III SA/Łd 230/16

Dnia 23 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2016 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu oddala skargę. III SA/Łd 230/16 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] Zarząd Województwa [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Przedsiębiorcy z [...] określającą kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 149.658,54 zł wraz z odsetkami, jako środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystane przez "A." Sp. z o.o. z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w związku z realizacją projektu pn. "Zakup środków trwałych dla A.", na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] z [...]. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a., art. 207 ust. 9 i ust. 12 oraz art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 885, z późn. zm.) [dalej: ustawa o finansach publicznych] oraz art. 5 pkt 2, art. 25 pkt 1 i art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 z późn. zm.) [dalej: ustawa o zasadach polityki rozwoju], art. 98 w zw. z art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.06.210.25 str. 66 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...], w imieniu której działa Centrum Obsługi Przedsiębiorcy (dalej: COP, IP II), na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu nr [...] z [...] w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] przyznała Beneficjentowi – A. Sp. z o.o. (dalej: Spółka lub skarżąca) dofinansowanie w kwocie nieprzekraczającej 299.260,00 zł na realizację projektu pn.: "Zakup środków trwałych dla A. Sp. z o.o.". We wnioskach o płatność Beneficjent przedłożył do rozliczenia wydatki poniesione na zakup wszystkich z 4 planowanych do zakupu w ramach projektu środków trwałych. Na podstawie wniosków o płatność wypłacono w sumie łączną kwotę dofinansowania w wysokości 149.658,54 zł. W dniu 29 kwietnia 2014 r. Beneficjent złożył wniosek o płatność końcową, natomiast jego ostatnią korektę - w dniu 10 października 2014 r. Pracownicy COP przeprowadzili kontrolę projektu w dniach 13-14 listopada 2014 r. Kontrola dotyczyła rzeczowo - finansowej realizacji dofinansowanego projektu, w tym weryfikacji faktycznie poniesionych wydatków, ich kwalifikowalności, dostarczenia współfinansowanych towarów i usług oraz realizacji założonych we wniosku o dofinansowanie wskaźników i celu projektu. W wyniku dokonania ww. czynności kontrolnych, w obecności przedstawiciela Spółki - jej prokurenta, w miejscu realizacji projektu pod adresem [...], Zespół kontrolujący ustalił, że zakupiony rozdrabniacz uniwersalny jest urządzeniem niesprawnym technicznie i zdekompletowanym, a w związku z tym nie może być i nie jest wykorzystywany w działalności przedsiębiorstwa, ponieważ jest niezdatny do użytku. Z kolei, urządzenie w postaci wagi stacjonarnej w ogóle nie zostało zainstalowane w miejscu prowadzenia działalności - zgodnie z założeniem umowy o dofinansowanie pod adresem [...]. Informacją pokontrolną z 31 marca 2015 r. Dyrektor COP wskazał Spółce niezrealizowanie celu projektu. Spółka nie zgodziła się z ustaleniami wskazanymi w skierowanej do niej informacji pokontrolnej i pismem z 24 kwietnia 2015 r. złożyła swoje zastrzeżenia. Instytucja Pośrednicząca II rozpatrując podniesione przez Beneficjenta zastrzeżenia podjęła dwukrotnie (13 oraz 19 maja 2015 r.) próby przeprowadzenia uzupełniających czynności kontrolnych w miejscu realizacji projektu. Ponieważ ostatecznie przeprowadzenie dodatkowych czynności sprawdzających nie przyniosło oczekiwanych rezultatów (dwukrotnie na miejscu nie zastano prokurenta Spółki, który nie wyznaczył innych osób - udzielając im odpowiedniego upoważnienia - do przekazania niezbędnych informacji i wyjaśnień), IP II 9 czerwca 2015 r. wydała informację pokontrolną w wyniku wniesionych zastrzeżeń, które zostały w całości uznane za bezzasadne. Dodatkowo, w wyniku przeprowadzonych czynności Zespół kontrolujący powziął wątpliwości w zakresie wypełniania przez Beneficjenta obowiązków wynikających z przepisów prawa, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa ppoż. oraz ochrony środowiska. Centrum Obsługi Przedsiębiorcy zwróciło się z prośbą do Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] oraz Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] o podjęcie, stosownie do posiadanych kompetencji, czynności kontrolnych w zakładzie zlokalizowanym w miejscowości [...]