III SA/Łd 244/14

Dnia 30 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2014 roku sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do października 2006 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. J. J. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] określającą jego zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące styczeń-październik 2006r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że jedną z zasadniczych spornych w sprawie okoliczności jest rodzaj nośnika energetycznego używanego przez skarżącego w 2006r. do wytwarzania przez piec pary niezbędnej w procesie destylacji alkoholu oraz ilość zakupionego oleju opałowego. Skarżący twierdzi, iż piec opalał węglem, odpadami drewna oraz olejem opałowym i kilkakrotnie w ciągu doby była możliwość "przestawiania" pieca na olej lub węgiel. Organ uważa natomiast, że piec nie był opalany olejem opałowym, a zakupiona ilość oleju opałowego została przez skarżącego wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem do napędu samochodów ciężarowych, ciągników rolniczych i maszyn rolniczych. Sądowi z urzędu jest znane, iż okoliczność ta była przedmiotem oceny WSA w Łodzi w sprawie podatku dochodowego za 2006r. w aspekcie kosztów uzyskania przychodu. W uzasadnieniu wyroku z dnia 24 kwietnia 2013r., I SA/Łd 754/12, Sąd uznał, że skarżący nie nabył oleju opałowego od M. J. [...] za kwotę 12.141,40 zł, co oznacza, iż kwota ta nie stanowi kosztów uzyskania przychodu. Jednocześnie Sąd, akceptując stanowisko organów skarbowych kwestionujące ten wydatek, a także wykorzystanie oleju opałowego do opalania pieca, oparł swoją ocenę na tych samych dowodach co organy celne w tej sprawie, w tym m.in. na piśmie UDT stwierdzającym, że kocioł parowy, objęty dozorem technicznym, jest zgodnie z opisem wytwórcy kotła opalany miałem węgla kamiennego i nie jest przystosowany do opalania innym rodzajem paliwa, np. olejem opałowym, a zmiana sposobu opalania jest związana z wykonaniem modernizacji; zestawieniach dat wykonywania czynności przez UDT w związku z dozorem pieca i dat rzekomego wydania oleju do opalania tego pieca, wynikającymi ze sporządzonego przez F. S. zestawienia, wykluczających użycie oleju do pieca w dniach dokonywania dozoru; zestawieniach zużycia oleju do pieca w dniach kiedy piec był wyłączony z użytkowania z uwagi na przerwy w pracy pieca spowodowane m.in. czyszczeniem pieca. Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną przez skarżącego, zarejestrowaną w NSA pod syg. akt II FSK 2568/13. Te same dowody zostały przyjęte przez organ celne w niniejszej sprawie dla oceny okoliczności sposobu opalania pieca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Instytucja ta tworzy sytuację, w której trwa nadal stan zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 ppsa). Spośród tych przepisów w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne i uzależnione jest od oceny sądu (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romanowska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 400 i n. oraz J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 189 - 190). Oczywiście ocena ta nie może być dowolna. Za zawieszeniem mogą przemawiać względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, celowe jest zawieszenie postępowania w sprawie podatku akcyzowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych z uwagi na zasadę ekonomiki i szybkości postępowania. J. J. wniósł bowiem skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2013r., akt I SA/Łd 754/12, w przedmiocie podatku dochodowego za 2006r., oddalającego jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...], zarejestrowaną w NSA pod syg. akt II FSK 2568/13. Przede wszystkim podnieść należy, iż sporna w niniejszej sprawie kwestia zużycia oleju opałowego do wytwarzania pary wodnej przez piec była również jedną z wielu spornych okoliczności między stronami