednictwem platformy praca.gov.pl, czyli platformy, za pomocą której skarżący złożył 11 marca 2022 r. wniosek o dokonanie rejestracji. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że wspomniane pliki otwierały się w sposób prawidłowy. Wszystkie dokumenty, które zostały wymienione powyżej, zostały załączone do odpowiedzi 14 marca 2023 r. w sposób, który umożliwiał ich otworzenie. Skoro zaś pliki zostały załączone prawidłowo, stwierdzić należy, że decyzja rejestracyjna z 14 marca 2022 r. została skutecznie doręczona 14 marca 2022 r. i uzyskała walor ostateczności 28 marca 2022 r. Organ pierwszej instancji stwierdził, że na skarżącym ciążył obowiązek stawienia się na obowiązkową wizytę 7 kwietnia 2022 r. Skarżący nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy 7 kwietnia 2022 r. i nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w terminie 7 dni. Tym samym zaistniały przesłanki do zastosowania sankcji wymienionej w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Organ pierwszej instancji wskazał na wynikające z wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi związanie wskazaniem co do przyjęcia, że niestawiennictwo skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi 7 kwietnia 2022 r. było jego pierwszym niestawiennictwem w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a w związku z pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje tylko osobom, które legitymują się statusem bezrobotnego i dlatego z dniem 7 kwietnia 2022 r. prawo do zasiłku przestało przysługiwać skarżącemu. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że Wydział Informatyki nie udowodnił, czy pliki przesłane za pośrednictwem platformy praca.gov.pl znajdowały się w systemie 14 marca 2022 r., czy były widoczne po stronie interfejsu użytkownika i czy dało się je wtedy otworzyć. Informacja dotycząca kolejności plików jest właściwie zbędna, ponieważ nic nie wnosi do sprawy. Organ pierwszej instancji celowo przedłużał całą procedurę, działając na szkodę wnoszącego skargę, pozbawiając go w tym czasie prawa do ubezpieczenia zdrowotnego, jak i dodatkowych świadczeń. Według skarżącego tego typu informacje Dział Informatyki mógł dostarczyć właściwie bez zwłoki i już Wojewoda Łódzki na tej podstawie powinien wydać odpowiednią decyzję w tym przypadku z korzyścią dla osoby zgłaszającej sprzeciw. Organ drugiej instancji wydając opisaną na wstępie decyzję stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji z 15 lutego 2023 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przy czym naruszenie zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. Za mającą istotne znaczenie dla pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od 7 kwietnia 2022 r. uznał okoliczność "ustalenia", że plik (dokument w postaci elektronicznej) zawierający decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 14 marca 2022 r., na której znajdowała się informacja o terminie wizyty w PUP wyznaczonej skarżącemu na 7 kwietnia 2022 r. "otwierał się w sposób prawidłowy", podobnie jak pozostałe dokumenty, które zostały dołączone do odpowiedzi przesłanej do zainteresowanego za pośrednictwem platformy praca.gov.pl i "doręczonej" 14 marca 2022 r. Organ pierwszej instancji nie przeprowadził wystarczająco dokładnie postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie, albowiem pominął, że z treści pisma Wydziału Informatyki z 24 stycznia 2023 r. nie wynikało, że ustalono, że wszystkie pliki przesłane do skarżącego 14 marca 2022 r. w związku z jego wnioskiem o rejestrację z 11 marca 2022 r. były dostępne dla skarżącego już w dniu ich wysłania oraz że zainteresowany mógł w tym dniu odczytać ich treść. W ocenie organu drugiej instancji z treści pisma Wydziału Informatyki z 24 stycznia 2023 r. wynikało jedynie, że "wspomniane w piśmie pliki otwierają się w sposób prawidłowy. W systemie praca.gov.pl, po zalogowaniu pracownika urzędu kolejność ich wyświetlania jest następująca: (...), więc może być to kolejność alfabetyczna, ale pełną wiedzę na ten temat posiada producent systemu, jak również wiedzę na temat tego w jakiej kolejności wyświetlają się pliki po zalogowaniu klienta". Organ pierwszej instancji ustalił zatem jedynie jak w systemie aktualnie wyglądają pliki, które były przesłane 14 marca 2022 r. do skarżącego i w jakiej kolejności wyświetlają się po zalogowaniu się do systemu przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy. Wydział Informatyki zwrócił uwagę, że nie posiada wiedzy w tym zakresie odnośnie plików, które może odczytać klient. Organ pierwszej instancji nie podjął próby ustalenia wskazanych okoliczności od producenta systemu, przyjmując za pewnik, że skarżący, wbrew temu, co twierdził w odwołaniu wniesionym 5 maja 2022 r., miał możliwość odczytania treści decyzji o przyznaniu mu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, na której dokonana była adnotacja o wyznaczonym terminie wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy – na 7 kwietnia 2022 r. Skarżący natomiast swą argumentację podtrzymał w skardze wniesionej na decyzję organu odwoławczego z 18 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 26 września 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 451/22 podniósł, że okoliczności te powinny zostać zweryfikowane, a wyniki ustaleń przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w powyższym wyroku podniósł również, że w sytuacji ustalenia przez organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, że decyzja z 14 marca 2022 r. faktycznie skutecznie została doręczona skarżącemu 14 marca 2022 r. i w tej dacie skarżący dowiedział się o terminie obowiązkowej wizyty u doradcy klienta wyznaczonej na 7 kwietnia 2022 r., organ będzie zobligowany przyjąć, że niestawiennictwo skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w Łodzi 7 kwietnia 2022 r. było jego pierwszym niestawiennictwem w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a w związku z pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Z akt sprawy wynika ponadto, że skarżący we wniosku z 11 marca 2022 r. o dokonanie rejestracji wypełnił pola dotyczące danych adresowych. Wypełniając wniosek w części dotyczącej danych kontaktowych zaznaczył znak "X" w polu dotyczącym kontaktu poprzez konto w systemie praca gov.pl, podał adres do kontaktu przez pocztę e-mail i numer telefonu do kontaktu telefonicznego. Pominął pole dotyczące kontaktu listownego. Z treści UPP – Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia wniosku o dokonanie rejestracji wynika, że zainteresowanego pouczono o możliwości rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zapisy w danych kontaktowych zawarte we wniosku o dokonanie rejestracji nie przesądzają o sposobie doręczania korespondencji. Prawidłowość przekazania przez Powiatowy Urząd Pracy bezrobotnemu informacji o terminie obowiązkowej wizyty wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy osoba wnioskująca o dokonanie rejestracji wyraziła zgodę na doręczanie pism poprzez konto w systemie praca gov.pl. Do akt sprawy T.M. nie dołączono wydruku z bazy danych – "Szczegóły użytkownika – dane konta", w którym powinno znajdować się pole o treści: "Zgadzam się na doręczanie do mnie pism, (...), poprzez konto praca.gov.pl. Pisma zostaną doręczone zgodnie z obowiązującym prawem w szczególności zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego". W ocenie organu drugiej instancji istotne znaczenie dla sprawy ma zatem ustalenie również tego, czy skarżący w dniu rejestracji (11 marca 2022 r.) oznaczył znakiem "X" pole o wskazanej wyżej treści, czy pozostawił je nieodznaczone, co oznaczałoby, że nie wyraził zgody na doręczanie mu pism poprzez konto praca.gov.pl. Organ pierwszej instancji nie badał tych okoliczności przed wydaniem zaskarżonej decyzji uznając, że w prawidłowy sposób (poprzez konto praca.gov.pl) doręczył skarżącemu decyzję z 14 marca 2022 r. z informacją o terminie wizyty wyznaczonej na 7 kwietnia 2022 r. Organ drugiej instancji stwierdził, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy byłoby nadmiernie utrudnione. Wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie organ pierwszej instancji powinien dołączyć do akt sprawy wydruk z bazy danych – "Szczegóły użytkownika – dane konta" i ustalić, czy skarżący dokonując 11 marca 2022 r. rejestracji w sposób elektroniczny, wyraził zgodę na doręczanie mu pism poprzez konto praca.gov.pl. Organ pierwszej instancji powinien również przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy wszystkie pliki przesłane do skarżącego 14 marca 2022 r. w związku z jego wnioskiem o rejestrację z 11 marca 2022 r. były dostępne dla skarżącego już w dniu ich wysłania oraz czy zainteresowany mógł w tym dniu odczytać ich treść, czy pracownik Powiatowego Urzędu Pracy podjął próbę zawiadomienia T.M. o terminie wizyty wyznaczonej na 7 kwietnia 2022 r. również w inny sposób, np. telefonicznie albo pocztą elektroniczną (e-mail). Z uwagi na treść adnotacji zamieszczonej pod decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 14 marca 2022 r. organ drugiej instancji wskazał, że organ pierwszej instancji obowiązany będzie ustalić, czy i ewentualnie, w którym dniu oraz w jakiej formie skarżącemu udzielono informacji o celu wizyty wyznaczonej na 7 kwietnia 2022 r. oraz o konsekwencjach niedopełnienia obowiązku zgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy w wyżej wymienionym dniu. Jednocześnie organ drugiej instancji stwierdził, że w działaniu organu pierwszej instancji nie dopatrzył się "celowego przedłużania procedury". Skarżący wnioskując 11 marca 2022 r. o dokonanie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w sposób elektroniczny – za pośrednictwem portalu praca.gov.pl sam dokonał wyboru formy rejestracji. Miał również możliwość dokonania rejestracji w sposób tradycyjny – w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy. Forma rejestracji elektronicznej jest wygodna. Nie wymaga osobistego zgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy. Osoba decydująca się jednak na rejestrację w formie elektronicznej powinna zdawać sobie sprawę z tego, że należy uważnie i dokładnie analizować wszelkie dokumenty elektroniczne zanim je zatwierdzi, a także powinna odbierać i zapoznawać się dokładnie z treścią dokumentów zwrotnych, które nadeśle organ – również w formie elektronicznej. W przypadku rejestracji w sposób tradycyjny wszelkie informacje przekazywane są osobie zainteresowanej na piśmie, a pracownik Powiatowego Urzędu Pracy dodatkowo udziela osobie informacji ustnej. Możliwe jest zadanie pytania i uzyskanie dodatkowych wyjaśnień. Z oczywistych przyczyn takiej możliwości nie ma w procesie rejestracji w formie elektronicznej. Niemniej jednak i w tym przypadku po przekazaniu wniosku o dokonanie rejestracji istnieje możliwość wniesienia kolejnego pisma do Powiatowego Urzędu Pracy w formie elektronicznej. Wówczas Powiatowy Urząd Pracy powinien udzielić bezrobotnemu odpowiedzi. Organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić odpowiednie dodatkowe postępowanie wyjaśniające, uzupełnić akta administracyjne i przed wydaniem ponownego rozstrzygnięcia powinien zapewnić stronie możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, stosownie do art. 10 k.p.a. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji powinien zawrzeć swoje stanowisko oraz ustalenia poczynione w toku postępowania. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest bo wiem jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę i przede wszystkim odpowiadać stanowi faktycznemu sprawy. Strona może tylko wówczas skutecznie bronić swych interesów, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7-10 k.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji. W sprzeciwie od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i przywrócenie mu statusu osoby bezrobotnej od 7 kwietnia 2022 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od 7 kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że decyzja jest niesłuszna. Istnieje uzasadniona obawa, że dział rejestracji Powiatowego Urzędu Pracy działał na zwłokę. Według skarżącego Wydział Informatyki nie udowodnił, czy pliki [...], [...], [...], [...]. otwierają się w sposób prawidłowy, czy 14 marca 2022 r. pliki te były po stronie interfejsu użytkownika i czy dało się je wtedy otworzyć. Informacja dotycząca kolejności plików jest zbędna, ponieważ nic nie wnosi do sprawy. Według skarżącego informacja dotycząca materiału dowodowego z Wydziału Informatyki Powiatowego Urzędu Pracy powinna być przedstawiona na rozprawie sądowej 26 września 2022 r. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda Łódzki wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 17 maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 64d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", przekazał sprawę do rozpoznania na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie do art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji konieczne jest przede wszystkim wyjaśnienie zakresu dopuszczalnej jej kontroli przez sąd administracyjny. Wyznacza go art. 64e p.p.s.a. stanowiący, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw, podobnie jak i skarga, należy do instytucji (środków zaskarżenia) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie instytucji (środków zaskarżenia) Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powołanego powyżej przepisu art. 64e p.p.s.a. wynika, że instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Charakter i zakres zaskarżonej decyzji, tj. decyzji kasacyjnej, powoduje, że przedmiotem kontroli sądu w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogą być zatem kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy. Ocena sądu w wyniku kontroli decyzji kasatoryjnej dokonywana w ramach rozpatrzenia sprzeciwu nie jest oceną przesądzającą o istocie sprawy. Nie odnosi się bezpośrednio do kwestii związanych z innymi zagadnieniami natury pozaprocesowej, łączącymi się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu (por. np. wyroki NSA z 7 czerwca 2018 r., II OSK 1319/18; z 21 sierpnia 2018 r., I OSK 2182/18). Wniesienie sprzeciwu powoduje zatem wszczęcie postępowania o ograniczonym zakresie, obejmującym kontrolę decyzji administracyjnej z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych (por. A. Kabat, P.p.s.a. Komentarz, Warszawa 2018, t. 3 do art. 64a). W uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), wprowadzającej w postępowaniu sądowoadminstracyjnym instytucję sprzeciwu od decyzji podkreślono, że "sprzeciw nie będzie środkiem prawnym służącym kontroli materialno-prawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi" (por. uzasadnienie, VIII kadencja, druk sejm. nr 1186, s. 61). Ustawodawca wąsko zakreślił wobec tego zakres uruchamianej sprzeciwem kontroli sądowoadministracyjnej. Nie dotyczy ona zatem zgodności zaskarżonej decyzji ze wszystkimi przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), lecz wyłącznie zgodności z art. 138 § 2 k.p.a. Stąd w postępowaniu ze sprzeciwu sąd ocenia jedynie, czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach stron, lecz dokonuje oceny spełnienia w sprawie formalnych warunków wydania decyzji kasacyjnej. Charakter i zakres decyzji kasatoryjnej powoduje, że przedmiotem rozważań w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogą być kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, ale zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia uchylającego zaskarżoną decyzję z przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W wyniku podjętego rozstrzygnięcia sprawa wraca zaś na etap postępowania przed organem pierwszej instancji w celu poczynienia niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczają poza zakres postępowania, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a. (por. wyrok NSA z 23 maja 2019 r., II OSK 1436/19). Rozstrzyganie na tym etapie o szczegółowych zagadnieniach natury materialnoprawnej byłoby przedwczesne (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2017 r., II OSK 3011/17). Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w konkretnej sprawie organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest więc przede wszystkim ustalenie, czy wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. W związku z tym wskazać należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., gdy wystąpią łącznie następujące przesłanki: 1) postępowanie przed organem pierwszej instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania; 2) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie zawiera unormowań dotyczących istoty i treści tych przesłanek. Ich stwierdzenie pozostawiono właściwemu organowi odwoławczemu, który obowiązany jest dokonać w tym zakresie stosownych ustaleń na tle okoliczności rozpoznawanej sprawy. Uzasadnione jest jednak stanowisko, że naruszenie przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym przyjęcie, że wystąpiła pierwsza przesłanka, zachodzi: gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego; gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych (np. czynności przeprowadził pracownik wyłączony ze sprawy, stronę pozbawiono udziału w postępowaniu); gdy nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przez nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a. Komentarz 2017, s. 728–729; J.P. Tarno, Uprawnienia decyzyjne organu odwoławczego w świetle znowelizowanego art. 138 k.p.a. [w:] Analiza i oceny zmian k.p.a. w latach 2010–2011, red. M. Błachucki, T. Górzyńska, G. Sibiga, Warszawa 2012, s. 231, A. Kabat, op. cit., t. 3 do art. 64e). Samo naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 15 lipca 2016 r., II OSK 2804/14). Rozstrzygnięcia kasacyjne traktowane są jako wyjątek od zasady merytorycznego charakteru postępowania odwoławczego (por. G. Łaszczyca /w/ G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, K.p.a. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, s. 208 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo). Warunkiem koniecznym dopuszczalności wydania decyzji w omawianym trybie jest zatem stwierdzenie, że sprawa nie może być załatwiona w sposób merytoryczny przez organ drugiej instancji. W sytuacji więc, gdy uprawniony podmiot wniósł odwołanie od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, zadaniem organu odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Zasada dwuinstancyjności wyrażona w art. 15 k.p.a. tworzy obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ administracji drugiej instancji, który nie może ograniczyć się jedynie do kontroli prawidłowości decyzji zaskarżonej w toku instancji (por. wyrok NSA z 7 lipca 2022 r., II OSK 1332/19). Organ odwoławczy powinien zatem ocenić materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji i w zależności od wyniku tej oceny, podjąć dalsze czynności. Zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Stąd konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, bądź ocena już złożonych dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 15 grudnia 2016 r., II OSK 1427/16; z 27 lutego 2014 r., II OSK 2323/12; wyrok WSA w Krakowie z 21 lipca 2016 r., II SA/Kr 511/16 ). Organ odwoławczy w trybie art. 136 § 1 k.p.a. jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego celem rozstrzygnięcia nie tylko nieistotnych, ale również doniosłych prawnie wątpliwości (por. wyrok NSA z 20 października 2022 r., II OSK 841/21). Zwrócić także należy uwagę, że zgodnie z art. 136 § 2 k.p.a. jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję. Przepis § 2 stosuje się także w przypadku, gdy jedna ze stron zawarła w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a pozostałe strony wyraziły na to zgodę w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im zawiadomienia o wniesieniu odwołania, zawierającego wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy(art. 136 § 3 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 136 § 4 k.p.a. przepisów § 2 i 3 nie stosuje się, jeżeli przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy byłoby nadmiernie utrudnione. Rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., może zatem zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego sprawy nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie organ drugiej instancji nie wyjaśnił przekonująco w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego nie skorzystał z określonej w art. 136 k.p.a. możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego lub zlecenia jego przeprowadzenia organowi pierwszej instancji. Nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego byłoby nadmiernie utrudnione. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji za wymagające wyjaśnienia organ drugiej instancji uznał, czy skarżący w dniu rejestracji (11 marca 2022 r.) oznaczył znakiem "X" pole "Zgadzam się na doręczanie do mnie pism, (...), poprzez konto praca.gov.pl. Pisma zostaną doręczone zgodnie z obowiązującym prawem w szczególności zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego", czy pozostawił je nieodznaczone, co oznaczałoby, że nie wyraził zgody na doręczanie mu pism poprzez konto praca.gov.pl, czy wszystkie pliki przesłane do skarżącego 14 marca 2022 r. w związku z jego wnioskiem o rejestrację z 11 marca 2022 r. były dostępne dla skarżącego już w dniu ich wysłania, czy mógł w tym dniu odczytać ich treść, a także, czy pracownik Powiatowego Urzędu Pracy podjął próbę zawiadomienia skarżącego o terminie wizyty wyznaczonej na 7 kwietnia 2022 r. również w inny sposób, np. telefonicznie albo pocztą elektroniczną (e-mail), czy niezależnie od adnotacji zamieszczonej pod decyzją z 14 marca 2022 r. organ pierwszej instancji udzielił skarżącemu informacji o celu wizyty wyznaczonej na 7 kwietnia 2022 r. oraz konsekwencjach niedopełnienia obowiązku zgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy w tym dniu. Zwrócić należy uwagę, że organ drugiej instancji dostrzegł, że do akt sprawy nie dołączono wydruku z bazy danych – "Szczegóły użytkownika – dane konta" i wskazał na konieczność ich uzupełnienia w tym zakresie. W ocenie sądu wyjaśnienie tych kwestii mieściło się w zakresie postępowania dowodowego, jakie może przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a., w tym zwrócić się do organu pierwszej instancji o brakujący wydruk z bazy danych – "Szczegóły użytkownika – dane konta" i ewentualnie skorzystać z możliwości zlecenia przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego organowi pierwszej instancji. Z tych względów sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza 138 § 2 k.p.a. i dlatego orzekł na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku. k.ż.