III SA/Łd 252/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. P. – P. na decyzje [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela mianowanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Starosta Z. działając na podstawie 104 k.p.a. oraz art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 roku – Karta Nauczyciela (tekst jedn. Dz. U. z 2006r., Nr 97, poz. 674 ze zm.), po ponownym rozpoznaniu sprawy odmówił A. P.-P. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, iż decyzją z dnia [...] roku Ł. Kurator Oświaty uchylił decyzję Starosty Z. z dnia [...] roku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, iż w toku przeprowadzonego postępowania błędnie ustalono, że zaświadczenie wystawione przez dyrektora szkoły zatrudniającego wnioskodawczynię spełnia normę zawartą w § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 roku w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U Nr 260, poz. 2593 ze zm.), podczas gdy informacje zawarte w tym dokumencie nie pozwalały na jednoznaczne ustalenie, czy nauczyciel realizował staż zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami na stanowisku nauczyciela wspierającego. Innych uchybień postępowania kwalifikacyjnego nie wskazano. Mając na uwadze zalecenia organu odwoławczego zawarte w powyższej decyzji pismem z dnia [...] roku ponownie wezwano wnioskodawczynię, w trybie § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 roku w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli - do uzupełnienia braków formalnych załączonej do wniosku dokumentacji. Po skompletowaniu dokumentacji, uzupełnionej zgodnie z wezwaniem przez wnioskodawczynię i w wyniku ponownie przeprowadzonej w dniu [...] roku analizy wniosku i załączonej do niego dokumentacji ustalono, że spełnia ona wymogi formalne określone w § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Organ I instancji stwierdził jednocześnie, że rozstrzygnięcie komisji egzaminacyjnej z dnia [...] roku stwierdzające, że A. P.-P. nie zdała egzaminu na stopień nauczyciela mianowanego nie podlega wzruszeniu, gdyż zarówno ustawa - Karta Nauczyciela, jak i powoływane wyżej rozporządzenie nie pozwalają na traktowanie postępowania prowadzonego przez komisję egzaminacyjną jako postępowania administracyjnego, do którego mają zastosowanie postanowienia Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym, zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie posiadają kompetencji do merytorycznego weryfikowania oceny ustalonej przez komisję egzaminacyjną, Prowadząc zatem ponowne postępowanie organ był zobowiązany uwzględnić treść oceny i spełnienie przez A.P.-P. z wymogów ustalonych w § 7 ust. 2 rozporządzenia, dokonanej przez komisję egzaminacyjną w dniu [...] r. Od powyższej decyzji A. P.-P. złożyła odwołanie, w którym podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji i Sportu w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli poprzez niepowołanie po wydaniu decyzji kasacyjnej komisji egzaminacyjnej składającej się z co najmniej dwóch ekspertów o specjalności zawodowej odpowiadającej typowi i rodzajowi szkoły, w której skarżąca jest zatrudniona oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10, art. 32, art. 40, i art. 107 k.p.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nadanie jej stopnia nauczyciela mianowanego lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż tylko właściwy dobór ekspertów stanowi gwarancję rzetelnej i wszechstronnej oceny dorobku zawodowego nauczyciela ubiegającego się o awans zawodowy. Tymczasem, jak wskazała skarżąca w niniejszej sprawie skład komisji egzaminacyjnej był wadliwy od samego początku i wbrew wyraźnym zaleceniom Ł. Kuratora Oświaty w tym zakresie nie został sanowany. Skarżąca przytoczyła fragment uzasadnienia decyzji kasacyjnej, z której wynikało, że w ocenie Ł. Kuratora Oświaty "wątpliwości budzi dobór ekspertów oraz sposób w jaki określono zakres ich kompetencji". Pominięcie natomiast w trakcie prowadzonego postępowania osoby ustanowionego przez stronę w sprawie pełnomocnika skutkuje naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, instytucji zastępstwa adwokackiego, jak również zasady oficjalności doręczeń w postępowaniu administracyjnym. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Ł. Kurator Oświaty uchylił zaskarżoną decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 9b ust 1 pkt 2. 