III SA/Łd 233/18

Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu 26 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Wojewody [...] z [...] znak [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia przyznać radcy prawnemu M. W., prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. A 8, lok. 1, kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu W. D. za zastępstwo prawne w postępowaniu zażaleniowym i nakazać wypłacenie powyższej kwoty radcy prawnemu M. W. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi III SA/Łd 233/18 Uzasadnienie W. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] w przedmiocie wymeldowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 4 kwietnia 2018 r. odrzucił skargę. Następnie referendarz sądowy, postanowieniem z 21 sierpnia 2018 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Ł. poinformowała o delegowaniu jako pełnomocnika z urzędu do reprezentowania skarżącego radcę prawnego M. W. W dniu 20 września 2018 r. (data wpływu do Sądu) radca prawny M. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zawierające opinię o braku podstaw do wniesienia zażalenia w niniejszej sprawie. W piśmie tym pełnomocnik wniósł jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm przepisanych oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1715). W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c wskazanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie niż wymienione w lit. a i b – 240 zł. Punkt 2 lit b stanowi natomiast, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka ta wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie, w dniu 20 września 2018 r. radca prawny M. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zawierające opinię o braku podstaw do wniesienia zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 4 kwietnia 2018 r. odrzucającego skargę strony skarżącej. Wyżej wymienione pismo zawierało wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone. Wyjaśnić jedynie należy, że czynność sporządzenia opinii o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia zażalenia na postanowienie mieści się – podobnie jak opinia prawna o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – w katalogu czynności, za wykonanie których pełnomocnik ustanowiony z urzędu, może otrzymać wynagrodzenie. Co prawda z treści przepisu § 21 ww. rozporządzenia wynika, że wyliczenie czynności zawarte w tym przepisie ma charakter zamknięty. Tym niemniej w rzeczonym rozporządzeniu zawarty jest przepis § 5, który stanowi, iż wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju. W tej sytuacji pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu przysługuje wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia zażalenia. Przy ustalaniu stawki wynagrodzenia należało przyjąć za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym charakterze, czyli stawkę minimalną określoną w przepisie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ww. rozporządzenia. Wysokość tego wynagrodzenia została również powiększona o należny podatek od towarów i usług na mocy przepisu § 2 ust. 3 rozporządzenia. Uwzględniając powyższy wniosek, na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu oraz na podstawie art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ww. ustawy, orzeczono jak w postanowieniu. a.l.