III SA/Łd 235/16

Dnia 6 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 roku sprawy ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania P. P. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł, utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Podstawę decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 - 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006). Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] organ I instancji nałożył na skarżącego karę 10.000 zł. za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut oraz jednoczesne używanie kilku wykresówek lub kart kierowców oraz używanie dwóch kart kierowcy. Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej pojazdu marki Man o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Koegel o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu 21.08.2015 r. o godzinie 23:10, w punkcie MOP [...] kier. W. Zatrzymanym pojazdem w imieniu przedsiębiorcy P. P. kierował R. D., ale na karcie kierowcy B. B. Powyższym pojazdem realizowany był zarobkowy przewóz drogowy. Podczas kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę pojazdu, który podał jeszcze inne dni, w których prowadził pojazd na karcie B. B. Organ zsumował dane zarejestrowane na karcie kierowcy R. D. i karcie B. B., co dało obraz czasu prowadzenia pojazdu przez kierowcę R. D. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia 21.08.2015 r. Po zawiadomieniu przez organ o wszczęciu postępowania skarżący pismem, które wpłynęło do organu 16.09. 2015 r. oświadczył, że do przekroczenia czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w podanych przez organ dniach nie doszło. Od miesiąca maja ma bowiem zawartą z firmą B. B. umowę na usługi kierowania pojazdem. B. B. jako kierowca wahadłowy porusza się wieloma pojazdami firmy. Do pisma załączono umowę z dnia 4.05 2015 r. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 77 § 1, 78, 80, 107 k.p.a. oraz art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci oświadczeń R. D. i B. B., dopuszczenie dowodu z zeznań R. D. i B. B., oraz dopuszczenie dowodu z wyjaśnień skarżącego. W dniu 28.12.2015 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo pełnomocnika strony z 14.12.2015 r., wraz z załącznikami w postaci oświadczeń kierowców R. D. i B. B. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęta 30 minut organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: • o czas powyżej 15 minut do 30 minut karą pieniężną w wysokości 150 złotych, • za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 złotych. W ocenie organu odwoławczego analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, protokołu z przesłuchania świadka oraz danych cyfrowych z karty kierowcy wykazała, że w dniu 21.08.2015 r. kierowca R. D. prowadził pojazd na karcie kierowcy B. B. Na podstawie przesłuchania kierowcy ustalono, że prowadził on pojazd na karcie B. B. o nr [...] również w dniach: 14.07.2015 r., 16.07.2015 r., 18.07.2015 r., 20.07.2015 r., 21.07.2015 r., 22.07.2015 r., 24.07.2015 r., 28.07.2015 r., 30.07.2015 r., 01.08.2015 r., 03.08.2015 r., 05.08.2015 r., 06.08.2015 r. w pojeździe o nr rej. [...], natomiast w dniach: 07.08.2015 r., 11.08.2015 r., 13.08.2015 r., 19.08.2015 r., 21.08.2015 r., prowadził na rzeczonej karcie również pojazd marki MAN o nr rej. [...]. Kierowca potwierdził w przesłuchaniu, że w dniach: 14.07.2015 r., 16.07.2015 r., 18.07.2015 r., 20.07.2015 r., 21.07.2015 r., 22.07.2015 r., 24.07.2015 r., 28.07.2015 r., 30.07.2015 r., 01.08.2015 r., 03.08.2015 r., 05.08.2015 r., 06.08.2015 r. do godziny 2:10, 07.08.2015 r., 11.08.2015 r., 13.08.2015 r., 19.08.2015 r., 21.08.2015 r. tylko on był w posiadaniu karty kierowcy B. B. Kierowca nie był w stanie stwierdzić, czy w innych dniach używali jej również inni kierowcy zatrudnieni w przedsiębiorstwie. Kierowca zeznał, iż po zakończeniu kursu zostawiał on kartę B. T. B. w busie należącym do przedsiębiorstwa, który stoi na parkingu w S. a gdy wyjeżdżał w trasę zabierał z busa rzeczoną kartę. Kierowca R. D. potwierdził również, że dane z dni: 24.07.2015 r., 28.07.2015 r., 30.07.2015 r., 01.08.2015 r., 03.08.2015 r., 05.08.2015 r., 06.08.2015 r., 07.08.2015 r., 11.08.2015r., 13.08.2015 r., 19.08.2015 r., 21.08.2015 zarejestrowane na karcie kierowcy B. B. w rzeczywistości należą do niego, jak również dane z dni: 24.07.2015 r., 28.07.2015 r., 30.07.2015 r., 01.08.2015 r., 03.08.2015 r., 05.08.2015 r., 06.08.2015r., 07.08.2015 r., 11.08.2015 r., 13.08.2015 r., 19.08.2015 r., 21.08.2015 r. zarejestrowane w pamięci