2 ustawy – Karta Nauczyciela, warunkiem nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a-3, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela, o której mowa w art. 9c ust. 6 i zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. W myśl natomiast art. 9b ust. 1 pkt 2 w związku z art. 9b ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy nauczycielowi, który nie spełnia wyżej wymienionych warunków, organ prowadzący szkołę (placówkę) odmawia nadania stopnia nauczyciela mianowanego w drodze decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy zaskarżoną decyzją z dnia[...] roku Starosta Z. odmówił A. P. – P. nadania stopnia nauczyciela mianowanego. Odmowę uzasadniono niespełnieniem przez stronę wymagań koniecznych do nadania stopnia nauczyciela mianowanego, tj. niezdaniem przez stronę egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Nadużyciem jest jednak jak wskazał organ odwoławczy twierdzenie organu I instancji, że był zobowiązany do wydania decyzji w sprawie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego ze względu na ocenę dokonaną przez komisję egzaminacyjną w dniu [...] roku. Podkreślił, iż analiza dokumentacji zgromadzonej w sprawie oraz informacji zamieszczonych na liście ekspertów wchodzących w skład komisji egzaminacyjnych i kwalifikacyjnych prowadzonej przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, wykazała, że dwóch członków wchodzących w skład komisji egzaminacyjnej - E. C. i A. D. było zatrudnionych w szkole podstawowej, podczas gdy A. P. – P. swoje obowiązki na stanowisku nauczyciela wspierającego, pedagoga szkolnego, wychowania do życia w rodzinie wykonywała w liceum ogólnokształcącym, liceum profilowanym, technikum, zasadniczej szkole zawodowej wchodzącym w skład Zespołu Szkół Nr [...] im. J. St. C. w Z., a więc zatrudniona była w szkole innego typu i rodzaju. Ponadto Ł. Kurator Oświaty stwierdził, iż w dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie brak jest informacji na temat nauczanego przedmiotu lub prowadzonych zajęć przez powołanych ekspertów. Organ zatem nadający stopień awansu zawodowego naruszył § 10 powołanego rozporządzenia, ponieważ ustalając skład komisji egzaminacyjnej kierował się jedynie posiadanymi kwalifikacjami do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole, natomiast pominął istotną kwestię jaką jest powołanie do składu komisji co najmniej jednego eksperta, który jest zatrudniony w szkole tego samego typu i rodzaju oraz co najmniej jednego, który naucza tego samego przedmiotu lub prowadzi ten sam rodzaj zajęć. Ponadto poprawnie sporządzona analiza formalna wniosku i załączonej do niej dokumentacji przeprowadzona została w dniu [...] roku, co oznaczało, że dopiero od tego momentu wniosek wraz z dokumentacją mógł być przekazany komisji egzaminacyjnej. Odstąpienie od powołania komisji egzaminacyjnej w terminie od dnia [...] r., która rozpatrzyłaby wniosek wraz z dokumentacją złożony przez A.P. – P. spowodowało, iż nie została spełniona przesłanka pozwalająca na wydanie decyzji odmawiającej nadania stopnia nauczyciela mianowanego. . W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podnosząc zarzut naruszenia 2 Konstytucji RP oraz art. 8, art. 9 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie organowi administracji publicznej – Staroście Z. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z dniem [...] roku i bezzwłoczne doręczenie skarżącej aktu nadania stopnia awansu zawodowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca, ponieważ na skutek uchybień leżących po stronie organu administracji została zmuszona do ponownego, nieuzasadnionego udziału w egzaminie, co jak wskazała stanowi dla niej dyskomfort psychiczny, wiąże się z dodatkowym stresem i poczuciem straconego czasu, który już uprzednio poświęciła na przygotowanie do egzaminu. Odwołując się do treści art. 8,9 i 138 § 1 pkt 2 k.p.a. skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja narusza jej interes prawny, doprowadziła do powstania szkody majątkowej i narusza zasadę zaufania obywatela do organów państwowych. Dwukrotne bowiem wydanie decyzji negatywnej i jej uchylenie wskutek stwierdzonych uchybień organu I instancji doprowadziło do przewlekłości postępowania, konieczności ponownego złożenia egzaminu i przerzucenia na obywatela wszystkich błędów i uchybień organów administracji publicznej jakie miały miejsce w rozpoznawanej sprawie. W odpowiedzi na skargę Ł. Kurator Oświaty podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpatrując skargę, w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności zauważyć, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a, a postępowanie odwoławcze charakteryzuje się tym, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz organ odwoławczy jest obowiązany ponownie sprawę rozpoznać i rozstrzygnąć. Zgodnie z treścią powołanego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części tj. w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo co prawda postępowanie takie przeprowadził, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. Przy czym zdanie drugie powołanego przepisu wskazuje, że przekazując