III SA/Łd 226/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. D.Cz. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] o wymierzeniu A.M. kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł w związku z urządzaniem gier poza kasynem gry na automacie do gier o nazwie Hotspot nr 000831 w lokalu Ax. mieszczącym się w O. przy ul.A. 17. W skardze na powyższą decyzję A.M. wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku skarżąca stwierdziła, że nie dysponuje środkami pieniężnymi w takiej wysokości, aby pokryły wymagalną kwotę 12 000 zł. Prowadzona przez nią działalność gospodarcza przynosi obecnie straty i zaktualizował się obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Zdaniem skarżącej, przy aktualnej kondycji finansowej jej przedsiębiorstwa, przymusowa egzekucja kary skutkowałaby utratą jakiejkolwiek płynności finansowej i pociągnęłaby istotne ograniczenie prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji ogłoszenie upadłości. Skarżąca zredukowała już zatrudnienie pracowników, a przy egzekucji kwoty 12 000 zł, musiałaby dalej redukować zatrudnienie i zgłosić wniosek o upadłość. Biorąc pod uwagę jej sytuację majątkową, egzekucja mogłaby odbywać się ze spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, w którym skarżąca zamieszkuje wraz z małoletnimi dziećmi. Sprzedaż mieszkania w drodze egzekucji pokryłaby nałożoną karę, jednak po pierwsze wiązałaby się z olbrzymimi kosztami egzekucji, po drugie dotknęłaby małoletnie dzieci strony. Ponadto po ewentualnym uwzględnieniu skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji, zwrotne przeniesienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu byłoby niemożliwe, a nie tylko znaczenie utrudnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozpatrując wniosek w oparciu o przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Związany jest przy tym zamkniętym katalogiem dwóch alternatywnych przesłanek pozytywnych, są to: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Należy jednak zauważyć, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Zaskarżona decyzja należy do zakresu aktów, które nadają się do wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w świetle powołanego przepisu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienia: NSA z 27 lutego 2012 r., II FZ 140/12; z 25 sierpnia 2011 r., II OZ 692/11; z 14 lipca 2010 r., I OSK 1116/10; z 8 kwietnia 2012 r., II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207). Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd uznał, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca załączyła dokumenty obrazujące jej sytuację finansową. Wskazała, że zapłata należności objętej zaskarżoną decyzją może spowodować pogorszenie sytuacji finansowej, pogłębienie strat w przedsiębiorstwie oraz ogłoszenie upadłości. Oprócz kary pieniężnej nałożonej decyzją będącą przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie, skarżącą obciąża również obowiązek zapłaty kary pieniężnej w wysokości 96 000 zł, co wynika z akt sprawy sygn. akt III SA/Łd 82/18. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2018 r., wydanym w sprawie sygn. akt III SA/Łd 82/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu, przedstawione okoliczności uzasadniają stwierdzenie, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca uprawdopodobniła, że zaistniały okoliczności faktyczne, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu. D.Cz.