III SA/Łd 244/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 18% p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B.K. W dniu 19 stycznia 2017r. M. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 18%. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania wskazując, że okoliczności niniejszej sprawy oraz treść zarzutów podniesionych w skardze powodują, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Podała również, że odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji narazi ją na niepowetowaną szkodę z uwagi na rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia - "zachodzi niebezpieczeństwo", czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677). Ponadto skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek skarżącej nie spełnia opisanych wymagań w zakresie wykazania, że w stosunku do skarżącej, w związku z wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia może zaistnieć jedna, bądź obie przesłanki określone w cyt. art. 61 § 3 p.p.s.a. – niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sformułowany wniosek ogranicza się wyłącznie do podania podstawy prawnej żądania zastosowania w odniesieniu do skarżącej ochrony tymczasowej oraz wskazania, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji narazi skarżącą na niepowetowaną szkodę z uwagi na rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej. Brak jest natomiast uzasadnienia w zakresie wskazania potencjalnych skutków, jakie wykonanie decyzji mieć będzie na sytuację przedsiębiorstwa skarżącej. Ten istotny brak wniosku uniemożliwia ocenę wniosku w aspekcie możliwości wystąpienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej wydanego w sprawie będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Na marginesie powyższych rozważań podnieść także należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od oceny zasadności samej skargi. W postępowaniu o ochronę tymczasową, sąd nie mógł badać prawidłowości postępowania administracyjnego, gdyż niweczyłoby to kontrolę sądową legalności zaskarżonego postanowienia. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania. Zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Oznacza to, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji nie tworzy powagi rzeczy osądzonej i nie uniemożliwia ponowienia wniosku. Zgodnie z cyt. powyżej art. 61 § 4 p.p.s.a. tego rodzaju postanowienia mogą być zmieniane i uchylane w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Strona domagając się zmiany lub uchylenia postanowienia powinna jednak wykazać taką zamianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek (por. postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2008r., sygn. akt II OZ 569/08). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. B.K.