sprawę organ odwoławczy może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponieważ przewidziana w art. 138 § 2 k.p.a. możliwość przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, to niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu. Tym samym dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji jest ograniczona wymogiem spełnienia wyżej powołanych przesłanek. Decyzja kasacyjna nie może więc być wydana w innych sytuacjach, niż wskazane w art. 138 § 2 K.p.a. i żadne inne wady decyzji organu pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do jej wydania. Oznacza to, że stosownie do treści art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy w pierwszej kolejności powinien dążyć do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W tym celu, co wynika wyraźnie z art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może na żądanie strony lub z urzędu przeprowadzić postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego rodzaju postępowania organowi, który wydał decyzję. Powyższe wyjaśnienia, należało poczynić z tego względu, że badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia ją w zakresie ograniczającym się do wystąpienia przesłanek wynikających z powołanego art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z poglądem doktryny oraz dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych zastosowanie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. przez organ odwoławczy jest uzasadnione wtedy, gdy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo postępowanie takie przeprowadzono, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe (np. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 208/99, niepublikowany; wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2000 r., sygn. akt I SA 430/99, niepublikowany.). Ponadto rozstrzygnięcie kasacyjne jest dopuszczalne, gdy w toku postępowania przed organem drugiej instancji dowody zebrane w pierwszej instancji przestały być aktualne ze względu na zmianę stanu faktycznego (J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 26 czerwca 1997 r., sygn. akt II SA/Wr 854/96, OSP 1998, z. 6, poz. 108). W rozpoznawanej sprawie, z racji jej charakteru (ocena legalności decyzji kasacyjnej), rozważeniu podlegała więc kwestia spełnienia przesłanek, określonych w art. 138 § 2 k.p.a., uprawniających organ odwoławczy do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym zakresie natomiast, stanowisko Ł. Kuratora Oświaty uznać należy za prawidłowe. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1982 roku – Karta Nauczyciela (tekst jedn. Dz. U. z 2006r., Nr 97, poz. 674 ze zm.). W myśl art. 9b ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a-3, odbycie stażu, z zastrzeżeniem art. 9e ust. 1-3, zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela, o której mowa w art. 9c ust. 6, oraz w przypadku nauczyciela kontraktowego - zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. W przypadku natomiast niespełnienia przez nauczyciela warunków, o których mowa w ust. 1, dyrektor szkoły lub właściwy organ, o którym mowa w ust. 4 pkt 2-4, odmawia nauczycielowi, w drodze decyzji administracyjnej, nadania stopnia awansu zawodowego (art. 9b ust. 6 ustawy). Uzyskanie zatem kolejnego stopnia awansu zawodowego jest uzależnione od kumulatywnego spełnienia przez nauczyciela trzech warunków: posiadania wymaganych kwalifikacji, odbycia stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego i uzyskanie pozytywnego wyniku w postępowaniu przed komisją egzaminacyjną. Użycie przez ustawodawcę w treści art. 9b ust. 6 ustawy – Karta Nauczyciela słowa "odmawia" oznacza natomiast, iż nie ma w tym względzie miejsca na dowolność organu i w przypadku braku spełnienia jednej z wymienionych wyżej przesłanek jest on zobligowany do wydania decyzji odmownej. Kwestią sporną, która na etapie postępowania odwoławczego wymagała rozważenia w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy był skład powołanej komisji egzaminacyjnej. Zgodnie z treścią art. 9g ust. 2 ustawy – Karta Nauczyciela, komisję egzaminacyjną dla nauczycieli ubiegających się o awans na stopień nauczyciela mianowanego powołuje organ prowadzący szkołę. W skład komisji wchodzą natomiast: 1) przedstawiciel organu prowadzącego szkołę, jako jej przewodniczący; 2) przedstawiciel organu sprawującego nadzór pedagogiczny; 3) dyrektor szkoły; 4) dwaj eksperci z listy ekspertów ustalonej przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania. W myśl natomiast § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593 z późn. zm.), organ powołujący komisję kwalifikacyjną lub komisję egzaminacyjną dla nauczyciela ubiegającego się o stopień awansu zawodowego, ustalając skład komisji, zapewnia w niej udział ekspertów