III SA/Łd 229/05

Dnia 11 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2006 roku sprawy ze skargi T. N. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby oddala skargę Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w Ł., na podstawie art.6f ust.1 pkt.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. nr 7 z 2002r. poz.58 z późn. zm.) zwolnił T. N. ze służby w Policji z dniem 4 stycznia 2005r., orzekł, iż nie przysługuje mu nagroda roczna za 2004r. i nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu stwierdzono, iż orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w Ł. uznał T. N. winnym przewinień dyscyplinarnych określonych w postępowaniu dyscyplinarnym i wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Odwołanie od tego orzeczenia wniósł T. N. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Orzeczenie z dnia [...] stało się prawomocne i podlega niezwłocznemu wykonaniu. T. N. nie przysługuje także roczna nagroda za 2004r. gdyż wymierzono mu karę wydalenia ze służby. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji rozkazu. Odwołanie od wymienionego rozkazu złożył T. N. podnosząc, iż jest ona krzywdząca. Odwołujący nie popełnił zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. O najważniejszych zarzutach zadecyduje sąd zaś pozostałe zarzuty nie uzasadniają zwolnienia go ze służby. Zwolnienie ze służby nastąpiło także bez przeprowadzenia konsultacji ze związkami zawodowymi. W konkluzji odwołujący wnosił o ponowne rozpoznanie jego sprawy. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł., na podstawie art.127 w związku z art.138 § 1 ust.2 kpa uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia policjanta ze służby oraz nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Określił datę zwolnienia T. N. ze służby w Policji na dzień 21 lutego 2005r. zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z treścią art.41 ust.1 pkt.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji(Dz.U. nr 7 2002r. poz. 58 z późn. zm.) policjanta zwalnia się ze służby w Policji w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W stosunku do T. N. została orzeczona prawomocnie kara dyscyplinarna wydalenia ze służby i orzeczenie zwolnienia ze służby jest w takim przypadku obligatoryjne. Kwestia zasadności popełnienia przez T. N. przewinień dyscyplinarnych nie ma tu znaczenia. Obowiązek konsultacji zwolnienia policjanta ze związkami zawodowymi dotyczy rozwiązania stosunku służbowego na podstawie art.41 ust.2 pkt.5 i 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. T. N. nie został natomiast zwolniony na podstawie tych przepisów. W ocenie organu odwoławczego nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności było bezzasadne. Organ I instancji nie uzasadnił bowiem, iż nadanie rygoru jest uzasadnione interesem społecznym ani też nie wskazał, że zrealizowanie rozkazu jest konieczne przed upływem terminu do wniesienia odwołania. W związku z uchyleniem rygoru natychmiastowej wykonalności orzeczona została nowa data zwolnienia T. N. ze służby. Mając to na uwadze organ odwoławczy orzekł jak w sentencji rozkazu. Na wymieniony rozkaz skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył T. N.. Skarżący podniósł, iż postawione mu zarzuty popełnienia przewinień dyscyplinarnych są niezasadne. O części z zarzutów będzie orzekał sąd zaś pozostałe zarzuty nie są ciężkie i nie uzasadniają zwolnienia ze służby. Skarżący przez okres 14 lat odbywał służbę w policji i wcześniejsze kary uległy już zatarciu. Zwolnienie ze służby nastąpiło bez konsultacji ze związkiem zawodowym. W konkluzji skarżący wnosił o ponowne rozpoznanie jego sprawy. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga T. N. nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego rozkazu sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. nr 7 z 2002r. poz.58 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 kwietnia 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg(Dz.U. nr 86 poz.789 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.134 pkt.6 wymienionej ustawy karą dyscyplinarną jest kara wydalenia ze służby. W myśl art.41 ust.1 pkt.3 policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Zgodnie z treścią art.135o ust.1 pkt.2 i ust.4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy zaś przełożony dyscyplinarny po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę wydalenia ze służby przez wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ukaranego policjanta ze służby. Z wymienionych przepisów wynika, iż w razie prawomocnego orzeczenia wobec policjanta kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby jego przełożony ma obowiązek niezwłocznego wykonania tej kary. Wykonanie kary polega natomiast na wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji. W rozpoznawanej sprawie wobec skarżącego orzeczona została kara dyscyplinarna wydalenia ze służby. Orzeczeniem z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w Ł. orzekł w stosunku do T. N. karę wydalenia ze służby w Policji. Orzeczenie to następnie zostało utrzymane w mocy orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...], które zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 stycznia 2005r. T. N. został