III SA/Łd 226/06

Dnia 28 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2006 roku spraw ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. III SA/Łd 226/06 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 216 i 233 § 1 pkt 1, art. 224 § 2 i § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku (tekst jedn. Dz.U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm.), art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. -Kodeks celny (tj. Dz. U. Nr 75 z 2001 r., poz. 802 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz.U. Nr 68 z 2004 r., poz. 622 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia firmy [...] sp. z o.o. z dnia [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] Nr [...] w części dotyczącej długu celnego oraz odmowy wstrzymania wykonania w części dotyczącej podatku od towarów i usług, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. uznał zgłoszenie celne nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru. Pismem z dnia 21 listopada 2005r, powołując się na treść art. 224 § 2, § 3 oraz § 4 pkt 1 Ordynacji podatkowej, firma A spółka z o.o. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek powyższy rozstrzygnięty został postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] o wstrzymaniu wykonania decyzji w części dotyczącej długu celnego oraz odmowie wstrzymania w części dotyczącej podatku od towarów i usług. Pismem z dnia 20 lutego 2006 r. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł., powołując się na ważny interes, którego istnienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż za uwzględnieniem w całości wniosku z dnia 21 listopada 2005 r. przemawia złożenie przez firmę zabezpieczenia generalnego w kwocie 500 tys. zł, co w pełni zabezpiecza interesy Skarbu Państwa. Firma jest podmiotem znanym i uznanym na polu usług medycznych oraz wspierających sportowców, zatrudnia 90 osób, w tym także osoby niepełnosprawne. W związku ze stałym rozwojem, Firma ponosi znaczne nakłady finansowe. W ocenie Strony, egzekwowanie zobowiązania na tym etapie doprowadzić może do utraty płynności finansowej Firmy, a w konsekwencji zaprzestania jej działalności. Ze względu na podjęte przez Spółkę inwestycje oraz obciążające ją należności publicznoprawne nie jest ona w stanie w chwili obecnej wygenerować środków na zapłatę podatku VAT, bez uszczerbku dla własnego interesu. Dodatkowo Spółka powołała się w swoim piśmie na treść art. 224a Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej w Ł. stwierdził, że zarówno we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu celnego I instancji, jak również we wszystkich następujących w wyniku jego rozpoznania wystąpieniach, Firma powoływała się na treść art. 224 ustawy Ordynacja podatkowa (wstrzymanie ze względu na ważny interes strony), stąd też rozstrzygnięcie poniższe dotyczy wyłącznie tego trybu postępowania. Powoływane przez Spółkę argumenty odnośnie możliwości zastosowania w niniejszej sprawie regulacji wynikającej z art. 224a Ordynacji podatkowej rozpatrzone zostaną w odrębnym postępowaniu i odrębnym rozstrzygnięciem, co podyktowane jest, wynikającą wprost z art. 127 Ordynacji podatkowej, zasadą dwuinstancyjności postępowania. Dyrektor Izby Celnej w Ł. wskazał, iż zgodnie z treścią art. 224 § 1 Ordynacji podatkowej wniesienie odwołania od decyzji organu podatkowego, nie wstrzymuje jej wykonania. Stosownie do treści § 2 tego przepisu, organ wstrzymuje z urzędu lub na wniosek wykonanie decyzji, w przypadku uzasadnionym ważnym interesem strony lub interesem publicznym. Użyte w przepisie powyższym pojęcie "ważnego interesu strony" bądź "interesu publicznego" są pojęciami nieostrymi, zatem ocena jakie okoliczności przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji pozostawiona jest organowi podatkowemu. W ocenie organu celnego Strona nie wykazała "uzasadnionego ważnego interesu" wymaganego do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 224 Ordynacji podatkowej. Interes ten nie powinien być bowiem utożsamiany z ogólnym zainteresowaniem dłużnika w tym, aby swych zobowiązań, szczególnie tych w jego ocenie wątpliwych, nie płacić, bądź płacić je jak najpóźniej. W kolejnych swych wystąpieniach, Spółka powołuje się na te same okoliczności związane z rozwojem swojej działalności, dokonywanymi inwestycjami itp., a w konsekwencji na brak odpowiednich środków na realizację ciążących na niej zobowiązań z tytułu przywozu towarów. Okoliczności te, aczkolwiek niewątpliwie dla Firmy istotne, nie mogą jednakże uzasadniać jej "ważnego