III SA/Łd 232/21

Dnia 4 sierpnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2021 roku sprawy ze skargi R.M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz skarżącego R. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z [...] r. w przedmiocie odmowy przyznania R.M. pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19 w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19". Jak wynika z akt sprawy, w dniu 29 września 2020 r. R.M. złożył do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19, w treści którego oświadczył, że według stanu na dzień 1 marca 2020 r. był posiadaczem co najmniej 1 sztuki zwierzęcia gatunku świnia (Sus scrofa), do 15 lipca 2020 r. zostało zgłoszone oznakowanie co najmniej 21 sztuk zwierząt tego gatunku urodzonych w siedzibie stada posiadacza tego zwierzęcia, których urodzenie nastąpiło w okresie od 1 listopada 2019 r. do 31 maja 2020 r., i do dnia zakończenia naboru wniosków o przyznanie pomocy będzie prowadził działalność rolniczą w zakresie chowu lub hodowli co najmniej jednego z gatunków zwierząt, których był posiadaczem w dniu 1 marca 2020 r. Decyzją z [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił stronie przyznania wnioskowanej pomocy, wskazując, że w sprawie nie zostały spełnione warunki jej przyznania określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 sierpnia 2020 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19" w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r. poz. 1467) – dalej "rozporządzenie COVID-19". Strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, podnosząc, że działalność w zakresie chowu świń była prowadzona bez przerw, a jedynym niedopatrzeniem był brak zgłoszenia urodzeń zwierząt, co nastąpiło ze względu na zbyt słabą znajomość obsługi komputera, a jednocześnie obawę przez wizytami w urzędzie w czasie epidemii COVID-19. Do odwołania skarżący dołączył faktury obrazujące sprzedaż trzody chlewnej ze swojego gospodarstwa w dniach 1 września,2 października oraz 2 listopada 2020 roku a tym samym potwierdzające prowadzenie działalności hodowlanej w swoim gospodarstwie. Decyzją z [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że jak ustalił organ I instancji w oparciu o dane zawarte w rejestrze zwierząt gospodarskich na dzień 1 marca R.M. był posiadaczem co najmniej 1 sztuki zwierzęcia gatunku świnia (Sus scrofa). Po drugie wnioskodawca do 15 lipca 2020 r. zgłosił oznakowanie co najmniej 21 sztuk świń urodzonych w okresie od 1 listopada 2019 r. do 31 maja 2020 r. Jednocześnie do dnia zakończenia naboru wniosków o przyznanie pomocy R.M. zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej w zakresie chowu świń, i tym samym w sprawie nie został spełniony warunek ustanowiony w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) akapit drugi rozporządzenia COVID-19, zgodnie z którym rolnik lub jego małżonek do dnia zakończenia naboru wniosków o przyznanie pomocy prowadzi działalność rolniczą w zakresie chowu lub hodowli co najmniej jednego z gatunków zwierząt, których był posiadaczem w dniu 1 marca 2020 r. Zdaniem Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR rozstrzygnięcie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR jest zatem prawidłowe. Organ II instancji wyjaśnił, że z danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych wynika, iż na dzień 1 marca 2020 r. strona była posiadaczem 160 sztuk świń i od tego dnia były dokonywane następujące zdarzenia: 30.03.2020 r. - padnięcie - 1 szt., 30.04.2020 r. - sprzedaż - 77 szt., 08.06.2020 r. - sprzedaż - 34 szt., 30.07.2020 r. - sprzedaż - 28 szt., 07.08.2020 r. - padnięcie - 1 szt., 01.09.2020 r. - sprzedaż - 28 szt., 02.10.2020 r. - sprzedaż - 75 szt. Zgodnie z zamieszczonym na stronie internetowej ARiMR ogłoszeniem Prezesa ARiMR w sprawie możliwości składania wniosków o przyznanie pomocy na operacje typu "Pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19" w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19'' objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020, termin naboru wniosków obejmował okres od 9 września 2020 r. do 7 października 2020 r. Na 7 października 2020 r., tj. ostatni dzień naboru wniosków o przyznanie pomocy, w gospodarstwie wnioskodawcy liczba tych zwierząt z gatunku świnia (Sus scrofa) wynosiła minus 84 sztuki. Wprawdzie R.M. dokonał "zaległych" zgłoszeń urodzeń, które miały miejsce w dniach 5 czerwca i 1 sierpnia 2020 r., ale dokonał ich dopiero w dniu 20 listopada 2020 r. i ze względu na fakt, iż zgłoszeń tych dokonano po 15 lipca 2020 r., nie mogą one zostać uwzględnione. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że bezspornym jest, że w sprawie nie został spełniony jeden z warunków wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia COVID-19, tj. warunek ciągłości prowadzenia działalności rolniczej, co uzasadnia odmowę przyznania wnioskowanej pomocy. R.M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na powyższą decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo strona powołała się na pogorszenie się stanu swojego zdrowia i zwiększenie ilości obowiązków w gospodarstwie, które przyczyniły się, w jej ocenie, do braku zgłoszenia w terminie urodzeń zwierząt. Ponadto skarżący wskazał, że dowodem prowadzenia działalności bez przerw są faktury sprzedaży świń. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Przy piśmie z 29 kwietnia 2021 r. skarżący przesłał świadectwa zootechniczne zwierząt, które zakupione były 13 stycznia 2020 r. w celu "remontu" stada. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły zarówno przepisy prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, jak i przepisy postępowania administracyjnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie kontroli sądu poddane zostało rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na operacje typu "Pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19“ w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19“ objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r. poz. 217 ze zm.) pomoc jest przyznawana osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli są spełnione warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1. Tego rodzaju przepisami są regulacje rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 sierpnia 2020 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19" w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 1467 ze zm.) – dalej "rozporządzenie COVID-19". W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że skarżący nie spełnia warunku przyznania pomocy na podstawie rozporządzenia COVID-19, ponieważ nie prowadził hodowli zwierząt z gatunku świnia (Sus scrofa) na dzień zakończenia naboru wniosków, a zatem nie został spełniony warunek ciągłości prowadzenia działalności rolniczej w zakresie hodowli świń. Natomiast w ocenie skarżącego w jego gospodarstwie w sposób ciągły prowadzona była hodowla, dowodem czego są załączone do odwołania faktury potwierdzające sprzedaż zwierząt we wrześniu, październiku i listopadzie 2020 r. Strona zaniedbała jedynie rejestracji w odpowiednim terminie urodzeń zwierząt ze względu na swoje problemy zdrowotne związane z zaawansowaną chorobą nowotworową i stan epidemii. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 lit.e) rozporządzenia COVID-19 pomoc przyznaje się rolnikowi, o którym mowa w art. 39b ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, ze zm.), któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym", jeżeli ten rolnik lub jego małżonek według stanu na dzień 1 marca 2020 r. był posiadaczem oznakowanych oraz zarejestrowanych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych i siedzib stad tych zwierząt, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, co najmniej: 1 sztuki zwierzęcia gatunku świnia (Sus scrofa) i do dnia 15 lipca 2020 r. zgłosił oznakowanie co najmniej 21 sztuk zwierząt tego gatunku urodzonych w siedzibie stada posiadacza tego zwierzęcia, których urodzenie nastąpiło w okresie od dnia 1 listopada 2019 r. do dnia 31 maja 2020 r. oraz ten rolnik lub jego małżonek do dnia zakończenia naboru wniosków o przyznanie pomocy prowadzi działalność rolniczą w zakresie chowu lub hodowli co najmniej jednego z gatunków zwierząt, których był posiadaczem w dniu 1 marca 2020 r. Z powyższych przepisów wynika, że warunkami przyznania pomocy w trybie rozporządzenia COVID-19 rolnikom prowadzącym działalność w zakresie chowu lub hodowli świń jest: 1. posiadanie przez nich według stanu na dzień 1 marca 2020 r. co najmniej 1 sztuki zwierzęcia z gatunku świnia; 2. zgłoszenie do 15 lipca 2020 r. oznakowania co najmniej 21 sztuk świń urodzonych w siedzibie stada posiadacza tego zwierzęcia, których urodzenie nastąpiło w okresie od 1 listopada 2019 r. do 31 maja 2020 r. 3. prowadzenie działalności rolniczej w zakresie chowu lub hodowli świń do dnia zakończenia naboru wniosków o przyznanie pomocy. Literalne brzmienie powyższej regulacji wskazuje, jak prawidłowo przyjęły organy, że powyższe warunki muszą zostać spełnione łącznie. Przy czym zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia COVID-19 posiadacza zwierząt, o których mowa w ust. 1 pkt 1, ich liczbę, płeć i typ użytkowy oraz oznakowanie i