zatem prawomocnie ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji. W takiej sytuacji obowiązkiem jego przełożonego było niezwłoczne wykonanie tej kary co wynika z treści art.135o ust.2 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. Przełożony dyscyplinarny był więc zobowiązany do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby. Organy policji słusznie zatem zwolniły T. N. ze służby w Policji. Niezasadne są zarzuty skarżącego, iż nie powinien zostać zwolniony z Policji gdyż nie dopuścił się żadnego z zarzucanych mu czynów. W niniejszej sprawie nie ma znaczenia okoliczność czy skarżący faktycznie popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne. Okoliczność ta miała istotne znaczenie w postępowaniu dyscyplinarnym zakończonym orzeczeniem karą dyscyplinarną. Przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie jest natomiast ustalenie czy wobec skarżącego orzeczona została prawomocna kara wydalenia ze służby w Policji. W stosunku do T. N. orzeczono prawomocnie taką karę i zwolnienie go ze służby w Policji jest wykonaniem tego orzeczenia. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma więc znaczenia poodnoszona przez skarżącego okoliczność, iż nie dopuścił się on zarzuconych mu czynów zaś postępowanie karne toczące się przed Sądem Rejonowym w Ł. nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone. Nie ma również żadnego znaczenia podnoszony przez skarżącego zarzut, iż organy policji naruszyły przepisy art.135j ust.1 i 9 oraz art.135m ust.1 i 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. Wymienione przepisy dotyczą obowiązków organów administracji w postępowaniu dyscyplinarnym a postępowanie takie zostało zakończono orzeczeniem wydalenia skarżącego ze służby. W niniejszej sprawie nie jest natomiast kontrolowana prawidłowość postępowania dyscyplinarnego tylko to czy została prawomocnie orzeczona kara wydalenia ze służby. Skoro kara taka została orzeczona to jej wykonaniem było zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. W rozpoznawanej sprawie nie ma znaczenia to czy w postępowaniu dyscyplinarnym doszło do naruszenia przepisów ustawy z 6 kwietnia 1990r. Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż organy policji nie przeprowadziły konsultacji ze związkiem zawodowym mimo, że jest on członkiem tego związku od 13 lat. Zgodnie z treścią art.43 ust.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. zwolnienie policjanta ze służby nie podstawie art.41 ust.2 pkt.5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Z wymienionego przepisu wynika, iż obowiązek zasięgnięcia opinii organizacji związkowej dotyczy wyłącznie policjantów zwolnionych w trybie art.41 ust.2 pkt. 5 i 8. Nie ma natomiast takiego obowiązku w razie zwolnienie policjanta wskutek wymierzenia mu kary wydalenia ze służby. Organy administracji nie były zatem zobowiązane do zasięgnięcia opinii organizacji związkowej przed zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. Jeżeli chodzi o kwestię złożenia przez T. N. skargi do sądu na orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z [...] to przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało aby skarga taka została złożona. Na rozprawie w dniu 14 lipca 2005r. skarżący podniósł, iż wniósł skargę do sądu na wymienione orzeczenie(k.24). Złożył także odpis tej skargi(k.105) oraz dowód jej nadania w urzędzie pocztowym(k.88). Z dowodu tego wynika, iż przesyłka została nadana w dniu 17 stycznia 2005r. na adres Komendy Powiatowej Policji w Ł.. Na potwierdzeniu nadania skarżący napisał, iż przesyłka obejmuje "odwołanie 1/05 oraz skargę 55/04". Z pisma Komendy Powiatowej w Ł. wynika natomiast, iż do Komendy nie wpłynęła taka skarga (k.115). Skarga taka nie wpłynęła także do Wojewódzkiej Komendy Policji w Ł.(k.96). Dodać należy, iż skarga nie wpłynęła także do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Analiza wymienionych dokumentów wskazuje, iż skarga mogła zaginąć w Komendzie Powiatowej Policji w Ł. albo mogła zostać niedoręczona do Komendy przez urząd pocztowy. Nie można również wykluczyć sytuacji, iż skarżący nie wysłał skargi, mimo, że na potwierdzeniu nadania napisał, że przesyłka obejmuje "skargę 55/04". Wyjaśnienie kwestii wniesienia skargi należy jednak do skarżącego, który może złożyć reklamację w urzędzie pocztowym i ustalić jaki był los jego przesyłki. Kwestia ta nie ma jednak istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W dacie wydania zaskarżonego rozkazu istniało bowiem prawomocne orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i organy administracji były zobowiązane do niezwłocznego wykonania tej kary. Niezasadne jest także żądanie skarżącego przyznania mu nagrody rocznej za 2004r. Zgodnie z treścią § 5 pkt.2a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 kwietnia 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg(Dz.U. nr 86 poz.789 z późn. zm.) nagroda roczna nie przysługuje w przypadku wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Wobec skarżącego została prawomocnie orzeczona taka kara a więc nie przysługuje mu prawo do nagrody rocznej za 2004r. Organy administracji trafnie uznały, iż nagroda taka nie należy się T. N. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę T. N.