III SA/Łd 248/11

Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia przyznać skarżącemu J. G. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego R.A. III SA/Łd 248/11 Uzasadnienie W dniu 6 kwietnia 2011 r. J. G. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie wymeldowania. W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, przekazując następnie – po wezwaniu Sądu – wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy na druku "PPF". We wniosku skarżący zaznaczył, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, nie precyzując, czy wnosi o ustanowienie adwokata, czy też radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na swoją trudną sytuację finansową. Podniósł, że reguluje alimenty na rzecz dzieci w łącznej kwocie 1.000 zł, przy zarobkach w wysokości ok. 1.400 zł netto. Wskazał także na ponoszone koszty zakupu leków – ok. 80 złotych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z synami K. (21 lat) i M. (18 lat), przy czym w odpowiedzi na wezwaniu Sądu do udzielania dodatkowych informacji sprecyzował, iż wspólne gospodarstwo domowe w tym przypadku oznacza, że skarżący wykonuje wobec synów obowiązek alimentacyjny. Jedyne osiągane dochody skarżącego stanowi wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości 1.900 zł brutto. Skarżący nie jest właścicielem domu ani mieszkania, wyjaśnił natomiast, że jest współwłaścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 1 ha. Nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Z oświadczenia wynika także, iż skarżący nie uzyskuje żadnych dodatkowych źródeł dochodu. W odpowiedzi na wezwaniu Sądu do przekazania dodatkowych informacji przedłożył zaświadczenie od Komornika Sądowego o wysokości zadłużenia skarżącego, z którego wynika, że skarżący reguluje wskazane przez niego we wniosku zobowiązania alimentacyjne, posiada przy tym jednak zaległości z tego tytułu z poprzednich okresów. Przedłożył także zaświadczenie od pracodawcy określające wysokość jego wynagrodzenia – odpowiednio w marcu 2011 r. – 1.482 zł, w kwietniu 2011 r. – 1.762 zł, w maju 2011 r. – 1.824 zł. Skarżący przedłożył również wyciąg z rachunku bankowego, którego saldo na dzień 31 maja 2011 r. wykazywało 0 złotych. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do postanowień art. 243 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że skarżący utrzymuje się jedynie z dochodu z tytułu umowy o pracę w wysokości ok. 1.900 zł brutto, przy czym istotna część tego wynagrodzenia jest potrącana na poczet alimentów na rzecz dwojga dzieci. Z tego dochodu skarżący pokrywa również bieżące koszty utrzymania oraz leczenia. Co istotne skarżący, jak wskazał we wniosku, jest osobą schorowaną (nadciśnienie tętnicze, pomoc psychologa). Skarżący nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, nie uzyskuje także żadnych dodatkowych dochodów. W tej sytuacji, w ocenie referendarza, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, zwrotu wydatków, czy też ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną skarżącego. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Odnośnie części wniosku dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, wobec nie sprecyzowania przez skarżącego, czy wnosi o ustanowienie adwokata, czy też radcy prawnego, referendarz zdecydował się ustanowić skarżącemu radcę prawnego. Nadmienić w tym miejscu jedynie należy, że profesjonalny pełnomocnik, zarówno w osobie adwokata jak i radcy prawnego ma identyczny zakres kompetencji i prawnych możliwości występowania przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. R.A.