masowej tachografu cyfrowego odzwierciedlają pracę wykonaną w całości przez niego. Analiza pobranych danych z tachografu wykazała, iż karta B. T. B. była używana również w innych dniach oprócz dni, w których używał jej kontrolowany kierowca R. D. Po zsumowaniu danych z karty kierowcy R. D. oraz karty kierowcy B. B. z w/w okresów tak, aby dały one rzeczywisty obraz czasu prowadzenia pojazdu przez R. D. ustalono, iż przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy w okresach: -od godziny 17:49 dnia 19.08.2015 r. do godziny 00:57 dnia 20.08.2015 r. o 1 godzinę i 26 minut, w okresie tym kierowca odebrał tylko jedną przerwę minimum 15-minutową od godziny 7:47 do godziny 8:03 dnia 19.08.2015 r.; -od godziny 2:15 dnia 13.08.2015 r. do godziny 8:40 tego samego dnia o 1 godzinę i 22 minuty, tego dnia kierowca nie odebrał żadnej przerwy minimum 15-minutowej; -od godziny 18:23 dnia 13.08.2015 r. do godziny 00:47 dnia 14.08.2015 r. o l godzinę i 21 minut, w okresie tym kierowca odebrał tylko jedną przerwę minimum 15-minutową od godziny 00:16 do godziny 00:36 dnia 14.08.2015 r.; -od godziny 2:16 dnia 24.07.2015 r. do godziny 8:40 tego samego dnia o l godzinę i 35 minut, kierowca nie odebrał żadnej przerwy minimum 15-minutowej; -od godziny 17:41 dnia 24.07.2015 r. do godziny 3:52 dnia 25.07.2015 r. o 3 godziny i 55 minut, kierowca odebrał dwie przerwy minimum 15-minutowe, tj. od godziny 17:48 dnia 24.07.2015 r. do godziny 18:07 tego samego dnia oraz od godziny 00:47 dnia 25.07.2015 r. do godziny 1:14 tego samego dnia; -od godziny 2:16 dnia 28.07.2015 r. do godziny 8:32 tego samego dnia o 1 godzinę i 30 minut, kierowca w tym okresie nie odebrał żadnej przerwy minimum 15-minutowej; -od godziny 18:23 dnia 28.07.2015 r. do godziny 00:51 dnia 29.07.2015 r. o 1 godzinę i 34 minuty, w tym okresie kierowca nie odebrał żadnej przerwy minimum 15-minutowej; -od godziny 2:16 dnia 30.07.2015 r. do godziny 8:35 tego samego dnia o 1 godzinę i 29 minut, w tym okresie kierowca nie odebrał żadnej przerwy minimum 15-minutowej; -od godziny 18:13 dnia 30.07.2015 r. do godziny 00:53 dnia 31.07.2015 r. o 1 godzinę i 48 minut, w tym okresie kierowca nie odebrał żadnej przerwy minimum 15-minutowej; -od godziny 1:34 dnia 1.08.2015 r. do godziny 7:58 tego samego dnia o 1 godzinę i 38 minut, w tym okresie kierowca nie odebrał żadnej przerwy minimum 15-minutowej; -od godziny 18:26 dnia 3.08.2015 r. do godziny 3:45 dnia 4.08.2015 r. o 3 godziny i 31 minut, kierowca w tym okresie odebrał tylko jedną przerwę minimum 15-minutową od godziny 1:28 dnia 4.08.2015 r. do godziny 1:54 tego samego dnia; -od godziny 2:17 dnia 5.08.2015 r. do godziny 8:57 tego samego dnia o 1 godzinę i 35 minut, kierowca w tym okresie nie odebrał żadnej przerwy minimum 15-minutowej; -od godziny 2:17 dnia 7.08.2015 r. do godziny 8:51 tego samego dnia o 1 godzinę i 33 minuty, w okresie tym kierowca nie odebrał żadnej przerwy minimum 15-minutowej; -od godziny 2:16 dnia 11.08.2015 r. do godziny 9:03 tego samego dnia o 1 godzinę i 34 minuty, kierowca w tym okresie nie odebrał żadnej przerwy minimum 15-minutowej; -od godziny 18:21 dnia 11.08.2015 r. do godziny 00:54 dnia 12.08.2015 r. o 1 godzinę i 36 minut, w okresie tym kierowca nie odebrał żadnej przerwy minimum 15-minutowej. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy uznał, że wysokość kary, tj. łącznie 12 800 złotych była ustalona zasadnie. Odnośnie naruszenia polegającego na jednoczesnym używaniu kilku wykresówek lub kart kierowców organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdział II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Konsekwencją powyższego rozwiązania jest treść Ip. 6. 3. 5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje jednoczesne używanie kilku wykresówek lub kart kierowców karą pieniężną w wysokości 1000 złotych. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie miał wątpliwości, że doszło do naruszenia, gdyż już w trakcie kontroli drogowej stwierdzono, iż kierowca R. D. używał karty B. T. B. Z zeznań kierowcy wynika, iż naruszenie owo nie wynikało nawet z nieuwagi kierowcy, a było celowym działaniem, mającym w założeniu na celu symulowanie załogi dwuosobowej. Przedsiębiorca nie wykazał, aby do naruszenia dochodziło bez jego wiedzy i nie miał on na nie wpływu. W ocenie organu odwoławczego zeznania kierowcy a R. D. wskazują, że to przedsiębiorca umożliwił kierowcy używanie karty B. T. B. W sprawie nie stwierdzono wobec powyższych okoliczności żadnych przesłanek mogących stanowić podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W związku z powyższym kara w wysokości 1.000 złotych została na stronę nałożona zasadnie. W przekonaniu organu odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zgromadził dostateczny materiał dowodowy aby na jego podstawie wydać decyzję. Jak wynika z zeznań R. D., nie był on nawet pewien, czy B. B. jest zatrudniony w firmie P.P.H.U. P. P. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego dopuszczenie dowodu z zeznań B. B. i R. D. byłyby na tym etapie postępowania bezzasadne, gdyż doświadczenie życiowe wskazuje, iż najbardziej wiarygodne zeznania składane są w momencie kontroli, podczas gdy w późniejszych terminach są uzgadnianie, i tym samym niewiarygodne. Ponadto organ odwoławczy nie widzi powodów, dla których R. D. mógłby składać fałszywe zeznania w momencie kontroli. Tym samym, zważywszy na słowa R. D., iż nie wie nawet, czy B. B. jest zatrudniony w przedsiębiorstwie, organ postanowił uznać za niewiarygodne oświadczenia kierowców załączone przez pełnomocnika strony do pisma z dnia 14 grudnia 2015 r., gdzie w swoim oświadczeniu B. B. twierdzi, iż jeździł z R. D. w załodze. Podobnie organ nie dał wiary oświadczeniu R. D., gdyż opisywane przez niego okoliczności powstania naruszenia odbiegają znacznie od złożonych wcześniej zeznań, co pozwala domniemywać, iż zostały one uzgodnione. Odnośnie okoliczności wskazujących na możliwość zastosowania art. 92b, oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia l lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, póz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W opinii organu odwoławczego strona nie zapewniła właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Świadczyć może o tym sam fakt niewłaściwego planowania tras dla kierowców. R. D. zeznał, iż trasę ze Szczecina do Strykowa musi pokonywać w czasie 6 godzin i 15 minut. Zważywszy na odległość jaka dzieli te dwa miejsca, jest skrajnie nieprawdopodobnym, aby pokonać tę trasę w umówionym czasie, jednocześnie nie naruszając przepisów o czasie pracy kierowców. Z całą pewnością kierowca nie dysponuje niezbędnym marginesem czasowym, aby można było mówić o właściwym planowaniu trasy, które mogłoby w określonych stanach faktycznych stanowić przesłankę do zastosowania przepisów art. 92b i 92c utd Bezzasadny jest w opinii organu odwoławczego zarzut, iż [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie zgromadził w aktach sprawy dowodów, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz nie dopuszczenia jako dowód wszystkiego, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. W niniejszej sprawie jakiekolwiek zeznania lub oświadczenia strony nie mogłyby mieć wpływu na treść wydanej decyzji. Strona nie udowodniła, iż dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobiegania powstawaniu naruszeń. W skardze P. P. zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy ż dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyrażające się w naruszeniu: art. 7, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji wadliwą ocenę zgromadzonych dowodów i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy poprzez zaniechanie uwzględnienia wyjaśnień strony w trakcie trwania postępowania wyjaśniającego zawartych w piśmie z dnia 11 września 2015 r. oraz dopuszczenia dowodu z konfrontacji zeznań R. D. i B. B.; 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrażające się w naruszeniu art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności wskazywały, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji z dnia [...] oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wydruku z serwisu Google maps celem stwierdzenia, że nocny przejazd trasą ze Szczecina do Strykowa można pokonać w czasie 3 godz. 50 minut do 4 godz. 50 min. Skarżący wniósł także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do wniosku dowodowego w postaci wydruku z Google maps organ wniósł o jego oddalenie. Zaznaczył, że obliczony czas przejazdu dotyczy założenia, że wskazana trasę pokonuje się samochodem osobowym, a nie zespołem pojazdów o masie powyżej 3,5 t. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga P. P. jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy postępowanie, w wyniku którego wydany został zaskarżony akt przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami je regulującymi, czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy. Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach sprawy; nie będąc jednak, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie ocena legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającą na skarżącego karę pieniężną za dwa naruszenia przepisów transportu drogowego w wysokości 10.000 złotych. Skarżący kwestionuje ustalenia przyjęte przez organy obu instancji za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia zarzucając, że faktycznie do naruszenia przepisów transportu drogowego nie doszło, a zdarzenia miały inny przebieg, niż ustalił organ. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy potwierdza, że w prowadzonym postępowaniu zabezpieczono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Jak wynika z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji ma obowiązek ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczności te, podobnie jak i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, spełniających wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy, w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia wynika z zebranego przez organ materiału dowodowego, a dokonana ocena zgromadzonych w sprawie dowodów jest wewnętrznie spójna, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i przekonująca. Znalazła także swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), która w art. 92a ust. 1 ustala odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowym za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, ustalając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych, zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 6 ustawy. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów. Powyższe regulacje powodują, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 ustawy. Przepis art. 92a ust. 1 ustawy stwarza bowiem domniemanie odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy, którego co należy podkreślić, obciążają skutki działań osób, wykonujących przewóz drogowy na jego rzecz. Zatem, co do zasady, dla ustalenia odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego krajowy transport drogowy rzeczy bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do naruszeń przepisów określających warunki i obowiązki przewozu drogowego. Odpowiedzialność na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy nie jest jednak nieograniczona i możliwe jest jej wyłączenie na podstawie art. 92c ustawy, jak również możliwe jest odstąpienie od nałożenia kary za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 92b ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie w związku z kontrolą drogową pojazdu Man z naczepą Koegel prowadzonego w dniu 21 sierpnia 2015 r. przez R. D., organy transportu drogowego stwierdziły dwa naruszenia w zakresie przepisów transportu drogowego: przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas powyżej 15 minut do 30 minut (150 zł) i za każde następne rozpoczęte 30 minut (200 zł) oraz jednoczesne używanie dwóch kart kierowców. W tym zakresie organy swoje ustalenia oparły na protokole kontroli drogowej, zeznaniu kierowcy R. D. oraz analizie danych pobranych z kart kierowców. Jak wynika z zeznań R. D. z dnia 21 sierpnia 2015 r. w czasie przejazdów na rzecz skarżącego używał on dwóch kart kierowców: swojej oraz B. B. Organy ustaliły, że kierowca używał dwóch kart kierowców. Analizując dane z dwóch kart kierowców organy stwierdziły, że kierowca R. D. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy w dniu kontroli, czyli 21 sierpnia 2015 r., ale również w innych dniach, tj. 24, 28, 30 lipca 2015 r. oraz 1, 3, 4, 5, 7 , 11, 13, 19 sierpnia 2015 r. O dodatkowych naruszeniach stwierdzonych po analizie danych cyfrowych organ I instancji poinformował skarżącego pismem z dnia 31 sierpnia 2015 r. Powyższe ustalenia organów zakwestionowane zostały przez skarżącego, który twierdzi, że kierowca R. D. działał pod wpływem stresu, co mogło wpłynął na treść jego zeznań. Wskazał także, że organ powinien przeprowadzić konfrontację zeznań kierowców, co doprowadziłoby do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. W ocenie Sądu za niewątpliwe w świetle zebranego materiału dowodowego uznać należało naruszenie przez skarżącego norm art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (zwanego dalej rozporządzeniem 561/2006). Otóż w myśl art. 7 rozporządzenia 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Skutki naruszenia przytoczonego przepisu przez przewoźnika określa lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Stan faktyczny stwierdzony w chwili zatrzymania odzwierciedlony w protokole z kontroli, zeznania kierowcy pojazdu oraz analiza danych zawartych na kartach kierowców dawały wystarczającą podstawę faktyczną do przyjęcia