III SA/Łd 255/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – III Wydział w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant: Referent stażysta Dominika Ratajczyk, po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2009 roku na rozprawie sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. po rozpatrzeniu odwołania P.S. od decyzji Starosty R. z dnia [...] [...] w sprawie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów Nr [...], decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podało, że P.S. poświadczył nieprawdę, stwierdzając dokonania badań technicznych ciągników rolniczych, podczas gdy takich badań nie przeprowadził i przyjął za tę czynność korzyść majątkową. Za co został skazany wyrokiem z dnia [...] przez Sąd Rejonowy w R. w sprawie [...] na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę. Organ odwoławczy stwierdził, że użycie w art.84 ust.3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. Dz 2005 r. Nr 108, poz.908 ze zm./ sformułowania "cofa" oznacza, że cofnięcie uprawnień jest obligatoryjne w przypadkach wskazanych w art.84 ust.3 pkt 1 i 2 tejże Ustawy. Nie ma tutaj znaczenia, że czyny, których dopuścił się skarżący były incydentalne, korzyść majątkowa była niewielka, a Sąd nie orzekł o zakazie wykonywania zawodu. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. S. reprezentowany przez adwokata zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego art.84 ust.3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przez przyjęcie, że z tego przepisu wynika obowiązek cofnięcia uprawnień diagnosty. Wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu podniósł, że chybiona jest rozszerzająca wykładnia Naczelnego Sądu Administracyjnego albowiem gdyby wolą ustawodawcy byłoby automatyczne pozbawienie uprawnień, to dałby temu wyraz odpowiednim przepisem ustawy. Ponadto skarżący nie odniósł praktycznie żadnych korzyści materialnych. Jego działanie miało charakter incydentalny, a skarżący przez wiele lat nienagannie pracował w zawodzie diagnosty. Ponadto Kolegium nie odniosło się do faktu naruszenia prze organ art.40 §1 i 2 kpa przez niepowiadomienie pełnomocnika o możliwości zaznajomienia się z materiałem postępowania i niedoręczenie mu decyzji. Organ administracyjny w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Stwierdził, że pismem z dnia 6 lutego 2009 r. pełnomocnik skarżącego został powiadomiony o możliwości wynikającej z art.10 kpa, lecz ten z tego prawa nie skorzystał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne zgodnie z art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm./ zwanej dalej p.p.s.a sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art.134 § 1 p.p.s.a Sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami. W ramach tak określonej kognicji Sad bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne i procesowe w sposób określony w art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art..84 ust.3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Bezsporne jest, że skarżący poświadczył nieprawdę w dowodach rejestracyjnych. W tej sytuacji starosta jak to wynika ze sformułowania "cofa" musiał, a nie tylko mógł cofnąć nadane diagnoście uprawnienia. Organ administracyjny nie miał żadnego prawa wyboru określonego środka ingerencji w uprawnienia przyznane do prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Naruszenie przepisów przez organ I instancji dotyczących możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i doręczenia decyzji skarżącemu zamiast jego pełnomocnikowi nie ma wpływu na ocenę legalności decyzji, gdyż nie miały one istotnego wpływu na wynik sprawy. Odwołanie zostało złożone w ustawowym terminie a rozstrzygnięcie oparto wyłącznie na prawomocnym wyroku Sądu. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a. A. B.