zarejestrowanie w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych i siedzib stad tych zwierząt, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, ustala się na podstawie danych zawartych w tym rejestrze, zgodnie ze stanem aktualizacji tych danych na dzień 15 lipca 2020 r. Zgodnie ze zmianą ogłoszenia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 1 września 2020 r. w sprawie możliwości składania wniosków o przyznanie pomocy na operacje typu "Pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19" w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020, w zakresie terminu składania, wydanego na podstawie § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia COVID-19, termin naboru wniosków obejmował okres od 9 września do 7 października 2020 r. W stanie faktycznym sprawy organy powołując się na informacje znane im z urzędu w postaci danych z rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych, których brak w aktach sprawy przekazanych sądowi, uznały za spełnione dwie pierwsze przesłanki przyznania wnioskowanej pomocy, a mianowicie fakt posiadania przez skarżącego na dzień 1 marca 2020 r. co najmniej 1 sztuki zwierzęcia z gatunku świnia oraz zgłoszenie oznakowania do 15 lipca 2020 r. co najmniej 21 sztuk świń urodzonych w siedzibie stada posiadacza tego zwierzęcia, których urodzenie nastąpiło w okresie od 1 listopada 2019 r. do 31 maja 2020 r. Za niespełniony uznano zaś warunek dotyczący prowadzenia działalności rolniczej w zakresie chowu i hodowli świń na dzień 7 października 2020 roku tj. na dzień zakończenia naboru wniosków. W niniejszej sprawie organ ustalił na podstawie danych zawartych w rejestrze, że na dzień 7 października 2020 r. stan zwierząt z gatunku świnia w gospodarstwie wnioskodawcy w związku z zarejestrowaniem ich sprzedaży i padnięć wynosił minus 84 sztuki. Okoliczność ta w ocenie organu świadczy o tym, że nie został spełniony warunek ciągłości prowadzenia działalności rolniczej wymieniony w § 2 ust.1 pkt 1 lit.e) rozporządzenia COVID-19. W ocenie sądu organy mylnie zinterpretowały ostatni z warunków udzielenia pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19, o których mowa w § 2 ust.1 pkt 1 lit.e) rozporządzenia COVID-19. Przepis ten dla przyznania wnioskowanego wsparcia nie wymaga aby rolnik na dzień zakończenia naboru wniosków posiadał określoną ilość zgłoszonych i oznakowanych zwierząt, lecz by prowadził na ten dzień działalność rolniczą w zakresie chowu i hodowli świń. Należy wskazać, że definicja "rolnika", "gospodarstwa rolnego" i "prowadzenia działalności rolniczej" zawarta została w art. 4 ust. 1 lit. a, b oraz c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.Urz.UE.L 347 z 20.12.2013, str. 608, ze zm.) - dalej: "rozporządzenie nr 1307/2013". Definicja ta opiera się na elemencie funkcjonalnym, tj. rzeczywistej aktywności podmiotu w sferze związanej z produkcją, hodowlą lub uprawą produktów rolnych, utrzymywaniem użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub prowadzeniem działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub upraw. Dla stwierdzenia prowadzenia działalności rolniczej koniecznym jest faktyczne podejmowanie szeregu czynności związanych z uprawą gruntów rolnych, produkcją czy hodowlą zwierząt oraz podejmowanie decyzji w tym przedmiocie. Podmiot prowadzący działalność rolniczą winien wykonywać ją w sposób ciągły oraz w swoim imieniu, na swój koszt i swoje ryzyko (por. wyroki WSA: w Warszawie z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 70/20; w Gorzowie Wielkopolskim z 17 października 2019 r., sygn. akt I SA/Go 536/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie skarżący w toku postępowania przed organami administracji, jak również w postępowaniu przed sądem przedstawił faktury na sprzedaż trzody chlewnej m.in. za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2020 r. Dokumenty te w sposób bezsporny potwierdzają prowadzenie przez skarżącego działalności rolniczej we własnym imieniu w sposób ciągły nie tylko do dnia zakończenia naboru wniosków o przyznanie pomocy, ale i w kolejnych miesiącach. Dowody te zostały całkowicie zignorowane przez organ II instancji rozpoznający odwołanie skarżącego. W zaskarżonej decyzji organ II instancji błędnie interpretując zapisy § 2 ust.1 pkt 1 lit.e) rozporządzenia COVID-19 nie przeprowadził żadnego postępowania dotyczącego faktycznego prowadzenia przez stronę działalności w zakresie chowu świń na dzień 7 października 2020 r. W oparciu o dane z rejestru zwierząt gospodarskich ("w gospodarstwie wnioskodawcy nie było ani jednego zwierzęcia z gatunku świnia (Sus scrofa) a