naruszenia określonego w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym lp. 5.2.1. i 5.2.2. Wyjaśnienia skarżącego zawarte w piśmie skierowanym do organu dnia 11 września 2015 r. (k. 39-41 akt admin.) są nieprzekonujące i nie są poparte żadnych dowodami, z których wynikałoby, że stan faktyczny był inny niż przyjęty przez organ. Sama umowa cywilne takim dowodem nie jest. Z wyjaśnień strony wynika, że w dniu 19 sierpnia 2015 r. kierowca wahadłowy B. B. po dokonaniu ostatnich czynności udał się na odpoczynek oraz niewłaściwe zostawił kartę w pojeździe kierowanym przez R. D., który w dniu 21 sierpnia 2015 r. kartę tę użytkował w sposób nieuprawniony. Skarżący wskazał także, że B. B. jako kierowca wahadłowy współpracował z pozostałymi kierowcami, m.in. R. D. Tymczasem z zeznań R. D. wynika, że nie wie czy B. B. jest zatrudniony w przedsiębiorstwie skarżącego oraz szczegółowo opisał sposób korzystania z jego karty w innych dniach. W ocenie Sądu, organ prawidłowo, zgodnie z zasadami logiki dokonał oceny złożonych przez skarżącego oświadczeń B. B. i R. D. w kontekście innych zebranych dowodów i zasadnie uznał, że zostały przedłożone jedynie w celu uniknięcia odpowiedzialności za powstałe naruszenia przepisów o transporcie drogowym. W sytuacji, gdy fakt kierowania pojazdem z użyciem karty innego kierowcy stwierdzony został bezpośrednio w trakcie kontroli i potwierdzony jest analizą wskazań tachografu i zapisami z kart kierowcy , organ nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku o konfrontację zeznań kierowców W tym zakresie prawidłowo organy uznały za wiarygodne zeznania R. D. z dnia 21 sierpnia 2015 r., odmawiając wiarygodności jego oświadczeniu złożonemu w toku postępowania odwoławczego. Podobnie trafnie organ odwoławczy ocenił treść oświadczenia B. B. z dnia 30 listopada 2015 r. Kontrolowany kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentów, ani innych zapisków czy adnotacji uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych prawidłowych przerw lub odpoczynku. W konsekwencji prawidłowego wykazania naruszeń wymienionych pod lp. 5.2.1 i 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy w sprawie zaistniały zatem podstawy do ustalenia odpowiedzialności skarżącego na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy. Ponadto Sąd podzielił stanowisko organów co do obciążenia skarżącego karą pieniężną za naruszenie lp.6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczącym jednoczesnego używania kart kierowców lub kilku wykresówek. Stosownie do treści art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdział II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy niewątpliwie należało uznać, że organy słusznie przyjęły odpowiedzialność skarżącego z lp. 6.3.5. załącznika nr 3 do u.t.d. W toku kontroli stwierdzono bowiem, że kierowca R. D. używał karty T. B.. Jednocześnie z zeznań tego kierowcy wynika, że było to działanie celowe, aby pokonać zamierzoną trasę w jak najkrótszym czasie. Natomiast każdy kierowca, który korzysta z pojazdu wyposażonego w tachograf cyfrowy, może dysponować tylko jedną kartą i jest zobligowany do użycia tylko własnej karty. Karta nie może być wyciągana z urządzenia rejestrującego w ciągu dnia pracy, aby umożliwić pełen zapis aktywności kierowcy. W świetle ustaleń kontroli i nieskutecznego podważenia tych faktów przez skarżącego, jednoznacznym jest, że kierowca R. D. naruszył przepisy ustawy o transporcie drogowym poprzez używanie karty innego kierowcy. Jednocześnie przeprowadzona przez organy analiza danych cyfrowych znajdujących się na tych dwóch kartach dawała podstawy do przyjęcia, że R. D., tak jak wskazał, prowadził pojazd na karcie B. B. również w innych dniach, szczegółowo wskazanych w zaskarżonej decyzji. Sąd podziela przy tym ocenę organów w przedmiocie, że brak było podstaw faktycznych do zastosowania wobec skarżącego przepisów art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy, wobec czego nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy było prawidłowe. Jak stanowi art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy może nastąpić wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, tj. gdy podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów dotyczących transportu drogowego. W rozpatrywanej sprawie, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanki z pkt 1 czy 2 cytowanego przepisu. Pojęcie "właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Konieczne jest zatem uwzględnienie bezpośrednio treści przepisów prawa unijnego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) 