. Wyniki kontroli wskazywały m.in., iż "(...) część odpadów magazynowana była w miejscu niezgodnym z określonym w posiadanej decyzji (...)", a ponadto "rozdrabniacz wstępny typ RS110/130-75 do produkcji paliwa alternatywnego nie pracował (...)" W związku z ustaleniem, że Spółka nie zrealizowała projektu, na który otrzymała dofinansowanie, zakupione urządzenia nie są zdatne do ich użytkowania, nie posiadają właściwości technicznych, które świadczyłyby o możliwości przerabiania odpadów, stosownie do art. 207 ust. 8 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, IP II pismem z 30 czerwca 2015 r. wezwała Beneficjenta do zwrotu środków w kwocie 149.658,54 zł, wypłaconych dotychczas na podstawie zatwierdzonych wniosków o płatność. W związku z tym, że Spółka nie dokonała zwrotu otrzymanego dofinansowania, Dyrektor COP wszczął postępowanie i ostatecznie określił, w drodze decyzji administracyjnej z [...] kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 149.658,54 zł i termin, od której nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków (art. 207 ust. 9). W dniu 5 listopada 2015 r. do COP wpłynęło odwołanie. W odwołaniu Beneficjent wnosił o uchylenie decyzji Dyrektora COP i rozliczenie zawartej umowy zgodnie z jej zapisami oraz wnioskami złożonymi przez Spółkę. Decyzji zarzucił naruszenie: art. 207 ust. 9 w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych -poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, na skutek nieuzasadnionego przyjęcia, iż w okolicznościach zaistniałego stanu faktycznego wystąpiły przesłanki materialnoprawne do wydania decyzji określającej kwotę środków przypadających do zwrotu, art. 8 i art. 107 k.p.a. - poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś niewyjaśnienie, dlaczego organ przyjął za udowodnione, iż skutkiem realizacji przez skarżącą projektu nie są założone wskaźniki, co spowodowało wystąpienie szkody i stanowi przesłankę niezbędną do wystąpienia nieprawidłowości, a w konsekwencji - wydania decyzji określającej kwotę środków przypadających do zwrotu, o której mowa w art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz na dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego, w szczególności - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skutkiem realizacji przez skarżącą projektu było nieosiągnięcie wskaźników i wystąpienie naruszenia prawa, a w konsekwencji szkody". Zarząd Województwa [...] zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie uzasadniania decyzji Zarząd Województwa podkreślił, że w przypadku nieprawidłowości wykazanej podczas kontroli A. Sp. z o.o. szkoda związana jest z pobraniem przez Beneficjenta środków dofinansowania z naruszeniem, określonych w art. 184 ustawy o finansach publicznych, procedur oraz wydatkowaniem ich w sposób niezgodny z przeznaczeniem. W opinii Instytucji Zarządzającej, Beneficjent naruszył postanowienia umowy o dofinansowanie, co skutkuje koniecznością zwrotu wypłaconych w ramach dofinansowania środków. Zgodnie z § 4 ust. 2 umowy o dofinansowanie projektu, Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie i w oparciu o wniosek o dofinansowanie oraz harmonogram rzeczowo-finansowy zatwierdzony przez IP II. Natomiast zgodnie z § 4 ust. 5 umowy, Beneficjent zobligowany został do realizacji projektu w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację projektu oraz osiągnięcie zakładanych celów i wskaźników. Organ podkreślił, że pod pojęciem "inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu środków", o których mowa w art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych należy rozumieć także reguły określone w umowie o dofinansowanie. W konsekwencji naruszenie procedury obowiązującej przy wykorzystaniu otrzymanego dofinansowania, określonej w umowie, może prowadzić do przyjęcia, że zaistniała przesłanka określona w art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych uzasadniająca wydanie decyzji określającej kwotę dofinansowania podlegającą zwrotowi. Podstawowym celem projektu pn. "Zakup środków trwałych dla A. Sp. z o.o.", jak wskazano we wniosku o dofinansowanie projektu (pkt C.8), było zwiększenie stopnia innowacyjności i konkurencyjności przedsiębiorstwa poprzez realizację projektu inwestycyjnego. Zwiększenie innowacyjności przedsiębiorstwa (zarówno procesowej jak i produktowej) w założeniu miało bezpośrednio przełożyć się na pozyskanie nowych odbiorców usług utylizacyjnych, jak również nowych odbiorców paliwa alternatywnego. Projekt miał pośrednio przyczynić się do podwyższenia efektywności w funkcjonowaniu linii i zwiększenia jej wydajności. Zdaniem Beneficjenta, cel projektu został osiągnięty - osiągnięto wynik w postaci zakupu 4 środków trwałych, dokonano zmian w produkcji, rozszerzono zakres usług oraz został wprowadzony na rynek nowy produkt. Zgodnie jednak z wynikami kontroli przeprowadzonej w miejscu realizacji projektu okazało się, że zakupiony rozdrabniacz uniwersalny jest urządzeniem niekompletnym i tym samym niesprawnym. Ponadto Beneficjent, pomimo wezwania, nie przedstawił kompletnej deklaracji (CE) potwierdzającej zgodność urządzenia z wymogami prawa unijnego i krajowego. Maszyna nieukończona może zostać uruchomiona, jeżeli maszyna finalna, do której ma zostać ona wbudowana uzyska deklarację. Dodatkowo Beneficjent w zastrzeżeniach do informacji pokontrolnej załączył Zamówienie z 30.03.2015 r., złożone do firmy B. P. M. i dotyczące: "Doradztwa w zakresie oceny maszyn mających na celu spełnienie wymogów dyrektywy 42/2006/WE, co jest konieczne do oznakowania znakiem CE". Tym samym Beneficjent potwierdził, iż w terminie do końca marca 2014 r. - zakończenia realizacji projektu - nie nabył urządzenia sprawnego, bezpiecznego oraz spełniającego wszelkie wymogi prawodawstwa wspólnotowego. Organ zauważył, że również w wyniku kontroli przeprowadzonej 2 października 2015 r. przez Departament Rolnictwa i Ochrony Środowiska UMWŁ stwierdzono, że rozdrabniacz wstępny do produkcji paliwa alternatywnego, zakupiony w ramach realizacji projektu, nie pracował (pismo Departamentu Rolnictwa i Ochrony Środowiska UMWŁ z 12 października 2015 r.). Z kolei, zakupiona w ramach projektu, waga stacjonarna nie została zamontowana w docelowej lokalizacji projektu tj. pod adresem: [...],[...]