nawet stan ten wynosił minus 84 sztuki" - strona 4 zaskarżonej decyzji) organ wyciągnął nieuprawniony wniosek o braku prowadzenia dzielności rolniczej. W ocenie sądu pozyskane przez organ dane obrazowały jedynie zaniedbanie przez skarżącego obowiązku rejestracji urodzeń. Wydając zaskarżoną obecnie decyzję organ mając już wiedzę, że skarżący dokonał zaległych zgłoszeń urodzeń, które miały miejsce w jego gospodarstwie w dniach 5 czerwca i 1 sierpnia 2020 r. okoliczność tę także pominął przyjmując w sposób całkowicie nieuprawniony, że rejestracja ta nie ma znaczenia w sprawie z uwagi na fakt, że zgłoszeń tych dokonano po 15 lipca 2020 r. Wbrew stanowisku organu warunek o którym mowa w § 2 ust. 3 rozporządzenia COVID-19 dokonania ustaleń na podstawie danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich na dzień 15 lipca 2020 roku dotyczy ustalenia liczby oraz oznakowania i zarejestrowania co najmniej 21 sztuk świń urodzonych w siedzibie stada posiadacza tych zwierząt, a więc ustalenia zaistnienia 2 przesłanki przyznania wnioskowanej pomocy. Tryb ten nie dotyczy weryfikacji spełnienia przesłanki prowadzenia hodowli zwierząt na dzień zakończenia naboru wniosków. W ocenie sądu w rozstrzyganej sprawie wadliwa interpretacja mających w niej zastosowanie przepisów rozporządzenia COVID-19 doprowadziła organy do zaniechania przeprowadzenia niezbędnego postępowania dowodowego, odrzucenia dowodów zaoferowanych przez stronę oraz nieuprawnionego stwierdzenia, że skarżący nie spełnił warunku przyznania pomocy, jakim jest ciągłość prowadzenia działalności rolniczej. Organ dokonał błędnej interpretacji § 2 ust. 1 pkt 1 lit.e) rozporządzenia COVID-19, wywodząc, że skoro na dzień zakończenia naboru wniosków zgodnie z rejestrem oznakowanych zwierząt gospodarskich w gospodarstwie wnioskodawcy nie było żadnego zwierzęcia z gatunku świnia, to wnioskodawca nie prowadził działalności rolniczej do tego dnia. Powyższemu zaś przeczą przedstawione przez stronę dowody w postaci faktur z tytułu sprzedaży zwierząt m.in. za okres od września do grudnia 2020 r. oraz fakt, że w gospodarstwie strony miały miejsce urodzenia nowych zwierząt, lecz uchybiono jedynie obowiązkowi ich zgłoszenia, o czym organ miał wiedzę. Z powyższych względów sąd uznał, że organy orzekające w sprawie naruszyły § 2 ust. 1 rozporządzenia COVID-19 poprzez błędną wykładnię jednej z przesłanek przyznania pomocy, a mianowicie warunku prowadzenia działalności rolniczej do dnia zakończenia naboru wniosków. Powyższe skutkowało zaniechaniem dokonania niezbędnych ustaleń faktycznych sprawy, oraz wadliwą oceną zgromadzonego materiału dowodowego, a tym samym naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a., które znajdują zastosowanie w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 10a ust 6 pkt. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r.,poz. 1505) przepisów ust 1-5, wyłączających stosowanie m.in. art. 7 i 77 k.p.a. nie stosuje się do postępowań rozstrzyganych w drodze decyzji, na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 4 ust. 6 tej ustawy, a zatem do postępowań zainicjowanych wnioskami o udzielenie pomocy finansowej m.in. w oparciu o § 2 rozporządzenia COVID-19. Podkreślić również trzeba, że akty prawne wydane w celu zminimalizowania negatywnych skutków pandemii, do których zalicza się rozporządzenie COVID-19, mają prowadzić do realnego wsparcia podmiotów, które skutki pandemii COVID-19 faktycznie ponoszą. Zgodnie z art. 39b ust.1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005, do którego odwołuje się § 2 ust. 1 rozporządzenia COVID-19, wsparcie w ramach niniejszego działania zapewnia pomoc nadzwyczajną dla rolników i MŚP szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19, w celu zapewnienia ciągłości ich działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszym artykule. Zatem istotą tej nadzwyczajnej pomocy jest podjęcie działań mających na celu kontynuację prowadzonej produkcji rolnej, która dotknięta została kryzysem spowodowanym pandemią COVID-19. Z akt sprawy w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że strona mimo pandemii podjęła wysiłki na rzecz utrzymania swojej działalności rolniczej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni wykładnię przesłanek przyznania pomocy rolnikom szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19 wskazaną w niniejszym uzasadnieniu, a następnie dokonana niezbędnych ustaleń faktycznych w sprawie celem rozpoznania wniosku skarżącego. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł, na którą składa się uiszczony wpis od skargi (pkt 2 sentencji wyroku). is