III SA/Łd 236/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie: NSA Teresa Rutkowska, Asesor Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2005 r. przy udziale - - - - sprawy ze skargi M.P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] nr [...]. W dniu [...] Komendant Powiatowy Policji w P. decyzją nr [...], działając na podstawie art. 149 § 3 Kpa odmówił M.P. wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego ostatecznym orzeczeniem o ukaraniu Nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że możliwość wznowienia postępowania w trybie art. 145a Kpa ( o co wnosił funkcjonariusz) istnieje w ściśle określonym w powyższym przepisie terminie. Termin ten wynosi jeden miesiąc od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzekającego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego wydana została decyzja. Według art. 190 ust. 3 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin miesięczny liczy się od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a zatem od dnia ogłoszenia orzeczenia w organie publikacyjnym a nie od dnia utraty mocy obowiązującej. Wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w przedmiotowej sprawie 20 października 2003 roku a orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw Nr 176 poz. 1457 w dniu 23 października 2002 roku. Zatem wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony po terminie i jako taki nie podlega uwzględnieniu. Od powyższej decyzji M.P. złożył odwołanie, w którym wystąpił o ponowne rozpatrzenie wniosku i podjęcie decyzji w sprawie. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko i argumentację organu I instancji co do przyczyn odmowy wznowienia postępowania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.P. zakwestionował legalność zaskarżonej decyzji powołując się na treść art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjne może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. W przedmiotowej sprawie w rozdziale II pkt 1 orzeczenia z dnia 8 października 2002 roku Trybunał Konstytucyjny postanowił, że art. 139 ust. 2 ustawy o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego traci moc z dniem 30 września 2003 roku. W tej sytuacji w ocenie skarżącego wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wniesiony w trybie art. 145a Kpa w dniu 20 października 2003 roku należy uznać za złożony z zachowaniem terminu wynikającego z ww przepisu prawa. Dodatkowo skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania orzeczenia o ukaraniu Nr [...] z dnia [...] i rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...]. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, umorzenie postępowania w przedmiocie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania orzeczenia o ukaraniu Nr [...] z dnia [...] i rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki Policji w Ł. podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i argumentację w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia o ukaraniu Nr [...] z dnia [...] i rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] organ odwoławczy uzasadniał bezprzedmiotowość tego wniosku tym, że przedmiotem postępowania którego dotyczy skarga jest sprawa odmowy wznowienia postępowania , a nie prawomocnie zakończone postępowanie dyscyplinarne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji, przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 cytowanej ustawy). W tym miejscu należy wyjaśnić, że sprawa wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia o ukaraniu Nr [...] z dnia [...] i rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] była przedmiotem odrębnego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. W niniejszym postępowaniu Sąd badał więc tylko legalność decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie Przedmiotowa sprawa zaistniała w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt K 36/00 orzekającego, że art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późń.zm.), w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.. Wyrok powyższy został ogłoszony 23 października 2002 roku w Dzienniku Ustaw Nr 176 poz. 1457. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny postanowił, że art. 139 ust. 2 ustawy o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego traci moc z dniem 30 września 2003 roku. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny podniósł, że rozważył skutki, jakie mogłoby pociągnąć za sobą natychmiastowe wejście w życie orzeczenia o niekonstytucyjności wskazanych w wyroku przepisów wraz z ogłoszeniem orzeczenia w Dzienniku Ustaw. Bez unormowania pozostałoby m.in. postępowanie dyscyplinarne. Mając to na uwadze Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji RP ustalił, że utrata mocy obowiązującej art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58 ze zm.) w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego ( a tym samym aktu wykonawczego w zakresie objętym upoważnieniem) nastąpi z dniem 30 września 2003r. W tej sytuacji na podstawie obowiązujących jeszcze do dnia 30 września 2003 roku przepisów aktu wykonawczego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz.U. z 1998r. Nr 4 poz. 14 ze zm.) wydano orzeczenie Nr [...] z dnia [...] o ukaraniu M.P. karą dyscyplinarną surowej nagany. Orzeczenie to stało się ostateczne. W dniu 20 października 2003 roku M.P. złożył wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego powyższym orzeczeniem – w trybie art. 145a Kpa. W świetle § 1 art. 145a Kpa można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Zgodnie zaś z § 2 tego artykułu w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Według art. 190 ust. 3 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny dwunastu miesięcy. W stosunku do art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji Trybunał Konstytucyjny korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP ustalił termin utraty mocy przedmiotowego przepisu na dzień 30 września 2003 roku. Termin miesięczny liczy się generalnie od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a zatem od dnia ogłoszenia orzeczenia w organie publikacyjnym. Dzień ogłoszenia to dzień wydania organu publikacyjnego (art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych Dz.U. Nr 62 poz. 718 ze zm.). Przy ustalaniu zachowania terminu wynikającego z art. 145a Kpa należy uwzględnić, stosownie do art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, ze Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. W takim przypadku termin miesięczny liczy się od dnia wejścia w życie orzeczenia o utracie mocy aktu normatywnego będącego podstawą wydania decyzji ostatecznej. Takie stanowisko prezentowane jest również w doktrynie (por. B.Adamiak, J.Borkowski , Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 5 wydanie Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2003 r. str. 644). Mając powyższe na uwadze należy uznać, że wobec utraty mocy obowiązującej przepisu art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia o Policji ( a tym samym aktu wykonawczego w zakresie objętym upoważnieniem) w dniu 30 września 2003 roku, wniosek skarżącego złożony w dniu 20 października 2003 roku należało uznać za wniesiony z zachowaniem terminu wynikającego z art. 145a § 2 kpa. Z powyższych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.