III SA/Łd 243/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi T. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę III SA/ Łd 243/09 UZASADNIENIE Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] orzekł o uznaniu T. F. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. [...] r. i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego. T. F. odwołał się od powyższej decyzji do Wojewody Ł. W uzasadnieniu odwołania wyjaśnił, że w trakcie składania wniosku o zarejestrowanie w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. został poinformowany, iż nie przysługuje mu prawo do zasiłku ze względu na spóźnione dokonanie rejestracji. Przez 5 lat – do dnia 31.05.2008 r. przysługiwała mu renta. W czerwcu 2008 r. renta nie została przedłużona. Od decyzji wydanej przez ZUS odwołał się do sądu. Sąd decyzję uchylił. Po wyroku sądu orzecznik ZUS ponownie stwierdził, że skarżący nie jest niezdolny do pracy. Po wydaniu niekorzystnego orzeczenia skarżący zrezygnował z ubiegania się o rentę i zgłosił się do urzędu pracy. Po pierwszej odmowie przyznania renty pytał pracownika ZUS, czy nie powinien zarejestrować się w urzędzie pracy. Został poinformowany, że dopóki trwa sprawa w sądzie nie może się zarejestrować. Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 1 i 2, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając orzeczenie organ odwoławczy stwierdził, iż T. F. w dniu rejestracji w urzędzie pracy, tj. 11.02.2009 r. był osobą bezrobotna w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – zwanej dalej ustawą. Ukończył bowiem 18 lat i nie ukończył 65 lat, a ponadto nie nabył prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rolniczej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego /.../. Wobec powyższego organ I instancji zasadnie przyznał mu status osoby bezrobotnej. Stosownie do przepisów art. 71 ust. 1 ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1/ nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2/ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy /.../, b) wykonywał prace na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca /.../. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę/... Organ odwoławczy wyjaśnił, że warunkiem otrzymania przez osobę bezrobotną prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest udokumentowanie " 365 dni", któregoś z okresów wymienionych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy . Do okresów tych należy m.in. okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. T. F. zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu 11.02.2009 roku. Dlatego też dla ustalenia jego uprawnień zasiłkowych analizą objęto okres od dnia 10.08.2007 r. do dnia 10.02.2009 r., to jest 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Przed dokonaniem rejestracji pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy w okresie od dnia 4.06.2003 r. do dnia 31.05.2008 r. Z uwagi na jednoznaczny zapis art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 ustawy, do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku, podlega zaliczeniu tylko okres pobierania renty przypadający w czasie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Jest to okres od dnia 10.08.2007 r. do dnia 31.05.2008 r., łącznie 296 dni. Z akt sprawy nie wynika, aby w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia ustania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy do dnia 10.02.2009 r. T. F. był zatrudniony lub świadczył inną pracę zarobkową. Udokumentowany okres uprawniający do zasiłku – 296 dni, krótszy niż wymagane 365 dni, nie daje możliwości uzyskania uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, na podstawie art. 71 ustawy. Prowadzenie przez skarżącego sporu sądowego z ZUS – em o dalszą wypłatę renty nie przeszkadzało zgłoszeniu się do urzędu pracy i dokonaniu rejestracji bezpośrednio po utracie prawa do renty. W przypadku wątpliwości, czy skarżący może zostać uznany za bezrobotnego, organ I instancji na podstawie art. 97 k.p.a. mógłby zawiesić postępowanie administracyjne w w/w sprawie. Rejestracja jest dobrowolna. Opóźnienie skarżącego w dokonaniu rejestracji zadecydowało o braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie zgłosił się on do urzędu pracy bezpośrednio po ustaniu prawa do renty, lecz dopiero po upływie 8 miesięcy od utraty prawa do tego świadczenia. T. F. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skargi podniósł, że składając odwołanie od decyzji organu I instancji miał nadzieje, że jego sprawa zostanie potraktowana indywidualnie i zostaną zbadane wszystkie okoliczności, które doprowadziły go do aktualnej, niekomfortowej sytuacji. W czerwcu 2008 r. odmówiono mu kontynuowania renty. Gdy zgłosił się do ZUS w celu odebrania dokumentów umożliwiających rejestrację w urzędzie pracy, nie wydano mu tych dokumentów. Pracownik ZUS poinformował go, że dopóki nie zostanie zakończone postępowanie wszczęte odwołaniem od decyzji ZUS nie będzie możliwa rejestracja w urzędzie pracy. Skarżący nie może zgodzić się z decyzją Wojewody Ł., gdyż nie z własnej winy zaniedbał terminów rejestracji w urzędzie pracy. Wojewoda Ł.w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p. p. s. a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Bezsporne pozostaje w sprawie, iż skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez 365 dni nie był nigdzie zatrudniony i nie wykonywał innej pracy zarobkowej. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania pobierał rentę przez 296 dni. Zgodnie z powyższym nie zostały spełnione warunki umożliwiające przyznanie mu zasiłku dla bezrobotnych. W myśl przepisów art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst. jedn. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) prawo do zasiłku przysługiwałoby skarżącemu, gdyby pobierał w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania rentę z tytułu niezdolności do pracy przez co najmniej 365 dni. Wobec zaistnienia powyższych okoliczności Wojewoda Ł. nie mógł uwzględnić odwołania strony od decyzji organu I instancji. Przepisy powołanej ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przyznają organowi odwoławczemu uprawnienia do orzekania wbrew przepisom ustawy. Odwołanie nie mogło zatem, jak żądała strona , zostać potraktowane w sposób indywidualny. Podniesione w skardze okoliczności ewentualnego błędnego pouczenia skarżącego przez pracownika ZUS a także odmowy wydania dokumentacji, także nie mogły mieć wpływu na orzeczenie organu odwoławczego. Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Powiatowy Urząd Pracy Nr 1 w Ł. to dwie odrębne instytucje. W przypadku odmowy wydania w czerwcu 2008 r. dokumentacji znajdującej się w ZUS skarżący powinien niezwłocznie udać się do powiatowego urzędu pracy i przedstawić swoją sytuacje prawną. W myśl § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26.11.2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy ( Dz.U. Nr 262, poz. 2607) rejestracji nie dokonuje się w przypadku nieprzedłożenia dokumentów określonych w ust. 1 pkt 1 – 3 i ust. 2 tego paragrafu. W szczególnie uzasadnionych przypadkach – zgodnie z § 3 ust. 5 powołanego rozporządzenia starosta może wyrazić zgodę na rejestrację osoby nieposiadającej kompletu dokumentów. Gdyby skarżący bezpośrednio po utracie prawa do renty zgłosił się do urzędu pracy, zostałby pouczony o możliwości rejestracji mimo prowadzenia sporu sądowego z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych i niezłożenia dokumentacji w urzędzie pracy. Zgłoszenie się dopiero po upływie 8 miesięcy po ustaniu prawa do renty pozbawiło go możliwości uzyskania zasiłku. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. T.P.