. W terminie przeprowadzenia kontroli IP II przedmiotowe urządzenie znajdowało się pod adresem: ul. C., [...]. Beneficjent oświadczył, iż nie dysponuje żadnymi dokumentami potwierdzającymi prawo dysponowania tą nieruchomością na cele projektu, czy na cele budowlane. Zgodnie z umową nr [...] z 01.03.2014 r. zawartą z Przedsiębiorstwem Przemysłowo - Handlowym "D." dostawca wagi winien dokonać montażu urządzenia w terminie do 31.03.2014 r. w miejscowości [...]. Pomimo nie wykonania pełnego zakresu ww. umowy Beneficjent dokonał opłaty całej wartości kontraktu tj. 43.500,00 zł netto oraz wskazaną kwotę przedstawił do refundacji, tym samym ubiegając się o refundację kosztów usługi faktycznie niewykonanej. Jak dalej wskazał organ, Beneficjent zgodnie z umową o dofinansowanie zobowiązany był do prawidłowej realizacji projektu w terminie: październik 2012 r. - marzec 2014 r. W dniu 29.04.2014 r. Beneficjent złożył w COP wniosek o płatność końcową, do którego załączył oświadczenie z 29.04.2014 r. informujące, iż projekt pod nazwą "Zakup środków trwałych dla A. Sp. z o.o." został zakończony, a jego realizacja jest zgodna z zapisami umowy o dofinansowanie. Ww. informacje zostały powtórzone przez Beneficjenta w oświadczeniu z 09.10.2014 r. załączonym do korekty wniosku o płatność złożonej 10.10.2014 r. Ponadto, wraz ze złożeniem zastrzeżeń do informacji pokontrolnej z 31 marca 2015 r., Beneficjent wystąpił z prośbą o przeprowadzenie dodatkowych czynności kontrolnych. Jednakże w dniu 13.05.2015 r. zespół kontrolujący nie uzyskał zgody prokurenta reprezentującego Beneficjenta na wejście na teren nieruchomości położonej w miejscowości [...], a 19.05.2015 r. ponownie uniemożliwiono mu przeprowadzenie pełnych czynności kontrolnych. Tym samym Beneficjent nie wywiązał się z obowiązków wskazanych w § 11 ust. 6 umowy o dofinansowanie, zgodnie z którym "Beneficjent zobowiązuje się do zapewnienia obecności podczas kontroli lub audytu osób, które udzielą wyjaśnień na temat wydatków, realizacji i pozostałych zagadnień związanych z realizacją projektu" oraz § 11 ust. 10 "IP II lub inne podmioty uprawnione do przeprowadzania kontroli na podstawie odrębnych przepisów mogą przeprowadzić kontrolę w dowolnym terminie w trakcie i na zakończenie realizacji projektu (...)". Instytucja Zarządzająca przychyliła się do stanowiska IP II, zgodnie z którym, pomimo, iż Beneficjent zrealizował zaplanowane zakupy, cel projektu wskazany we wniosku o dofinansowanie nie został osiągnięty. Projekt zakończono bowiem bez realizacji pełnego zakresu rzeczowego - nie skompletowano i nie uruchomiono wszystkich elementów instalacji, tak żeby dokonywać procesu utylizacyjnego zgromadzonych surowców, a sam zakup środków trwałych był jedynie niezbędnym elementem pośrednim dla realizacji celu projektu. Beneficjent pozyskał technologię do recyclingu natomiast nie osiągnął jej gotowości do pracy w wyznaczonym terminie wynikającym z treści umowy. Zdaniem organu, poprzez niedoprowadzenie do pełnej sprawności instalacji powstałej w oparciu o zakup środków trwałych, w ramach realizacji umowy o dofinansowanie, cel projektu nie został osiągnięty, co skutkuje koniecznością zwrotu całości wypłaconego dofinansowania. Osiągnięcie określonych wskaźników jest niewątpliwie celem projektu, a Beneficjent bierze na siebie odpowiedzialność za ich osiągnięcie. Nie podlega wątpliwości, że niezrealizowanie projektu i nieosiągnięcie zakładanych celów przy jednoczesnej wypłacie środków publicznych na realizację tego projektu stanowi szkodę w budżecie ogólnym UE poprzez finansowanie nieuzasadnionych wydatków. W odpowiedzi na zarzut naruszenia przez Dyrektora COP przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. organ stwierdził, że zarzut ten jest całkowicie chybiony. Reasumując organ stwierdził, że w wyniku rozpoznania sprawy wskutek złożonego przez Beneficjenta odwołania od decyzji Dyrektora COP, Instytucja Zarządzająca RPO WŁ stwierdza, iż Dyrektor Centrum Obsługi Przedsiębiorcy zasadnie zobowiązał A. Sp. z o.o. do zwrotu kwoty 149.658,54 zł wraz z odsetkami określonymi w wysokości jak dla zaległości podatkowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi; uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji wydanej na jej podstawie i umorzenie postępowania w sprawie; ewentualnie o uchylenie decyzji i decyzji organu I instancji do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 207 ust. 9 w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, na skutek błędnego przyjęcia, iż w okolicznościach zaistniałego stanu faktycznego wystąpiły przesłanki materialnoprawne do wydania decyzji określającej kwotę środków przypadających do zwrotu; - art. 8 i art. 107 k.p.a. - poprzez niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś tendencyjne podejście do sprawy i nie wyjaśnienie, dlaczego organ przyjął za udowodnione, iż skutkiem realizacji przez skarżącą projektu nie są założone wskaźniki, co spowodowało wystąpienie szkody i stanowi przesłankę niezbędną do wystąpienia nieprawidłowości, a w konsekwencji wydania decyzji określającej kwotę środków przypadających do zwrotu, o której mowa w art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych, a także polegające na błędnym ustaleniu przez organ, że strona uniemożliwiła dokonanie kontroli mimo, że de facto kontrola miała być przeprowadzona na wniosek strony; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz na dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego, w szczególności - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skutkiem realizacji przez skarżącą projektu było nieosiągnięcie wskaźników i wystąpienie naruszenia prawa, a w konsekwencji szkody, a także polegające na błędnym ustaleniu przez organ, że strona uniemożliwiła dokonanie kontroli mimo, że de facto kontrola miała być przeprowadzona na wniosek strony - tym samym należy traktować to jako błąd w ustaleniach faktycznych W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Zarządu Województwa [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji obejmuje zarówno prawidłowość stosowania przepisów postępowania, jak i zgodność z przepisami prawa materialnego. Tylko prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne umożliwiają prawidłową subsumcję stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Zauważenia wymaga przy tym, że zadaniem sądu nie jest dokonywanie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zastosowania prawa materialnego. Rolą sądu jest bowiem kontrola prawidłowości działania organu administracji w zaskarżonej decyzji. Przedmiotem zaskarżenia i oceny jest wydana przez instytucję zarządzającą (Zarząd Województwa [...]) decyzja, utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Przedsiębiorcy, zobowiązującą beneficjentkę (skarżącą A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]) do zwrotu środków finansowych przeznaczonych na realizację projektu finansowanego z udziałem środków europejskich. Była to decyzja wydana w postępowaniu regulowanym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz szczegółowymi przepisami ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 885, z późn. zm.) [dalej: ustawa o finansach publicznych] i ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz.U. z 2014 r., poz. 1649 z późn. zm.) [dalej: ustawa o zasadach polityki rozwoju]. Zastosowanie miały także wskazane w decyzji przepisy unijnych aktów prawnych. Oceniając ogólnie sprawę od strony procesowej, należy stwierdzić, że decyzja powinna odpowiadać wszystkim zasadom postępowania administracyjnego, w tym w szczególności zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadzie pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 k.p.a.) i zasadzie przekonywania (art. 11 k.p.a.), czyniąc zadość obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz regułom postępowania dowodowego, w tym zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Natomiast uzasadnienie decyzji powinno spełniać wymogi przewidziane w art. 107 § 1 - 3 k.p.a. W ocenie sądu zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przedstawionymi zasadami, a przy jej wydaniu nie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Uzasadnienie decyzji w pełni odpowiada wymogom, zawierając prawidłowo ustalony stan faktyczny, obszerną ocenę prawną przyjętych ustaleń, odniesienie się do zarzutów strony (beneficjentki). Nie są więc zasadne zarzuty skargi w tym zakresie. W szczególności zauważenia wymaga przy tym, że w treści skargi nie sprecyzowano w sposób jednoznaczny okoliczności, które świadczyłyby o naruszeniu w postępowaniu zasady zaufania i informowania (art. 8 i art. 9 k.p.a.). Jak już wspomniano skarga dotyczy decyzji instytucji zarządzającej w przedmiocie określenia kwoty przypadających do zwrotu środków finansowych przeznaczonych na realizację projektu zgłoszonego przez skarżącą. Środki te wypłacane były skarżącej, jako beneficjentce Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...], na podstawie umowy zawartej z nią przez instytucję zarządzającą, w imieniu której działało Centrum Obsługi Przedsiębiorcy (dalej: COP). Umowa zawarta była 29 listopada 2012 r. Określono w niej szczegółowo zasady realizacji, prawa i obowiązki stron, konsekwencje naruszeń i nieprawidłowości. Realizacja niniejszej umowy podlegała kontroli COP. Właśnie w wyniku kontroli rzeczowo-finansowej w zakresie realizacji dofinansowanego projektu, w tym w szczególności weryfikacji faktycznie poniesionych wydatków, ich kwalifikowalności, dostarczenia współfinansowanych towarów i usług oraz realizacji założonych we wniosku o dofinansowanie wskaźników i celu projektu, kontrolujący ustalili, że Spółka nie zrealizowała projektu, na który otrzymała dofinansowanie. Zakupione w ramach dofinansowania urządzenia (w dacie kontroli) nie były zdatne do użytkowania, nie posiadały właściwości technicznych, które świadczyłyby o możliwości ich faktycznego wykorzystania zgodnie z założeniami projektu. I tak, zakupiony rozdrabniacz uniwersalny był urządzeniem niesprawnym technicznie i zdekompletowanym, a w związku z tym nie mógł być i nie był wykorzystywany w działalności przedsiębiorstwa, ponieważ był niezdatnym do użytku. Z kolei, urządzenie w postaci wagi stacjonarnej w ogóle nie zostało zainstalowane w miejscu prowadzenia działalności przez beneficjenta - zgodnie z założeniem umowy o dofinansowanie pod adresem [...]