III SA/Łd 246/15

Dnia 3 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę. III SA/ Łd 246/15 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o cofnięciu G. S. uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. W stanie faktycznym sprawy, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] orzekł o cofnięciu G.S. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji wskazał, że decyzja jest konsekwencją kilkukrotnego dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami. G. S. złożył odwołanie od powyższej decyzji, w treści którego zarzucił jej naruszenie: • prawa materialnego - art. 84 ust. 3 w zw. z art. 82 ust. 2 ustawy dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. [dalej: ustawa – Prawo o ruchu drogowym] w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 1, pkt 2, i § 4 ust 4 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów; • przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez uznanie, iż zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień, a także poprzez naruszenie zasady ważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując odwołanie nie podzieliło zasadności przytoczonych argumentów i uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy zacytował treść przepisu art. art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym zauważając, iż w doktrynie i orzecznictwie stwierdza się, iż norma ta daje staroście prawo do orzeczenia w drodze decyzji administracyjnej zakazu, który w swojej treści odpowiada orzeczeniu przez sąd powszechny środka karnego w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu lub pełnienia funkcji. Dalej organ – odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych - wskazał, że powyższa norma odwołuje się do art. 83 ust. 6 ww. ustawy, która to norma nie ma już jednak racji bytu gdyż wraz z wejściem w życie nowej treści art. 83, nie zawierającego już ust. 6, ustawodawca wprowadził do ustawy art. 83b. Ten nowo dodany art. 83b w istocie zastąpił normę prawną wynikającą z ust. 6 art. 83, podtrzymując m. in. zasadę zgodnie, z którą nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta. Stąd też organ administracji stosując art 84 ust. 3 powyższej ustawy zobowiązany jest zastosować ust. 2 art. 83b tejże ustawy. Dalej Kolegium wskazało na wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...], sygn. akt [...], w treści którego Sąd uznał G. S. za winnego przyjęcia w dniu [...] korzyści majątkowej w związku z pełnioną funkcją publiczną diagnosty oraz poświadczenia przy tym nieprawdy co do wykonania okresowych badań technicznych wskazanych w wyroku pojazdów pomimo, iż żaden z ww. pojazdów nie został poddany okresowemu badaniu technicznemu w wystawionej dacie badania. Niezależnie od tego uprawniony organ przeprowadził w dniach 26 luty - 07 marca 2014 r. kontrolę Okręgowej stacji kontroli pojazdów [...], w której G. S. pozostawał zatrudniony jako uprawniony diagnosta. W konsekwencji przeprowadzonych ustaleń całego postepowania wyjaśniającego organ odwoławczy stwierdził, że chybione są zarzuty strony co do zaniechania wnikliwego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, który upoważniałby Starostę do wydania decyzji administracyjnej w oparciu o 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Jednocześnie organ podkreślił, iż decyzja podjęta przez organ I instancji na podstawie przytoczonej normy nie należy do kategorii decyzji uznaniowych (jest to wówczas instytucja tzw. decyzji związanej), w związku z czym organ administracji publicznej, stosując przepisy wyżej przywołanej ustawy - Prawo o ruchu drogowym, obowiązany jest zawsze do jej wydania w przypadku stwierdzenia wydania przez diagnostę zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W świetle powyższego również jako chybiony, uznało Kolegium zarzut co do naruszenia przez organ I instancji zasady ważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. W dalszej części uzasadnienia Kolegium przeanalizowało stosowne przepisy mające zastosowanie w pracy diagnosty konkludując, iż w żadnej mierze nie może być spornym, iż warunkiem sine qua non wydania przez diagnostę zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego jest przeprowadzenie badania technicznego konkretnego pojazdu, który - co oczywiste - winien być "fizycznie przedstawiony" do tego badania. W konsekwencji powyższej tezy, wydanie przez diagnostę zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego bez przeprowadzenia badania technicznego wiąże się ze stwierdzeniem, iż diagnosta który wydał stosowne zaświadczenie, czy też poczynił wpis do dowodu rejestracyjnego - dokonał tego niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami, z czym powszechnie obowiązujący przepis wiąże konsekwencje w postaci cofnięcia diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych. Ustosunkowując się do sformułowanego przez stronę zarzutu, iż został on już skazany za ten sam czyn Kolegium wskazało, że cofnięcie diagnoście uprawnienia do przeprowadzania badań technicznych nie jest sankcją karną. W sytuacji gdy diagnosta dopuści się uchybień wymienionych w art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, to podlega odpowiedzialności administracyjnej. Celem takiego uregulowania jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów a więc takich, których działania stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Jest rzeczą zrozumiałą, że diagnosta, który w związku z wykonywaniem swoich obowiązków, dopuścił się przestępstwa, za które został prawomocnie skazany nie powinien nadal pełnić tej funkcji, przynajmniej przez pewien okres czasu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. S. zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów: art. 84 ust. 3 pkt. w zw. z art. 82 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 1, pkt 2, i § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez uznanie, iż zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów a także poprzez naruszenie zasady ważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do organu I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych oraz zwolnienie z kosztów sądowych w całości. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący stwierdził, że art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie zezwala na wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty jeszcze w innych podstawach faktycznych niż wskazane w tym przepisie (odwołał się w tym zakresie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 557/2010), co w konsekwencji powoduje, iż nie jest dopuszczalne cofnięcie uprawnień diagnoście pojazdów mechanicznych w drodze decyzji administracyjnej w trybie art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wyłącznie na podstawie prawomocnego wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa, którym orzeczono także zakaz wykonywania zawodu (tutaj odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2007 r, sygn. akt II GSK 395/2006). Ponadto podniósł, że powołany przepis wymaga, aby stwierdzone naruszenia było wynikiem kontroli przeprowadzonej w trybie nadzoru, do którego ustawa upoważnia i deleguje starostę oraz, że musi zostać w wyniku kontroli stwierdzone co najmniej jedno z tych naruszeń. Tymczasem w niniejszej przeprowadzona kontrola nie wykazała takich naruszeń o jakich mowa w art. 84 ust. 3 pkt 1 lub pkt 2. Natomiast w niniejszej sprawie organ I instancji przeprowadził kontrole - w tym obejmujące sporny okres - które wykazały przestrzeganie przepisów. W protokole pokontrolnym nie znalazły się żadne sugestie czy tez zastrzeżenia, co do rzetelności i zgodności z prawem przeprowadzanych badań diagnostycznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe rozstrzygniecie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy, kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o ruchu drogowym]. Zgodnie z treścią art. 84 ust. 3 pkt. 2 tej ustawy, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Z wymienionego przepisu wynika, iż przesłanką cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badania technicznego jest stwierdzenie w czasie kontroli, iż wydał on zaświadczenie lub dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie z stanem faktycznym lub przepisami. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...], sygn. akt [...] została uznany za winnego przyjęcia w dniu [...] korzyści majątkowej w związku z pełnioną funkcją publiczną diagnosty oraz poświadczenia przy tym nieprawdy co do wykonania okresowych badań technicznych wskazanych w wyroku pojazdów, pomimo, iż żaden z ww. pojazdów nie został poddany okresowemu badaniu technicznemu w wystawionej dacie badania. Innymi słowy diagnosta potwierdził dokonanie badania technicznego pojazdów pomimo, że w rzeczywistości ich nie przeprowadził. Nie ulega wątpliwości, iż wpisanie w dowodzie rejestracyjnym wykonania pozytywnego badania technicznego mimo jego nieprzeprowadzenia jest niezgodne ze stanem faktycznym oraz obowiązującymi przepisami. Problemem w niniejszej sprawie było ustalenie, czy możliwe jest wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty w sytuacji, gdy nieprawidłowości w pracy diagnosty, o jakich mowa w punkcie 2 art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym stwierdzono nie na podstawie kontroli, o jakiej mowa w tym przepisie, lecz ujawniono je w inny sposób - na podstawie prawomocnego wyroku karnego. Kwestię tę rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt II GPS 2/11, podjętej w składzie siedmiu sędziów, w której stwierdził, że "sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie". W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na fakt, że ustawodawca w treści art. 84 ust. 3 nie zmienił odesłania do art. 83 ust. 6, mimo iż przepis ten nie obowiązuje od 20 sierpnia 2004 r. (...) W obecnym stanie prawnym o przeprowadzeniu kontroli stanowi (...) art. 83 b ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, dodany do tej ustawy mocą art. 22 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808). (...) To ewidentne zaniedbanie ustawodawcze nie ma jednak znaczenia dla dalszych rozważań (...)". Naczelny Sąd Administracyjny dla wyjaśnienia znaczenia użytego w art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym zwrotu "w wyniku przeprowadzonej kontroli" dokonał analizy przepisów regulujących uprawnienia nadzorcze starosty w stosunku do stacji kontroli pojazdów i uprawnienia nadzorcze starosty w stosunku do diagnostów. W wyniku tej analizy NSA stwierdził, że "określenie to odnosi się do istnienia podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście. Postępowanie to wszczynane jest z urzędu, a "wynik przeprowadzonej kontroli" jest informacją o takim stanie faktycznym, który w świetle prawa materialnego obliguje organ do uregulowania sytuacji poprzez podjęcie określonej decyzji". Jednocześnie NSA wskazał, że "nie oznacza to, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście może nastąpić tylko wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy ujawni wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Co do zasady bowiem wszczęcie postępowania z urzędu następuje również wówczas, gdy z żądaniem wystąpi podmiot na prawach strony (182 k.p.a.), czy też w wyniku skargi powszechnej wniesionej przez osobę trzecią." W uzasadnieniu wskazano ponadto, że "brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, w sytuacji gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie, czy też pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałby, iż przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym nie mógłby spełniać swojej funkcji. Nie może budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia, czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, godzić w życie i zdrowie ludzkie. Założenie, że nie można wszcząć postępowania o cofnięcie uprawnień diagnoście, który przy wykonywaniu czynności diagnostycznych godzi się na takie zagrożenia, tylko z tego powodu, iż nie ujawniono naruszającego prawo działania w toku kontroli przeprowadzonej u zatrudniającego go przedsiębiorcy, prowadzi do rażąco niesprawiedliwych i irracjonalnych konsekwencji. (...). Zakładając racjonalność ustawodawcy brak jest argumentów dla wykazania, że tylko w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście z powodów określonych w art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym zostało wszczęte w "wyniku przeprowadzonej kontroli" wobec diagnosty można stosować sankcje administracyjnoprawne i karnoprawne. Natomiast nieujawnienie fałszu intelektualnego "w wyniku kontroli" znosi sankcję administracyjną (...)". W ocenie NSA "wynik kontroli", o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 2 ustawy "nie stanowi (...) przesłanki zastosowania sankcji, lecz określa źródło informacji uzasadniające wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście". Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela i jest nim związany na mocy art. 269 § 1 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. "Wynik przeprowadzonej kontroli" w niniejszej sprawie – zgodnie z przedstawionym wyżej poglądem - to informacja o treści wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...], sygn. akt [...]. Treść tego wyroku uprawniała w sposób niewątpliwy organy do uznania, że skarżący będąc diagnostą dokonał wpisów do dowodu rejestracyjnego pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Zachowanie takie wypełnia dyspozycję pkt 2 art. 83 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Wobec powyższego organy zasadnie uznały, iż możliwe jest cofnięcie skarżącemu uprawnień diagnosty w oparciu o przepis art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Prawidłowe było też uznanie na podstawie zebranego materiału dowodowego, że spełnione zostały przesłanki z art. 84 ust. 3 pkt 2 powoływanej wyżej ustawy, obligujące organ do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Niezasadne są także – w kontekście podanych powyżej ustaleń i faktów - zarzuty skarżącego, iż organy administracji nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozważyły całego materiału dowodowego, w szczególności spełnienia przesłanek do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów, a także naruszenia zasady ważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Wbrew bowiem tym zarzutom organy ustaliły prawidłowy stan faktyczny i wyjaśniły okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności swoje ustalenia dokonały w oparciu o treść wyroku sądu karnego. Zarzuty dotyczące postępowania karnego nie podlegają przy tym ocenie w postępowaniu administracyjnym. Zaznaczyć należy końcowo, iż celem przepisu art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Diagnosta decyduje bowiem o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego. W sytuacji gdy dopuszcza on do ruchu pojazd o niesprawdzonym stanie technicznym powoduje tym zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu pojazdów na drogach. Diagnosta pełni funkcję publiczną. W związku z czym wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Skoro zatem od pracy diagnosty zależy bezpieczeństwo w ruchu drogowym to w sytuacji gdy dopuszcza się on uchybień, o których mowa w art. 84 ust. 3 pkt. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, to tym samym stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego. Konsekwencje tych uchybień są zatem znaczne a więc i sankcja za te uchybienia winna być do tego proporcjonalna. W przekonaniu Sądu, nie można uznać, że zachwiana została proporcja pomiędzy konsekwencjami uchybień diagnosty, o których mowa w art. 84 ust. 3 pkt. 2 ustawy a skutkiem takich uchybień jakim jest cofnięcie uprawnienia diagnoście. Reasumując Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że G. S. w dniu [...] wpisując w dowodach rejestracyjnych szeregu pojazdów pozytywny wynik badania technicznego mimo, że go nie przeprowadził, naruszył obowiązujące przepisy prawa. Organy administracji słusznie uznały, że spełnione zostały przesłanki do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do przeprowadzenia badań technicznych. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. ms