III SA/Łd 248/08

Dnia 18 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 września 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę bg III SA/Łd 248/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 248 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. ze zm.), art. 262, art. 265 2 pkt 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny (tj. Dz.U. Nr 75 z 2001r., poz. 802 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68 z 2004r. poz. 623), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...], Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że w dniu 4 maja 2001r. Spółka A. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towary opisane w zgłoszeniu celnym nr [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej oraz określił kwotę wynikającą z długu celnego i kwotę podatku od towarów i usług. Pismem z dnia 10 sierpnia 2007r. Spółka A., na podstawie art. 248 § 2 pkt 2 i art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. nr [...] z dnia [...] Wskazanej decyzji zarzuciła rażące naruszenie prawa, przepisów Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2000 roku w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. nr 119, poz. 1253 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz.U. nr 74, poz. 830 ze zm.), które miały wpływ na treść i konsekwencje finansowe decyzji wydanej przez organ I instancji z dnia [...] Ponadto organ wyjaśnił, że decyzją nr [...] z dnia [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] w części dotyczącej określenia kwoty wynikającej z długu celnego. Pismem z dnia 7 grudnia 2007r. Spółka złożyła od powyższej decyzji odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] Spółka zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie: 1. art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak odniesienia się do jego treści, pomimo powołania go przez Spółkę jako podstawy złożenia wniosku z dnia 10 sierpnia 2007r., 2. art. 247 § 1 pkt 3 poprzez niezastosowanie i nierozpoznanie zarzutów Spółki wskazanych na podstawie tego przepisu, pomimo że na podstawie art. 262 Kodeksu celnego przepisy art. 247 znajdujące się w dziale IV ustawy Ordynacja podatkowa mają zastosowanie w niniejszej sprawie, 3. art. 265 2 w związku z art. 230 § 5 Kodeksu celnego w sytuacji, gdy przepis ten, jako lex specjalis, nie sprzeciwia się instytucji przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Dyrektor Izby Celnej w Ł. wskazał, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. "Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne" przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Przepis art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego stanowi, że jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego, organ celny nie wszczyna bądź odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że przepis zawarty w art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego jest przepisem szczególnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji, wyłącza również w zakresie w nim unormowanym stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej. Przepis art. 265 2 Kodeksu celnego został dodany do Kodeksu celnego ustawą z dnia 10 kwietnia 1999r. o zmianie ustawy - Kodeks celny (Dz.U. 1999r. Nr 40, poz. 402) i wszedł w życie 21 maja 1999r. Ponadto Dyrektora Izby Celnej w Ł. wskazał, że dług celny w przywozie powstaje - zgodnie z art. 209 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego - w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym. § 2 ww. artykułu stanowi, że dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. W rozpatrywanej sprawie dług celny powstał w dniu 4 maja 2001r., tj. w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego zawartego w dokumencie SAD nr [...], czyli 3-letni termin do skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] (w części dotyczącej określenia kwoty wynikającej z długu celnego) upłynął z dniem 4 maja 2004r. Złożenie zatem wniosku o stwierdzenie nieważności po tym terminie skutkuje odmową wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Ł. nie znajduje uzasadnienia zarzut Spółki odnoszący się do niezastosowania art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w myśl którego organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ II instancji wskazał, w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, że zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego stosuje się odpowiednio przepis art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa". W dziale IV Ordynacji podatkowej zatytułowanym " Postępowanie podatkowe" zamieszczone są przepisy od art. 120 do 271. Ponadto do postępowań w sprawach celnych stosuje się również art. 12 Ordynacji podatkowej zawarty w dziale I " Przepisy ogólne", dotyczącym obliczania terminów. Zatem powoływany przez Spółkę art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej jest wyłączony do stosowania w zakresie postępowań w sprawach celnych. Z uwagi na brak możliwości prawnych zastosowania w postępowaniu w sprawie celnej art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 230 § 5 Kodeksu celnego, zgodnie z którym bieg terminów dotyczących powiadomienia dłużnika ulega zawieszeniu z dniem: 1) wszczęcia postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub wniesienia skargi do sądu administracyjnego, 2) zawieszenia postępowania w sprawie celnej, 3) wniesienia odwołania od decyzji w sprawie długu celnego. Dyrektor Izby Celnej w Ł. wyjaśnił, że rozważając wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w pierwszej kolejności brał pod uwagę jedynie kwestie proceduralne, określone w art. 2652 Kodeksu celnego. Dopiero po spełnieniu kryteriów formalnych, przewidzianych w ww. artykule, można podjąć merytoryczną analizę przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie norm prawa procesowego, tj. art. 121 § 1 i 2 oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 - Ordynacja podatkowa oraz art. 242 § 6 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 - Kodeks celny, poprzez: a. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia przesłanek warunkujących przerwanie biegu przedawnienia i skutków prawnych tego przerwania, b. naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w zakresie stwierdzenia przesłanek warunkujących możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa, c. niezastosowanie, pomimo ustawowej dyspozycji w tym zakresie, instytucji przerwania biegu przedawnienia dokonaną przez organ egzekucyjny czynnością egzekucyjną w postaci ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej. Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżanej decyzji z dnia [...] nr [...] Dyrektora Izby Celnej w Ł. oraz poprzedzające decyzji z dnia [...] nr [...] Dyrektora Izby Celnej w Ł. w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podała, że we wniosku z dnia 10 sierpnia 2007 r. powołała się na czynność prawną, tj. przeprowadzenie przez organ egzekucyjny, którym w sprawie niniejszej jest Dyrektor Izby Celnej w Ł., egzekucji długu celnego z konta bankowego Spółki, co powoduje, iż w sprawie ma zastosowanie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony skarżącej, w związku z luką prawną polegającą na braku precyzyjnych uregulowań skutków dokonanych czynności egzekucji administracyjnej w odniesieniu do należności celnych w zakresie przerwania biegu przedawnienia oraz tym, że uregulowania zawarte w powołanym przepisie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej dotyczą należności podatkowych w istocie swej identycznych z należnościami celnymi, mogła zastosować je przez analogię. Strona skarżąca zarzuciła organowi niezałatwienie sprawy zgodnie z art. 242 § 6 Kodeksu celnego i odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z powodu przedawnienia, bez uwzględnienia przerwania biegu przedawnienia przez czynność egzekucji administracyjnej. Zdaniem Spółki termin przedawnienia oznaczony przez organ celny na dzień 4 maja 2004 jest niewłaściwy, albowiem dług celny określony w dniu 4 maja 2001 został przez Spółkę uregulowany w tej dacie. Natomiast dług celny, wynikający z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia 15 marca 2004 r., był nowym długiem celnym, w stosunku do którego termin przedawnienia upływał w dniu 15 marca 2007. Strona skarżąca podała, że skoro obowiązujące przepisy przewidują, iż z chwilą zastosowania środka egzekucyjnego przerwany został bieg terminu przedawnienia, to oznacza, iż pozostaje w obrocie prawnym decyzja, która powinna móc zostać podważona, jeśli istnieją ku temu podstawy prawne. Dyrektor Izby Celnej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.), przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Przez przepisy dotychczasowe w ujęciu art. 26 powołanej ustawy należy rozumieć nie tylko przepisy prawa materialnego. Powołany przepis mówi generalnie o przepisach dotychczasowych, bez jakiegokolwiek rozumienia ich rodzaju (przynależności do norm prawa materialnego) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2007 roku sygn. akt I GSK 1518/06, Lex nr 351017. Niniejsza sprawa dotyczy długu celnego powstałego przed dniem 1 maja 2004 roku (zgłoszenia celnego dokonano w dniu 4 maja 2001 r.), a zatem mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.). Art. 262 zamieszczony w dziale III tytule IX Kodeksu celnego stanowi, iż do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Przepisy Kodeksu celnego o postępowaniu celnym stanowią lex specjalis w odniesieniu do norm działu IV Ordynacji podatkowej. Art. 2652 Kodeksu celnego, zamieszony także w dziale III tytułu IX Kodeksu celnego, dodany ustawą z dnia 10 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy – Kodeks celny (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – z mocą obowiązującą od dnia 21 maja 1999r., jest przepisem szczególnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji lub wznowienia postępowania i również wyłącza w zakresie w nim unormowanym stosownie przepisów Ordynacji podatkowej (podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 roku sygn. akt I GSK 650/07, niepublikowany). Do wniosku strony skarżącej z dnia 10 sierpnia 2007 r. o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji z dnia 15 marca 2004 r. należało więc zastosować art. 2652 Kodeksu celnego. Zgodnie z art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego organ celny nie wszczyna bądź odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego. Stosownie do treści art. 209 § 2 Kodeksu celnego, dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Termin ustawowy określony w art. 2652 Kodeksu celnego zaczyna biec od dnia, który musi być ustalony odrębnie dla każdego przypadku powstania długu celnego, stosownie do przepisu art. 209 Kodeksu celnego. W art. 2652 Kodeksu celnego określona została zatem szczególna przesłanka negatywna wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji – termin i stanowi ona podstawę wydania decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W niniejszej sprawie dług celny, rozumiany zgodnie z treścią art. 3 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego, jako powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych, powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego w dniu 4 maja 2001 r i od tego samego dnia rozpoczął swój bieg 3 – letni termin z art. 2652 Kodeksu celnego. Przy czym przyjęcie zgłoszenia celnego przez organ nie oznacza ostatecznego ustalenia kwoty należności celnych. Ponadto przepis art. 2652 Kodeksu celnego nie wiąże skutków upływu przewidzianego w nim terminu z merytoryczną wagą zarzutów stawianych decyzji, o stwierdzenie nieważności, której strona wnosi. Skoro w niniejszej sprawie dług celny powstał w dniu 4 maja 2001 r., to 3 – letni termin określony w art. 2652 do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji upłynął w dniu 4 maja 2004 r. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] strona skarżąca złożyła w dniu 10 sierpnia 2007 r., a więc z uchybieniem powyższego terminu. Zasadnie więc Dyrektor Izby Celnej w Ł., rozpatrując wniosek strony skarżącej, po ustaleniu, iż od dnia powstania długu celnego upłynęły 3 lata, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego. Za niezasadne należy uznać stanowisko strony skarżącej, że dług celny wynikający z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia [...] był nowym długiem i od daty 15 marca 2004 r. należy liczyć 3 – letni termin określony w art. 2652 Kodeksu celnego. Zauważyć bowiem należy, że wprowadzenie towaru na polski obszar celny następuje w chwili faktycznego przywozu towaru na polski obszar celny (czyli terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - art. 2 § 1 i art. 3 § 1 pkt 13 Kodeksu celnego). Wprowadzenie towaru na polski obszar celny powoduje powstanie z mocy prawa uprawnień i obowiązków, wynikających z przepisów prawa celnego (art. 2 § 2 Kodeksu celnego). Jednym z nich jest obowiązek dokonania zgłoszenia celnego na właściwym formularzu. W formularzu tym, zgodnie z przepisami § 205 i załącznikami do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 104, poz. 1193 ze zm.) importer winien m.in. wskazać właściwy kod