. Wskazanie powyższych okoliczności związanych z treścią umowy i faktem niezrealizowania jej założeń ma w sprawie znaczenie w zakresie związanym z ustaleniami faktycznymi, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Wskutek ustalenia niewywiązania się z postanowień umowy i niezrealizowania jej celów skarżąca naruszyła bowiem postanowienia umowy oraz przepisy prawa krajowego i unijnego w tym względzie obowiązujące, co stało się przyczyną do żądania zwrotu otrzymanego dofinansowania z środków europejskich. Fakt ten stanowi element stanu faktycznego zaskarżonej decyzji. Decyzja ta (jak i poprzedzająca ją decyzja COP) wydana została na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych i ta decyzja jest przedmiotem kontroli sądowej. Przedmiotem tej kontroli nie jest i nie może być natomiast kwestia szczegółowych warunków umowy o dofinansowanie, jej treści, wątpliwości co do rozumienia jej postanowień i dokonywanych interpretacji w zakresie skutków i celów realizacji projektu. W konsekwencji nie można przyjąć jako zasadne zarzutów skargi, w tym zakresie w jakim odnoszą się do kwestii osiągniecia wskaźników realizacji projektu i osiągniecia celów umowy. Przepisy obowiązującej ustawy o finansach publicznych w żadnej mierze nie uzależniają ani wszczęcia ani też wydawania decyzji w przedmiocie zwrotu środków od ustalenia faktu osiągniecia wskaźników realizacji projektu i osiągniecia celów umowy. Przypomnieć w tym miejscu należy, że unormowania regulujące zasady zwrotu środków przekazywanych z programów operacyjnych na dofinansowanie projektów zawarte są zarówno w prawie krajowym, jak i wspólnotowym. Aktem prawa wspólnotowego, mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, jest w szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (opub. w Dz.U. UE L z 31 lipca 2006 r.) [dalej: rozporządzenie nr 1083/2006, rozporządzenie sektorowe). Z treści uregulowań tego rozporządzenia wynika, że za zarządzanie programami operacyjnymi i ich kontrolę odpowiedzialne są państwa członkowskie. Do tych państw należy zapobieganie, wykrywanie i korygowanie nieprawidłowości oraz odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami z tytułu zaległych płatności (art. 70 ust. 1 rozporządzenia sektorowego). Skuteczność realizacji przez państwa procedur odzyskiwania środków finansowych, które zostały wypłacone beneficjentom ma znaczenie dla konsekwencji, które obciążają to państwo. Zgodnie z art. 70 ust. 2 cyt. rozporządzenia, w przypadku braku możliwości odzyskania kwot nienależnie wypłaconych beneficjentom przez państwo członkowskie, państwo to odpowiada za zwrot tych kwot do budżetu Unii, jeżeli zostanie stwierdzone, że straty te powstały z jego winy lub niedbalstwa z jego strony. Natomiast w sytuacji, gdy państwo członkowskie uchyla się od odzyskania środków finansowych wydatkowanych nieprawidłowo, Komisja może wnieść do Trybunału Sprawiedliwości UE skargę na naruszenie przez to państwo zobowiązań traktatowych (art. 258 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej) lub zawiesić termin płatności okresowych (art. 92 ust. 1 lit. c rozporządzenia sektorowego). Szczegółowe zadania instytucji zarządzającej określa art. 60 cyt. rozporządzenia, który stanowi, że instytucja ta m.in. "odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za: a/ zapewnienie, że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji; b/ weryfikację, że współfinansowane towary i usługi są dostarczone oraz że wydatki zadeklarowane przez beneficjentów na operacje zostały rzeczywiście poniesione i są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi. Przepisy unijne nie definiują pojęć "kwota nienależna" czy "kwota podlegająca zwrotowi". Posługują się pojęciem "nieprawidłowości", wprowadzonym rozporządzeniem Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L. 1995.312.1) [dalej: rozporządzenie horyzontalne). Zgodnie z art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia, nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego, wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem. W świetle tego przepisu, do uznania, że wystąpiła nieprawidłowość nie jest konieczne faktyczne wystąpienie uszczerbku finansowego w budżecie Unii, a wystarczy sama możliwość jego wystąpienia. Nie ma przy tym wątpliwości, że - w świetle orzecznictwa TSUE - pojęcie "nieprawidłowość" odnosi się do naruszenia zarówno praw unijnego, jak i prawa krajowego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia horyzontalnego każda nieprawidłowość będzie pociągała za sobą z reguły cofnięcie bezprawnie uzyskanej korzyści poprzez zobowiązanie do zapłaty lub zwrotu kwot pieniężnych nienależnie lub bezprawnie uzyskanych. Stosownie do art. 