561/2006 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE z 4 listopada 2006r., L 102/1), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów cytowanego rozporządzenia nr 3821/85, zwłaszcza z rozdziału II tego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85, w tym przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Ponadto w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) 561/2006 wskazano, że przedsiębiorstwa, spedytorzy, nadawcy ładunku, organizatorzy wycieczek, główni wykonawcy, podwykonawcy oraz agencje zatrudniania kierowców zapewnią, aby uzgodnione umownie harmonogramy transportu były zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorca w świetle obowiązujących przepisów jest nie tylko zobowiązany do stworzenia takich warunków pracy kierowców, aby mogli przestrzegać przepisów dotyczących transportu drogowego, ale jest także zobowiązany do świadczenia usług transportowych zgodnie z obowiązującym prawem. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za rezultaty prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem przedsiębiorcę. Dla przyjęcia jego odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, że nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, nawet jeśli powstało ono w sposób niezawiniony. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawierał żadnych przesłanek wskazujących na możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej i takich dowodów skarżący nie przedstawił też w toku postępowania. Podzielając stanowisko organów należy uznać, że skarżący nie zapewnił właściwej organizacji pracy w swoim przedsiębiorstwie, chociażby przez fakt niewłaściwego planowania tras. Skarżący nie zapewnił bowiem kierowcom odpowiedniego marginesu czasowego na pokonanie trasy, jak również nie uwzględnił nieplanowanych zdarzeń. Z akt sprawy wynika, że wyznaczony przez przedsiębiorcę limit czasowy na pokonanie trasy Szczecin-Stryków jest zbyt krótki. Okoliczności tej nie usprawiedliwia również wydruk ze strony Google maps (załączony do skargi), z którego wynika, że trasę tę można pokonać od 3 godz 50 min. do 4 godz 50 min. Skarżący nie wziął bowiem pod uwagę faktu, że wydruk ten dotyczy przejazdu samochodem osobowym, a nie samochodem ciężarowym z naczepą. Ponadto nie uwzględniono tu również wymaganych przerw, jak również innych zdarzeń. Podkreślić trzeba też, że w przepisach art. 92b oraz 92c u.t.d. chodzi wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W dyspozycji art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób współpracujących z nim, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu skarżący nie przedstawił dowodów na zaistnienie jakichkolwiek okoliczności, których jako przedsiębiorca, nie mógł przewidzieć, a więc zdarzeń nagłych takich jak np. awaria, nagły atak choroby, czy inne zdarzenie losowe. Nie wykazał również, że nie miał żadnego wpływu na powstałe naruszenie. W tym zakresie dla wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy nie jest wystarczające samo twierdzenie, że to pracownik dopuścił się naruszeń. Z założenia odpowiedzialności określonej w art. 92a ust. 1 ustawy przedsiębiorca jest bowiem odpowiedzialny za działania kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Powinnością przedsiębiorcy jest zatem organizować tak pracę kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu ich pracy oraz sprawowanie kontroli co do prawidłowego i zgodnego z prawem wykonywania obowiązków przez kierowców. W tym zaś zakresie nie jest wystarczające zapoznanie kierowcy z regulaminem pracy i wynagrodzeń, organizowanie szkoleń dotyczących obowiązujących przepisów prawa oraz przeprowadzanie miesięcznych kontroli. Istotne jest bowiem wydawanie kierowcy odpowiednich poleceń i organizowanie bieżącej pracy, a także przeprowadzanie na bieżąco regularnych kontroli dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy. Skarżący nie przedstawił natomiast żadnych dowodów wskazujących na prawidłowe zorganizowanie pracy kierowcy w dniach, w których doszło do ustalonych naruszeń Reasumując Sąd uznał, że w niniejszej sprawie kara pieniężna została prawidłowo ustalona i wymierzona w odpowiedniej kwocie, stosownie do art. 92a ust. 1 wg stawek określonych pod lp. 5.2 i 6.3.5 załącznika nr 3 do ustawy. Dokonując oceny organy przeanalizowały przy tym wszystkie ujawnione okoliczności faktyczne i w sposób prawidłowy uzasadniły swoje stanowisko, w tym co do braku okoliczności mogących uzasadniać zastosowania art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. ds