III SA/Łd 245/25

Dnia 9 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2025 roku sprawy ze skargi L. K. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialno - Socjalnej Studentów Uniwersytetu [...] z dnia 26 lutego 2025 roku w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora oddala skargę. Decyzją z dnia 26 lutego 2025 r. Odwoławcza Komisja Stypendialno-Socjalna Studentów Uniwersytetu Łódzkiego, na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2-4, art. 91 ust. 1 i 3, art. 93, art. 95 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ) oraz § 6 ust. 4 - 5 oraz § 26 - § 30 Regulaminu świadczeń stypendialnych dla studentów i doktorantów Uniwersytetu Łódzkiego wprowadzonego Zarządzeniem Rektora UŁ nr 132 z 16 września 2024 r. ze zm., a także na podstawie załącznika nr 2 do zarządzenia nr 45 Rektora UŁ z 2 grudnia 2024 r. w sprawie ustalenia wysokości stypendium rektora dla studentów i jego zróżnicowania dla poszczególnych stopni oraz wysokości stypendium dla studentów w roku akademickim 2024/2025 oraz załącznika nr 23 do Zarządzenia nr 26 z dnia 12 listopada 2024 r. w sprawie określenia liczby studentów i doktorantów uprawnionych do stypendium rektora dla studentów i dla doktorantów UŁ w roku akademickim 2024/2025 oraz o terminach składania, przyjmowania i rozpatrywania wniosków o stypendium rektora dla studentów i stypendium rektora dla doktorantów - po rozpoznaniu odwołania L. K. - utrzymała w mocy decyzję Uczelnianej Komisji Stypendialno-Socjalnej Studentów z dnia 4 grudnia 2024 r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora na rok akademicki 2024/25. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Komisja wyjaśniła, że Rektor UŁ załącznikiem nr 23 wprowadzonym załącznikiem do zarządzenia nr 26 z 12 listopada 2024 r. dokonuje podziału procentowego puli przeznaczonej na stypendia rektora, stypendium przyznawane jest w skali trzystopniowej, wysokość stypendium i jego zróżnicowanie dla poszczególnych stopni Rektor ustala w porozumieniu z URSS. Odwoławcza Komisja Stypendialno-Socjalna Studentów na podstawie odwołania studenta z 20 stycznia 2024 r. ponownie rozpatrzyła sprawę o przyznanie stypendium rektora w roku akademickim 2024/2025. Wniosek o przyznanie świadczenia studentka złożyła w terminie do 18 października 2024 r. Uzyskana łączna punktacja za średnią ocen pomnożoną przez 10 oraz dodatkowe osiągnięcia wyniosła 73,36. Ostatnia osoba, której przyznano stypendium, na kierunku [...] uzyskała 48,65. Na podstawie wyliczonej przez Dziekanat dla studenta ważonej średniej ocen za rok akademicki 2023/24, zgodnie z Regulaminem Świadczeń Stypendialnych oraz obowiązującym w UŁ Regulaminem Studiów, która wyniosła 4,4857 Uczelniana Komisja Stypendialno - Socjalna Studentów Uniwersytetu Łódzkiego wyliczyła następującą punktację 73,36 pkt (średnia ocen * 10), w tym 28,5 pkt za osiągnięcia naukowe (nie uznano studentce osiągnięcia: Studenckiego Grantu Badawczego za projekt "[...]" z uwagi na brak zaświadczenia, certyfikatu potwierdzającego przyjęcie sprawozdania prze Komisję SGB). Komisja wskazała, że zgodnie z § 29 ust. 6 Regulaminu ocenie podlegają wyłącznie osiągnięcia za rok akademicki poprzedzający rok, na który student złożył wniosek, dołączone do głównego wniosku. Osiągnięcia udokumentowane w późniejszym terminie nie podlegają punktacji. Komisja wskazała, że sposób wyliczenia ważonej średniej ocen jest ujęty w § 39 ust. 5-6 w obowiązującym Regulaminie Studiów UŁ przyjętym uchwałą nr 449 Senatu UŁ z dnia 14 czerwca 2019r. Komisja zaznaczyła, że uzyskanie punktacji kwalifikującej do uzyskania określonej wysokości stypendium rektora dla studentów, nie oznacza, że student ma prawo je uzyskać. OKSS przyznała 1 punkt za studencki grant, ponieważ Rektor wydłużył możliwość rozliczenia grantu, o czym UKSS nie została poinformowana. Łączna uzyskana przez stronę punktacja, po weryfikacji przez OKSSS wyniosła 74,36 pkt. Pomimo uzyskanej wysokiej punktacji przez studentkę podstawą odmowy było przekroczenie okresu studiowania przez studentkę. Organ odwołał się do treści art. 93 ust. 3-8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i wyjaśnił, że z danych z systemu POL-on, wynika, że studentka do końca semestru letniego roku akademickiego 2023/2024 (do 30 września 2024 r.) odbywała studia przez okres 12 semestrów tj.: [...]studia licencjackie na UŁ ( 2 semestry) 2018/2019 semestry 1 i 2, [...] studia jednolite magisterskie na UŁ (2 semestry) 2019/2020 semestry 1 i 2, [...] - studia licencjackie na UŁ (6 semestrów) 2020/2021 semestry 1 i 2 2021/2022 semestry 3 i 4 2022/2023 semestry 5 i 6, [...] UŁ (nie wliczone pokrywają się ze studiami jednolitymi magisterskimi kierunek [...]) 2019/2020 semestry 1 i 1, [...] studia II stopnia magisterskie na UŁ (3 semestry) 2023/2024 semestry 1 i 2 2024/2025 semestr 3 (13 semestr studiowania), [...]studia magisterskie na UŁ (nie wliczone pokrywają się z [...] II stopnia) 2024/2025 semestr 1 (13 semestr studiowania). Komisja wyjaśniła, że semestry w roku akademickim 2019/2020 na kierunku [...] i [...] pokrywają się dlatego policzone zostały raz. OKSS ponownie przeanalizowała okres studiowania na podstawie art. 93 ust. 3-8 ww. ustawy. Komisja odwołała się do treści art. 93 ust. 6 ww. ustawy, w myśl, którego w przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr. W przypadku studentki kierunek [...] studia jednolite magisterskie na UŁ rok akademickich 2019/2020 studiowała 2 semestry oraz w tym samym czasie w roku akademickim 2019/2020 studiowała kierunek [...] studia licencjackie UŁ (2 semestry) policzone zostały raz, czyli 2 semestry z 2 kierunków. Odwoławcza Komisja Stypendialno-Socjalna rozpatrzyła okresy studiowania studentki przez okres semestrów, zgodnie z zapisem art. 93 ustawy obowiązującym w brzmieniu wydania zaskarżonej decyzji (tekst jedn. Dz. U. 2024 r. poz. 1571), a nie w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją ustawy, na który powołuje się strona (Dz.U 2018 poz. 16680). Podział puli środków przeznaczonych na stypendia rektora oraz na stypendia socjalne jest ściśle ustalony na podstawie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce zgodnie z art. 414 ust. 3 ustawy. Środki z dotacji przeznaczone na stypendia rektora dla studentów przyznawane w liczbie nie większej niż 10% liczby studentów każdego kierunku studiów prowadzonego w uczelni stanowią nie więcej niż 60% środków przeznaczonych łącznie na stypendia rektora dla studentów, stypendia socjalne oraz zapomogi. Jeżeli liczba studentów na kierunku studiów jest mniejsza niż dziesięć, stypendium rektora dla studentów może być przyznane jednemu studentowi. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. K. zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, tj. 4 grudnia 2024 r. polegające na błędnym założeniu, że przepis ten odnosi się do okresu studiowania, a nie do okresu, w którym student pobierał stypendium; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 18 ust. 2 Regulaminu polegające na błędnym założeniu, że przepis ten odnosi się do okresu studiowania a nie do okresu, w którym student pobierał stypendium; 3) naruszenie przepisów prawa ustrojowego poprzez nieposzanowanie jednej z podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego, wynikającej z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit); 4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niedopełnieniu przez organ obowiązków wynikających z art. 6 k.p.a. działania na podstawie prawa; 5) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niedopełnieniu przez organ obowiązków wynikających z art. 7 k.p.a. poprzez nieposzanowanie obowiązku stania na straży praworządności oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 6) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niedopełnieniu przez organy obu instancji obowiązków wynikających z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie we wniosku materiału dowodowego. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji. Zdaniem skarżącej organ wadliwie uznał, że strona na kierunku [...] i [...] studiowała 2 semestry, ponieważ studiowała tylko 1 semestr. Zdaniem strony uzasadnienie decyzji jest niepełne, niestaranne, wręcz niedbałe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji. Organ wyjaśnił, że kierunek [...] jednolite studia magisterskie ma rozliczenie roczne. Jeśli student chce zrezygnować ze studiów to powinien złożyć do dziekanatu wniosek inicjujący postępowanie w sprawie skreślenia z powodu rezygnacji ze studiów. Okoliczność niepodejścia do egzaminów nie ma znaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w rozstrzyganej sprawie była decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialno-Socjalnej Studentów Uniwersytetu Łódzkiego z dnia 26 lutego 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Uczelnianej Komisji Stypendialno-Socjalnej Studentów z dnia 4 grudnia 2024 r. o odmowie przyznania skarżącej stypendium rektora w roku akademickim 2024/2025. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ zasadnie odmówił skarżącej przyznania wnioskowanego stypendium rektora. Wskazać należy, że podstawy i tryb przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, w tym stypendiów socjalnych, regulują przepisy art. 86 i następne przywołanej na wstępie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy, student może ubiegać się o stypendium rektora. Przyznanie świadczenia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, oraz odmowa jego przyznania następują w drodze decyzji administracyjnej (art. 86 ust. 2). Przepis art. 93 ust. 2 powołanej ustawy przed nowelizacją z 17 listopada 2021 r. stanowił, że świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1: 1) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. W następstwie nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 17 