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia, procedury odnoszące się m.in. do stosowania środków administracyjnych (w tym mieści się zobowiązanie do zwrotu kwot pieniężnych) będą podlegały prawu państw członkowskich, z zastrzeżeniem wymogów prawa wspólnotowego. Na podstawie przedstawionych wyżej w rozporządzeniu horyzontalnym przesłanek zdefiniowano "nieprawidłowość" w rozporządzeniu sektorowym na potrzeby realizacji programów operacyjnych, uwzględniając specyfikę polityki spójności przez przyjęcie, że naruszenie przepisów prawa unijnego może dotyczyć wyłącznie wydatkowej strony budżetu UE, co następuje poprzez sfinansowanie lub groźbę sfinansowania nieuzasadnionego wydatku. Wyraźnie definiuje to art. 2 pkt 7 cyt. rozporządzenia 1083/2006, stanowiąc, że "nieprawidłowość" to jakiekolwiek naruszenie przepisu praw wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego". Z zacytowanych unormowań obu rozporządzeń unijnych, wynika zatem, że istotą nieprawidłowości jest niezależna od winy bezprawność, polegająca na naruszeniu norm praw unijnego lub krajowego. Do organu krajowego należy przy tym określenie normatywnego wzorca zachowania i ocena, czy zachowania podmiotu gospodarczego stanowiły jego naruszenie oraz czy i jakie zastosować sankcje. Jedną z możliwych konsekwencji nieprawidłowości jest odpowiedzialność administracyjna. W krajowym porządku prawnym zasady realizacji programów operacyjnych określa powoływana wyżej ustawa z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (dalej: ustawa o zasadach polityki rozwoju). Zadania instytucji zarządzającej określone zostały szczegółowo w art. 26 tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma wynikające z art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nałożone na tę instytucję zadanie" odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych". Aktem prawnym, który zawiera takie przepisy o finansach publicznych jest, mająca zastosowanie w niniejszej sprawie, ustawa z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej: ustawa o finansach publicznych). Mając na uwadze powyższe, sądowa kontrola w niniejszej sprawie może więc być dokonywana tylko odnośnie do zaskarżonej decyzji administracyjnej. Jak wspomniano, decyzja ta została wydana na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, który stanowi, że: "W przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich są: 1/ wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem, 2/ wykorzystywane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3/ pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10." Zacytowany przepis stanowi materialnoprawną podstawę decyzji. W ramach sprawowanej przez sąd kontroli badaniu podlega więc, czy prawidłowo ustalone zostały wymienione w przepisie przesłanki zwrotu dofinansowania i czy ustalone przez organ okoliczności dawały podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Przed dokonaniem tej oceny wspomnieć należy, że zachowane zostały proceduralne wymogi wynikające z art. 207 ust. 8 i 10 ustawy o finansach publicznych. Po przeprowadzeniu kontroli i ustaleniu naruszenia procedur z ustawy o finansach publicznych, instytucja pośrednicząca wezwała skarżącą do zwrotu wypłaconych kwot. Skarżąca nie dokonała zwrotu. W tej sytuacji konieczne stało się wszczęcie przez instytucję zarządzającą postępowania administracyjnego celem wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu i terminu, od którego nalicza się odsetki (art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych). Jak wskazano już uprzednio, postępowanie to przeprowadzone zostało zgodnie z powoływanymi wcześniej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca Spółka zarzutami skargi, dotyczącymi naruszenia norm k.p.a., w praktyce zmierza do podważenia prawidłowych ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. W szczególności zaskarżonej decyzji zarzuca uchybienia w zakresie: nie zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, niedokonanie przez organ wszechstronnej i prawidłowej oceny materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Ponadto zarzuca niewłaściwe uzasadnienie decyzji, poprzez zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń i "tendencyjne podejście do sprawy" i niewzięcie pod uwagę faktu, że cel projektu został osiągnięty (art. 8 i art. 107 k.p.a.). W ocenie sądu, tak postawione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Zauważyć przy tym należy, że zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych w głównej mierze powiązane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w szczególności – jak sformułowała to skarżąca - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skutkiem realizacji przez skarżącą Spółkę projektu było nieosiągnięcie wskaźników i wystąpienie naruszenia prawa, a w konsekwencji szkody. Postawiła również zarzut błędnego ustalenia przez organ, że beneficjentka uniemożliwiła dokonanie kontroli mimo, że de facto kontrola miała być przeprowadzona na wniosek strony. W ocenie Sądu zarzuty skargi nie podważają prawidłowych, mających oparcie w obszernym i wnikliwie przeanalizowanym przez Instytucję