w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym. Okoliczność ta była przedmiotem oceny WSA w Łodzi we wskazanym wyroku z dnia 24 kwietnia 2013r. W tym też zakresie okoliczności faktyczne i materiał dowodowy jest tożsamy w obu sprawach. Jak bowiem wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, oceniając okoliczności faktyczne sprawy w zakresie rodzaju paliwa stosowanego do ogrzewania spornego pieca organ celny oparł się na tym samym materiale dowodowym co organ skarbowy. Co prawda w niniejszej sprawie został też zebrany jeszcze dodatkowy materiał dowodowy, chociażby w postaci sporządzonych przez pracownika skarżącego zestawień zużycia oleju opałowego, w tym jedno zestawienie zużycia oleju opałowego w piecu, drugie zużycia tej samej ilości oleju opałowego do napędu pojazdów i maszyn mechanicznych. Niemniej jednak organ, uznał za wiarygodne zestawienie wskazujące na zużycie oleju opałowego do napędu pojazdów, nie zaś ogrzewania pieca, a to dlatego, iż inne zestawienia np. firmy "A" były zdaniem organu zbieżne z tym zestawieniem, np. co do ilości przejechanych kilometrów przez samochody. Oznacza to, iż ani okoliczności faktyczne w zakresie źródła paliwa używanego do ogrzewania pieca, ani materiał dowodowy co do rodzaju paliwa używanego do pieca nie uległ zmianie w stosunku do przyjętego przez WSA we wskazanym wyroku. Zwrócić natomiast należy uwagę na prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, mający znaczenia dla zachowania spójności i jednolitości stosowania prawa, pogląd, wedle którego za godzące w art. 121 § 1 Op należy uznać dokonywanie różnych ustaleń odnoszących się do tego samego elementu stanu faktycznego sprawy w odrębnych co prawda sprawach podatkowych, niemniej jednak bazujących na tych samych faktach (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005r., I FSK 283/05, z dnia 20 stycznia 2006r., I FSK 527/05 czy wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 stycznia 2013r., I SA/Łd 585/12). Okoliczności faktyczne sposobu ogrzewania pieca, jak i ich ocena dokonana przez Dyrektora Izby Celnej w sprawie celnej oraz organ podatkowy w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zużycia oleju opałowego są identyczne, a skoro skarżący m.in. ocenę tę zakwestionował wnosząc skargę kasacyjną od wyroku w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r., to ewentualne zaakceptowanie przez NSA dokonanej przez WSA oceny tych okoliczności we wskazanym wyroku - biorąc pod uwagę art. 153 i art. 190 ppsa - będzie miało wiążące znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej w tej sprawie decyzji. Zatem także jednolitość orzecznictwa sądowego uzasadnia zawieszenie postępowania sądowego. Przy ocenie przesłanek zawieszenia postępowania nie może też ujść uwadze to, iż przedmiotem sporu jest znaczna kwota zobowiązania, a mianowicie kwota 483.085 zł. Przy tej kwocie wpis sądowy wyniósł 4.831 zł. Oczywistym jest więc, iż w tej sprawie koszty postępowania sądowego są wysokie. Niezależnie zatem od sposobu rozstrzygnięcia sprawy będzie ono dla jednej ze stron niekorzystne. Wniesienie ewentualnej skargi kasacyjnej w konsekwencji może generować kolejne koszty, tj. koszty postępowania kasacyjnego, obejmującego już nie tylko wpis od skargi kasacyjnej, ale i wynagrodzenie dla pełnomocnika, bowiem w postępowaniu kasacyjnym obowiązuje tzw. przymus adwokacki. Nastąpi to przy tym w sytuacji kiedy te same okoliczności staną się przedmiotem wiążącej oceny NSA we wcześniej rozpoznawanej sprawie podatku dochodowego. To zaś uzasadnia zawieszenie postępowania, zwłaszcza, że nie ma znaczenia, czy te ewentualne koszty poniesie skarżący jako osoba prywatna ze środków prywatnych, czy organ administracji publicznej ze środków budżetu państwa (środków publicznych). W równym stopniu należy bowiem chronić interesy obu stron. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o powołany wyżej art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak wyżej. ak