posiadających kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole tego samego typu i rodzaju co szkoła, w której nauczyciel jest zatrudniony, z których co najmniej jeden jest zatrudniony w szkole tego samego typu i rodzaju oraz co najmniej jeden naucza tego samego przedmiotu lub prowadzi ten sam rodzaj zajęć co nauczyciel, z zastrzeżeniem ust. 2-4. Przepis ten ma brzmienie kategoryczne i brak jest możliwości odstąpienia od zapewnienia obsady komisji odpowiadającej typowi i rodzajowi szkoły. Przepis ten zakłada związek członków komisji z danym typem i rodzajem szkoły, w której uczy oceniany nauczyciel (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2006 roku, sygn. akt II SA/Wa 292/06, Lex nr 213785). Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że właściwy dobór ekspertów stanowi gwarancję rzetelnej i wszechstronnej oceny dorobku zawodowego nauczyciela ubiegającego się o awans zawodowy. Zasadnie więc organ odwoławczy uznał za konieczne zweryfikowanie nieprawidłowego składu komisji egzaminacyjnej. Jak słusznie zauważył Ł. Kurator Oświaty powyższa nieprawidłowość nie mogła być sanowana w toku postępowania przed organem odwoławczym. O braku kompetencji organu odwoławczego do powoływania komisji egzaminacyjnej świadczy jednoznacznie treść art. 9g ust. 2 powołanej ustawy. Ustalając skład komisji egzaminacyjnej organ I instancji miał obowiązek zapewnić udział w niej ekspertów o specjalności odpowiadającej typowi i rodzajowi szkoły, w której nauczyciel jest zatrudniony oraz specjalności zawodowej odpowiadającej specjalności nauczyciela ocenianego. Powyższe wymogi w niniejszej sprawie nie zostały jednak spełnione. Wchodzący w skład komisji dwaj eksperci – E. C. i A.D. są zatrudnieni w szkole podstawowej, podczas gdy skarżąca pełni swoje obowiązki na stanowisku nauczyciela wspierającego, pedagoga szkolnego i nauczyciela wychowania do życia w rodzinie wykonywała swoje obowiązki w liceum ogólnokształcącym, liceum profilowanym, technikum i zasadniczej szkole zawodowej wchodzących w skład Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w Z. Ponadto, jak słusznie zauważył organ II instancji brak jest informacji o posiadanych przez wskazanych ekspertów kwalifikacjach w zakresie nauczanego przedmiotu i prowadzonych zajęć, co nie pozwala na ustalenie, czy eksperci posiadali umiejętności odpowiadające specjalności zawodowej ocenianego nauczyciela. Konieczność zatem przeprowadzenia kolejnego postępowania egzaminacyjnego przez poprawnie obsadzony skład komisji uzasadniła uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jak bowiem podniesiono wyżej zastosowanie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. przez organ odwoławczy jest uzasadnione wtedy, gdy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo postępowanie takie przeprowadzono, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. Wypada również wskazać, że skarżąca nie zdała egzaminu. W tym kontekście jej zarzut, że na skutek uchybień organu została narażona na konieczność powtórnego zdawania egzaminu jest nieuzasadniony. Również z tego powodu Sąd nie dopatrzył się zasadności argumentacji skarżącej w zakresie naruszenia art. 8, 9 i 138 § 1 pkt 2 Kpa. O słuszności zarzutów skarżącej w tym względzie można by ewentualnie mówić w sytuacji, gdy po zdaniu przez skarżącą egzaminu decyzja nadająca jej stopień awansu zawodowego zostałaby uchylona z uwagi na dostrzeżone nieprawidłowości w składzie i pracy komisji egzaminacyjnej. Jednak fakt, że skarżąca nie zdała egzaminu czyni bezzasadnymi zarzuty przerzucania na obywatela skutków nieprawidłowości działania organów i naruszenia wskazanych przepisów. W tym miejscu godzi się podnieść, że sama skarżąca w odwołaniu od decyzji organu I instancji w pierwszej kolejności wskazywała na nieprawidłowości w postępowaniu ekzaminacyjnym z uwagi na niezgodny z przepisami prawa skład komisji egzaminacyjnej. Ze względu na powyższe uchybienie, wnosiła więc o uchylenie zaskarżonej decyzji i nadanie jej stopnia awansu zawodowego lub alternatywnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Reasumując należy podnieść, iż w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia jest decyzja kasacyjna organu drugiej instancji, skutecznie można postawić wyłącznie zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Skarżąca nie wykazała, aby przepis ten został naruszony przez organ odwoławczy orzekający w niniejszej sprawie. Tym samym nie można skutecznie stawiać zarzutów naruszenia prawa, odnosząc się do meritum sprawy, w sytuacji, gdy organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na naruszenie procedury, w której zapadło rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Mając powyższe na uwadze skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. D.T.