Zarządzającą materiale procesowym. Zajmując ostateczne stanowisko o zwrocie wypłaconych nienależnie skarżącej środków publicznych, Instytucja Zarządzająca rzetelnie odniosła się do całości materiału procesowego w tym przedstawianych zarzutów i wniosków skarżącej Spółki skierowanych do informacji pokontrolnych. W istocie zarzuty i argumentacja skargi stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi, rzetelną oraz poprawną ich oceną prawną, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślić w tym miejscu należy, że Instytucja Zarządzająca w uzasadnieniach swoich decyzji dokładnie wypunktowała podejmowane czynności i ustalenia przeprowadzonych kontroli. W zasadzie, zarówno w odwołaniu, jaki i w skardze skarżąca nie tylko skutecznie nie podważyła tych ustaleń, lecz nawet ich właściwie nie kwestionowała, polemizował jedynie z argumentacją organu. Odnosząc się raz jeszcze do zarzutów naruszenie art. 7, art. 8 art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. stwierdzić należy, iż organ, rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Działał zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy ustalając bezsprzeczny stan faktyczny w sprawie, co znajduje potwierdzenie w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przechodząc do meritum zagadnienia wskazać należy, że kluczowym dla sprawy jest fakt, że Beneficjent zgodnie z umową o dofinansowanie zobowiązany był do prawidłowej realizacji projektu w terminie październik 2012 r. - marzec 2014 r. W dniu 29 kwietnia 2014 r. złożył w COP wniosek o płatność końcową, do którego załączył oświadczenie z 29 kwietnia 2014 r. informujące, iż projekt pod nazwą "Zakup środków trwałych dla A. Sp. z o.o." został zakończony, a jego realizacja jest zgodna z zapisami umowy o dofinansowanie. Ponieważ COP nie otrzymała żadnej pisemnej informacji o ewentualnych zmianach lub problemach w zakresie realizacji projektu, a dodatkowo w oświadczeniu z 9 października 2014 r. Beneficjent potwierdził, iż projekt został zakończony i jego realizacja jest zgodna z zapisami umowy o dofinansowanie, miał on obowiązek realizacji ww. projektu zgodnie z pierwotnym wnioskiem. Z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach 13-14 listopada 2014 r. wynika natomiast jednoznacznie, iż w terminie do końca marca 2014 r. - zakończenia realizacji projektu - Spółka A. nie nabyła sprawnego rozdrabniacza uniwersalnego (bezpiecznego oraz spełniającego wszelkie wymogi prawodawstwa wspólnotowego). Na potwierdzenie tego faktu i w odpowiedzi na zarzuty Beneficjenta dotyczące rzetelności przeprowadzonych organ przytoczył szereg argumentów w uzasadnianiu decyzji, potwierdzających fakt niezrealizowania postanowień umowy o dofinansowanie, a co za tym idzie niezrealizowania projektu zgodnie z wymogami prawa. Zgodnie bowiem z wynikami kontroli przeprowadzonej w miejscu realizacji projektu okazało się, że zakupiony rozdrabniacz uniwersalny był urządzeniem niekompletnym i tym samym niesprawnym. Beneficjent, pomimo wezwania, nie przedstawił kompletnej deklaracji (CE) potwierdzającej zgodność urządzenia z wymogami prawa unijnego i krajowego. Przestawił jedynie deklarację włączenia maszyny nieukończonej (WE) poświadczającej, iż właściwe wymagania spełnia jedynie element urządzenia. Maszyna nieukończona może zostać uruchomiona, jeżeli maszyna finalna, do której ma zostać ona wbudowana uzyska deklarację. Trafnie też podnosił organ, że w zastrzeżeniach do informacji pokontrolnej skarżąca Spóła załączyła "Zamówienie z 30.03.2015 r.", złożone do firmy B. P. M., a dotyczące: "Doradztwa w zakresie oceny maszyn mających na celu spełnienie wymogów dyrektywy 42/2006/WE, co jest konieczne do oznakowania znakiem CE". Tym samym Beneficjent sam potwierdził, iż w terminie do końca marca 2014 r, tj. zakończenia realizacji projektu, nie nabył urządzenia sprawnego, bezpiecznego oraz spełniającego wszelkie wymogi prawodawstwa wspólnotowego. Powyższe ustalenia potwierdza także wynik kontroli przeprowadzonej przez Departament Rolnictwa i Ochrony Środowiska UMWŁ, w którym stwierdzono, że rozdrabniacz wstępny do produkcji paliwa alternatywnego, zakupiony w ramach realizacji projektu, nie pracował (pismo Departamentu Rolnictwa i Ochrony Środowiska UMWŁ z 12 października 2015 r.). Z kolei, zakupiona w ramach projektu, waga stacjonarna nie została zamontowana w docelowej lokalizacji projektu tj. pod adresem: [...],[...]. W terminie przeprowadzenia kontroli przedmiotowe urządzenie znajdowało się pod adresem: ul. C., [...]. Co istotne w tym zakresie, Beneficjent oświadczył, iż nie dysponuje żadnymi dokumentami potwierdzającymi prawo dysponowania tą nieruchomością na cele projektu, czy na cele budowlane. Mimo zatem, iż sprzęt nie został zainstalowany w docelowej lokalizacji projektu Beneficjent wskazaną kwotę przedstawił do refundacji, tym samym ubiegając się o refundację kosztów usługi faktycznie niewykonanej. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż Beneficjent zgodnie z warunkami umowy o dofinansowanie zobowiązany był do prawidłowej realizacji projektu w terminie: październik 2012 r. - marzec 2014 r. W dniu 29.04.2014 r. Beneficjent złożył w COP wniosek o płatność końcową, do którego załączył oświadczenie z tego samego dnia informujące, iż projekt pod nazwą "Zakup środków trwałych dla A. Sp. z o.o." został zakończony, a jego realizacja jest zgodna z zapisami umowy o dofinansowanie. Ww. informacje zostały powtórzone przez Beneficjenta w oświadczeniu z 09.10.2014 r. załączonym do korekty wniosku o płatność złożonej 10.10.2014 r. Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia, że to Beneficjent uniemożliwił dokonanie kontroli mimo, iż sam o nią wnioskował, zdaniem Sądu, zarzut ten nie może znaleźć poparcia. Przede wszystkim zauważyć należy, iż nie ma znaczenia, czy kontrola przeprowadzana była z inicjatywy organu, czy na wniosek Beneficjenta, a ważne jest, czy strona umożliwiła jej przeprowadzenie, czy podjęła możliwe kroki do jej przeprowadzenia. W niniejszej sprawie faktem jest, że 13.05.2015 r. zespół kontrolujący nie uzyskał zgody prokurenta reprezentującego Beneficjenta na wejście na teren nieruchomości położonej w miejscowości [...], a 19.05.2015 r. ponownie uniemożliwiono mu przeprowadzenie pełnych czynności kontrolnych. Tym samym bezsprzecznie stwierdzić należy, iż Beneficjent nie wywiązał się z obowiązków wskazanych w § 11 ust. 6 umowy o dofinansowanie, zgodnie z którym "Beneficjent zobowiązuje się do zapewnienia obecności podczas kontroli lub audytu osób, które udzielą wyjaśnień na temat wydatków, realizacji i pozostałych zagadnień związanych z realizacją projektu" oraz § 11 ust. 10 "IP II lub inne podmioty uprawnione do przeprowadzania kontroli na podstawie odrębnych przepisów mogą przeprowadzić kontrolę w dowolnym terminie w trakcie i na zakończenie realizacji projektu (...)". Reasumując zgodzić się należy z organami, że cel projektu wskazany we wniosku o dofinansowanie nie został osiągnięty. Projekt zakończono bowiem bez realizacji pełnego zakresu rzeczowego - nie skompletowano i nie uruchomiono wszystkich elementów instalacji, tak żeby dokonywać procesu utylizacyjnego zgromadzonych surowców, a sam zakup środków trwałych był jedynie niezbędnym elementem pośrednim dla realizacji celu projektu. Beneficjent pozyskał technologię do recyclingu natomiast nie osiągnął jej gotowości do pracy w wyznaczonym terminie wynikającym z treści umowy. Niedoprowadzenie do pełnej sprawności instalacji powstałej w oparciu o zakup środków trwałych, w ramach realizacji umowy o dofinansowanie oznacza zatem, że cel projektu nie został osiągnięty, co skutkuje koniecznością zwrotu całości wypłaconego dofinansowania. Osiągnięcie określonych wskaźników jest niewątpliwie celem projektu, a Beneficjent bierze na siebie odpowiedzialność za ich osiągnięcie. Spółka nie zrealizowała projektu w sposób założony w umowie o dofinansowanie. Przede wszystkim bowiem nie zostały zrealizowane założone wskaźniki projektu w postaci zakupu rozdrabniacza uniwersalnego - co prawda zakupu Spółka dokonała (przedstawiła faktury), natomiast urządzenie nie ma zdolności produkcyjnych, jego stan techniczny nie pozwala na przetwarzanie odpadów, a na teren nieruchomości nie doprowadzono przyłącza energetycznego o niezbędnej mocy dla funkcjonowania zaprojektowanej instalacji do utylizacji odpadów. Z kolei waga nie została w ogóle zainstalowana na terenie nieruchomości i nie znajdowała się w posiadaniu faktycznym Beneficjenta. W związku z tym, że urządzenia nie funkcjonują nie można mówić o zrealizowaniu ww. założeń. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że Spółka nie zrealizowała celu, jaki założyła we wniosku o dofinansowanie, na który otrzymała dotację. Nie podlega wątpliwości, że niezrealizowanie projektu i nieosiągnięcie zakładanych celów przy jednoczesnej wypłacie środków publicznych na realizację tego projektu stanowi szkodę w budżecie ogólnym UE poprzez finansowanie nieuzasadnionych wydatków. W ocenie sądu organ prawidłowo ustalił, że zachodzą przewidziane w art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych przesłanki zwrotu dofinansowania. W szczególności nie budzi wątpliwości, że skarżąca pobrała środki nienależnie (art. 207 ust. 1 pkt 3). Zebrany materiał dowodowy, co zostało wykazane w przedstawionych powyżej rozważaniach, jednoznacznie na to wskazuje. Decyzje obszernie i wszechstronnie przedstawiły okoliczności wskazujące na naruszenie przez skarżącą tych postanowień umowy. W ocenie sądu stanowisko organu jest trafne i zgodne ze wskazanymi wyżej regułami postępowania. Trafnie zatem organ ustalił, że działania beneficjentki stanowiły naruszenie procedur, o których mowa w art. 207 ust. 2 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, co dawało podstawę do orzeczenia o zwrocie środków. W konsekwencji nie stwierdza się w sprawie naruszenia prawa materialnego tj.: art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, w szczególności poprzez jego przedwczesne zastosowanie, co za tym idzie wydanie decyzji na podstawie art. 207 ustawy o finansach publicznych, wbrew zarzutom skargi, było prawidłowe. Nie zostały też naruszone przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Mając na względzie powyższe sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku. R.T.