towaru, zgodny z Polską Scaloną Nomenklaturą Towarową Handlu Zagranicznego PCN (art. 13 § pkt 1 Kodeksu celnego). Organ celny zobowiązany jest przyjąć zgłoszenie celne, jeżeli spełnia ono wymogi formalne, określone w art. 64 Kodeksu celnego oraz jeżeli (poza wyjątkiem przewidzianym w art. 80 § 2) wraz z nim przedstawiony jest towar (art. 65 § 1 Kodeksu celnego). Użyte w art. 65 § 1 Kodeksu celnego wyrażenie "przyjmuje" określa moment, który ustawodawca w art. 209 § 2 tej ustawy uznał za moment przyjęcia zgłoszenia celnego i powstania długu celnego. Czynności zaś dokonywane przez organ celny po przyjęciu zgłoszenia celnego (65 § 2, 3 i 4 Kodeksu celnego) są czynnościami po przyjęciu zgłoszenia celnego, a zatem w myśl art. 209 § 2 Kodeksu celnego nie są już tym momentem, z którym ustawodawca wiąże powstanie długu celnego. Zgłoszenie celne może być z urzędu lub na wniosek strony poddane przez organ celny kontroli po zwolnieniu towarów. Organ celny może wydać decyzję (65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego), w której w przypadku uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w całości lub w części rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego (lit. a), określa kwotę wynikającą z długu celnego (lit. b), zmienia elementy zawarte w zgłoszeniu celnym inne niż określone w lit. a i lit. b. Decyzja wydana w oparciu o art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, w tym także decyzja, o której stanowi art. 65 § 4 pkt 2 lit. b i c nie rozstrzyga o czasie powstania długu celnego. Zatem wiązanie terminu, o którym stanowi art. 2652 Kodeksu celnego z datą wydania decyzji, która weryfikuje zgłoszenie celne jest niezasadne i nie znajduje oparcia w przepisach Kodeksu celnego (podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 roku sygn. akt I GSK 650/07, niepublikowany). A zatem wydanie przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. decyzji w dniu [...], w oparciu m. in. o art. 65 § 4 pkt 2 lit. b i c Kodeksu celnego, wobec powyższych rozważań, nie oznacza, iż z datą jej wydania powstał dług celny. Za niezasadne należy uznać stanowisko skarżącej Spółki, iż w sprawie niniejszej może mieć zastosowanie, ze względu na lukę prawną polegającą na braku uregulowań skutków dokonanych czynności egzekucji administracyjnej w odniesieniu do należności celnych, w zakresie przerwania biegu przedawnienia, art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Zauważyć należy, że art. 262 zamieszczony w dziale III tytule IX Kodeksu celnego stanowi, iż do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Tymczasem art. 70 Ordynacji podatkowej, dotyczący przedawnienia zobowiązań podatkowych i przerwania biegu przedawnienia znajduje się w rozdziale 8 działu III tej ustawy. A zatem art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa nie ma zastosowania w sprawach celnych. Zakreślony w art. 2652 Kodeksu celnego termin jest terminem zawitym i jego przekroczenie ma ten skutek, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przepisy Kodeksu celnego nie przewidują zawieszenia ani przerwania biegu terminu określonego w art. 2652 w związku z dokonaną czynnością egzekucyjną. Sąd podziela pogląd wyrażony w glosie Jerzego Ignatowicza do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1992 r. III CZP 10/92 (OSP 1993/2/30), że terminy zawite mają charakter bardziej rygorystyczny, aniżeli terminy przedawnienia. W szczególności brak bliższego uregulowania powoduje, że bieg ich w zasadzie nie podlega – odmiennie aniżeli bieg terminów przedawnienia – takim zakłóceniom jak zawieszenie, przerwa czy wstrzymanie. Łagodzenie skutków terminów zawitych nie powinno mieć miejsca na korzyść podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, powinny one bowiem korzystać, w ramach dbałości o swe interesy, z fachowej pomocy. Powołany w skardze przez Spółkę art. 242 § 6 Kodeksu celnego odnosi się do przerwania biegu przedawnienia terminu do dochodzenia kwot należności, natomiast nie odnosi się do terminu wskazanego w art. 2652 Kodeksu celnego. Zauważyć należy, że strona skarżąca mogła skutecznie wnieść odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia [...], co nie pozwala stwierdzić, że przewidziany w art. 2652 Kodeksu celnego termin w sposób realny ograniczył jej prawo do weryfikacji tej decyzji oraz prawo do sądu. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. TG