listopada 2021 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 2232) nastąpiła zmiana treści art. 93 ustawy. W wyniku tej nowelizacji art. 93 ust. 4 otrzymał brzmienie, zgodnie z którym łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów, 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów. Z kolei stosownie do art. 93 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce do okresu, o którym mowa w ust. 4 i 5, wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studenta semestry na studiach, o których mowa w ust. 1, w tym semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem semestrów na kolejnych studiach pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu pierwszego tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. W przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr. Z powyższego wynika, że ustawa nowelizująca dokonała istotnej zmiany okresu istnienia uprawnienia studenta do pobierania m.in. stypendium rektora. W tym miejscu wskazać jeszcze należy, że stosownie do art. 16 ustawy nowelizującej, tj. przepisu przejściowego - do przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022 stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. W rozstrzyganej sprawie wniosek skarżącej złożony 16 października 2024 r. dotyczył roku akademickiego 2024/2025, dlatego prawidłowo komisje stypendialne rozpoznające wniosek skarżącej przyjęły, że do wniosku tego należy stosować przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w brzmieniu nadanym przez ustawę nowelizującą. Wyjaśnić również trzeba, że na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowano, że pod pojęciem "przysługiwania świadczenia" użytego w art. 93 ust. 2 ustawy sprzed nowelizacji należy rozumieć tylko taką sytuację, że w danym okresie dana osoba posiadała status studenta, ubiegała się o świadczenie i wobec spełnienia warunków jego otrzymania, dane świadczenie materialne faktycznie otrzymała. Oznacza to, że na gruncie poprzedniego stanu prawnego okres otrzymywania świadczeń przez studenta nie był powiązany z czasookresem studiów, a do ustalenia prawa do świadczenia badano czas faktycznego pobierania świadczenia. Limitowanie czasookresu świadczeń następowało przez czas ich pobierania. Nowelizacja ustawy doprowadziła do zmiany przesłanek materialnoprawnych przyznawania świadczeń studentowi, uzależniając prawo do nich dodatkowo od czasookresu studiowania, co nastąpiło w sposób jednoznaczny przez zmianę treści art. 93 ust. 4 ustawy. Zawarte w tym przepisie sformułowanie "bez względu na ich pobieranie przez studenta" łączy w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości prawo do świadczenia także z okresem studiowania, a nie jak uprzednio z okresem korzystania przez studenta ze świadczenia (por. wyroki NSA z 23 kwietnia 2025 r. sygn. III OSK 2033/24, sygn. III OSK 2080/24, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warstwa językowa tego przepisu prowadzi do wyniku jednoznacznego, a zatem stanowisko skarżącej jest niezasadne. Nowelizacja z 18 grudnia 2021 r. zmodyfikowała regulacje ustalania okresu przysługiwania świadczeń stanowiąc, że wynosi on określoną ilość semestrów, bez względu na pobieranie świadczenia przez studenta. Wobec powyższego w zawisłym między stronami sporze rację należy przyznać organowi. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 18 ust. 2 regulaminu polegające na błędnym założeniu, że przepis ten odnosi się do okresu studiowania, a nie do okresu, w którym student pobierał stypendium. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. regulującymi zasadę praworządności - organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, tj. norm prawa procesowego obowiązującego w dacie orzekania oraz prawa materialnego z daty zaistnienia zdarzenia prawnego – w niniejszej sprawie złożenia wniosku. W tym miejscu, jeszcze raz należy wskazać, że odnośnie przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, art. 16 ustawy nowelizującej przewidział możliwość stosowania przepisów ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022. A zatem wyłącznie w tym zakresie ustawodawca nie posłużył się zasadą bezpośredniego działania nowej ustawy polegającej na tym, że od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do stosunków prawnych (zdarzeń, stanów rzeczy) danego rodzaju niezależnie od tego, czy dopiero powstaną, czy też powstały wcześniej przed wejściem w życie nowego prawa, lecz trwają nadal w czasie dokonywania zmiany prawa. W związku z powyższym, wbrew zarzutom skarżącej, przyznawanie stypendium rektora w roku akademickim 2024/2025 podlegało reżimowi ustawy w wersji obowiązującej w dacie złożenia przez niego wniosku. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w roku akademickim 2024/2025, w którym wystąpiła o przyznanie stypendium rektora była studentem trzeciego semestru stacjonarnych studiów 2-go stopnia [...] specjalność [...] Uniwersytetu Łódzkiego. Przy czym do okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce organ prawidłowo na podstawie danych z systemów Polon uwzględnił stronie zgodnie z art. 93 ust. 6 tej ustawy wszystkie rozpoczęte przez skarżącą semestry studiowania, a więc: [...]studia licencjackie 2018/2019 2 semestry, [...] studia jednolite magisterskie 2019/2020 2 semestry, [...] studia licencjackie 2020/2021, 2021/2022, 2022/2023 6 semestrów łącznie, [...] studia licencjackie 2019/2020 2 semestry, [...] studia II magisterskie 2023/2024, 2024/2025 3 semestry, [...] studia magisterskie 2024/2025 1 semestr. Sąd podzielił stanowisko organów, że do powyższego zestawienia nie wlicza się okresu studiowania na kierunku [...] 2019/2020, ponieważ okres studiowania pokrywa się z jednolitymi studiami magisterskimi na kierunku [...]. Stosownie do treści art. 93 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w takiej sytuacji 2 semestry zostały policzone jeden raz. Podobnie do zestawienia nie wlicza się okresu studiowania na kierunku [...]studia magisterskie 2024/2025, ponieważ pokrywają się ze studiowaniem na kierunku [...] studia II stopnia magisterskie 2024/2025. Z powyższego zestawienia wynika, że strona składając swój wniosek o stypendium rozpoczęła 13 semestr nauki na kierunku II stopnia [...]magisterskich. Zatem organy w kontrolowanej sprawie prawidłowo w oparciu o art. 93 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce odmówiły skarżącej przyznania stypendium rektora. Nie ma racji skarżąca podnosząc, że na kierunkach [...] oraz [...]studiowała tylko jeden semestr, ponieważ z załączonych dokumentów (wydruku z systemu POLON i USOS) oraz systemu rozliczania jednolitych studiów magisterskich na kierunku [...] wynika, że są rozliczane w systemie rocznym, a nie semestralnym. Z akt sprawy wynika także, że skarżąca rozpoczęła studia na kierunku [...] 1 października 2019 r., zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia zostało wydane 12 listopada 2020 r., a decyzja o skreśleniu skarżącej z listu studentów kierunku prawa 24 grudnia 2020 r. Odnosząc się do zarzutu strony, że w stosunku do jej wniosku o przyznanie stypendium rektora powinien być stosowany przepis art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w brzmieniu sprzed zmiany i powinien być wzięty w zakresie "okresu, w którym student pobierał stypendium", należy wyjaśnić, że stosowanie przepisu art. 93 ust. 4 p.s.w.n. po nowelizacji do stanów faktycznych zaistniałych przed jego wejściem w życie nie narusza zakazu retroakcji prawa, gdyż wskazanej regulacji prawnej należy przypisać wymiar retrospektywny to jest w uprawniony sposób regulujący skutki zdarzeń sprzed wejścia w życie ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2025 r. sygn. III OSK 2033/24, publ. jak wyżej). Podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I OPS 1/06; publ. ONSAiWSA 2006; Nr 3, poz. 71) przyjęto zasadnie, że w sytuacji, gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły, mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być też automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy. (...) To jednak, czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy, charakteru przepisów podlegających zmianie, biorąc jednocześnie pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady. (...) W sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej jednak trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy. (...) Z naruszeniem zakazu retroaktywności mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy do czynów, stanów rzeczy lub zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, stosujemy te nowe przepisy. O retroaktywnym działaniu prawa mówimy wtedy, gdy nowe prawo stosuje się do zdarzeń "zamkniętych w przeszłości", zakończonych przed wejściem w życie nowych przepisów. Z retrospektywnością prawa mamy zaś do czynienia wtedy, gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia bądź stosunki prawne o charakterze "otwartym", ciągłym, takie, które nie znalazły jeszcze swojego zakończenia ("stosunki w toku"), które rozpoczęły się, powstały pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie przepisów nowej ustawy (orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 listopada 1986 r. sygn. akt U 5/86, OTK 1986, poz. 1 i z dnia 28 maja 1986 r. sygn. akt U 1/86, OTK 1986, poz. 2; E. Łętowska, Polityczne aspekty prawa intertemporalnego (w:) Państwo, prawo, obywatel, Wrocław 1989, s. 355).Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie zatem nie ma podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z przepisami prawa. Wobec powyższego na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia przepisów prawa ustrojowego przez nieposzanowanie jednej z podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego, wynikającej z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit). Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. eg