III SA/Łd 236/09

Dnia 9 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009 roku sprawy ze skargi B. C. na przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Ł. w sprawie wykupu lokalu oraz o zadośćuczynienie postanawia: odrzucić skargę W dniu 25 marca 2009r. B. C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Ł. w sprawie o wykup lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu skargi B. C. podniosła, iż w dniu 27 października 2008r. złożyła do Administracji Nieruchomościami Ł. – Ś. "K." wniosek o wykup lokalu mieszkalnego nr 6 przy ul. Z. 6/8/10, stanowiącego własność Gminy Ł. Do chwili obecnej wniosek ten nie został rozstrzygnięty co stanowi naruszenie art.35 kpa. W związku z czym złożenie skargi stało się konieczne. Skarżąca wnosiła także o przyznanie jej zadośćuczynienia w wysokości 30000 zł jako wyrównania jej straty przy wykupie mieszkania w przyszłości oraz o zwolnienie jej z kosztów postępowania i przyznanie adwokata z urzędu. Prezydent Miasta Ł. w odpowiedzi na skargę wnosił o jej odrzucenie gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sprawa wykupu mieszkań jest czynnością o charakterze cywilnym i nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają tutaj zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga B. C. nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Właściwość sądów administracyjnych została określona w art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. nr 153 poz.1270). Zgodnie z treścią art.3 § 1 wymienionej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.3 § 2 cytowanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie 4. inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4 Z wymienionego przepisu wynika, iż wniesienie skargi na bezczynność organu administracji jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przypadki te dotyczą spraw, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie oraz wydaniem innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność nie jest natomiast dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Jak wynika z treści skargi B. C. skarży przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Ł. w sprawie wykupu jej mieszkania. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż skarżąca jest najemcą lokalu nr [...] przy ul. Z. [...] i w dniu 27 października 2008r. złożyła wniosek o wykup tego lokalu. Jej skarga dotyczy faktycznie bezczynności Prezydenta Ł. w sprawie sprzedaży najmowanego przez nią lokalu. Należy zaznaczyć, iż sprzedaż komunalnych lokali mieszkalnych ich najemcom następuje w trybie uchwały nr LXXXV/817/98 Rady Miejskiej w Łodzi z 29 kwietnia 1998r. w sprawie ustalenia zasad sprzedaży na rzecz najemców samodzielnych lokali mieszkalnych, nieruchomości zabudowanych domami jednorodzinnymi i garażami, stanowiących własność Gminy Ł. Czynność ta polega na zawarciu umowy sprzedaży lokalu przez Gminę Ł. z ich najemcami. Jest to więc czynność cywilnoprawna do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego oraz ustawy z 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. nr 80 z 2000r. poz.903 z późn. zm.). Skoro jest to czynność cywilnoprawna to nie mają do niej zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ani nie podlega ona kognicji sądu administracyjnego. Bezczynność Prezydenta Ł. w zawarciu umowy sprzedaży lokalu zajmowanego przez skarżącą nie jest żadną ze spraw wymienionych w punkcie 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. W związku z czym sprawa ta nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Kognicji takiej nie podlega także żądanie skarżącej przyznania jej zadośćuczynienia w wysokości 30000 zł gdyż właściwa jest tu droga postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Reasumując sąd uznał, iż skarga B. C. na bezczynność Prezydenta Ł. nie jest żadną ze spraw wymienionych w punktach 1 – 4 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Również żądanie zasądzenia zadośćuczynienia nie jest żadną ze spraw określonych w art.3 § 2 wymienionej ustawy. Oznacza to, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając to na uwadze, na podstawie art.58 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę B. C. e.o.