interesu" warunkującego wstrzymanie wykonania decyzji. Skoro ustawodawca wprowadził wymóg natychmiastowej wymagalności zobowiązania podatkowego, uznać należy, iż jedynie wyjątkowe okoliczności powodować mogą wstrzymanie jego egzekwowania. Koszty związane z prowadzeniem oraz rozwojem inwestycji, z zatrudnieniem pracowników, w tym nawet osób niepełnosprawnych, zakupem towarów, realizacją kontraktów są zwykłymi kosztami, właściwymi dla każdej działalności gospodarczej, a fakt ich ponoszenia nie może uzasadniać opóźniania płatności należności publicznoprawnych. Obowiązek zapłaty należności celno - podatkowych, związanych z importem towarów, powinien być przewidziany w ramach prowadzonej działalności i stanowić część polityki finansowej spółki. W ocenie organu celnego nie można zgodzić się z twierdzeniem, że przedłożone przez Stronę zabezpieczenie w pełni zapewnia realizację zobowiązań wobec Skarbu Państwa. Spółka jest obecnie stroną około 300 postępowań celnych dotyczących dokonanych w przeszłości zgłoszeń, zaś wynikające z nich zobowiązania mogą przekroczyć kwotę złożonego zabezpieczenia. Bez znaczenia dla niniejszego postępowania pozostaje ogólna ilość spraw dotyczących Firmy prowadzonych w tut. Izbie. O ile bowiem ogólna kwota ciążących na stronie zobowiązań podnoszona być może ewentualnie w postępowaniach dotyczących ich przymusowego ściągnięcia, o tyle w niniejszej sprawie, rozstrzygnięcie dotyczyć może tylko i wyłącznie danego, konkretnego zobowiązania, kwestionowanego przez stronę w odwołaniu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca zarzuciła naruszenie: norm prawa procesowego, tj. art. 224 § 1 oraz art. 224a, a także art. 121 § 1 i 2 oraz art. 122 w zw. z art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 - Ordynacja podatkowa poprzez: a. niewłaściwe zastosowanie przepisu dotyczącego wstrzymania wykonalności decyzji, b. poprzez pominięcie przepisu nakazującego wstrzymanie wykonalności decyzji w przypadku złożenia zabezpieczenia, c. niewyjaśnienie okoliczności sprawy w szczególności w zakresie ustalenia przesłanek warunkujących podjęcie rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonalności decyzji, d. naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w sytuacji, gdy naliczenie długu celnego związane jest z nieprawidłowościami leżącymi po stronie organów celnych. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżanego postanowienia z dnia [...] Nr [...] Dyrektora Izby Celnej w Ł. oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] Nr [...] w całości. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, iż organ celny działając w trybie nadzoru podjął pobieżną analizę jedynie przesłanki istnienia ważnego interesu strony, w ogóle nie odnosząc się do istnienia przesłanki ważnego interesu publicznego. Ponadto podniosła, iż przyjmując złożone przez stronę zabezpieczenie interesów Skarbu Państwa w formie gwarancji renomowanej firmy ubezpieczeniowej do kwoty 500 tys. PLN, organ celny winien obligatoryjnie z urzędu, działając z delegacji art. 224a § 1 pkt 1, wstrzymać wykonanie zaskarżonej przez stronę decyzji z dnia 20.10.2005 r. Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. w całości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wnosił o jej oddalenie. Pismem z dnia 23 listopada 2006 r. A sp. z o.o. w Ł. cofnęła wniesioną skargę. W piśmie tym wskazano, iż mając na uwadze wielość toczących się przed Sądem sporów pomiędzy Spółką a Dyrektorem Izby Celnej w Ł. i niejako poboczny do merytorycznego charakter sporu w tej sprawie, a przede wszystkim możliwość osiągnięcia zwrotu wyegzekwowanych przez organ celny środków pieniężnych w razie pomyślnego dla Spółki merytorycznego rozstrzygnięcia zagadnienia głównego dotyczącego poprawności klasyfikacji taryfowej stosowanej przez organy celne - cofnięto skargę w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../. Przy czym, jak stanowi art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że Sąd bada legalność zaskarżonej do niego decyzji (postanowienia), a więc, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji. Nie zawsze zachodzi jednak konieczność merytorycznej kontroli zaskarżonego do Sądu aktu. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest czynnością procesową, przez którą skarżący rezygnuje z postępowania przed sądem administracyjnym, a tym samym z rozpoznania skargi. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka pismem z dnia 23 listopada 2006 r. cofnęła skargę. Sąd, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie.