III SA/Łd 255/10

Dnia 11 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Protokolant Referendarz Sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 roku sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), Prezydent Miasta Ł.orzekł o wymeldowaniu A.Z. z pobytu stałego w Ł.przy ul. G. W dniu [...] r. A.Z.wystąpił z wnioskiem o sporządzenie i wydanie kserokopii decyzji z dnia [...] r. Po otrzymaniu kserokopii powyższej decyzji w dniu [...] r. A. Z. wniósł odwołanie do Wojewody Ł. Uzasadniając oświadczył, że nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem. Wskazał, że jest aktualnie po rozwodzie i nie ma gdzie mieszkać. Ponadto mieszkanie przy ul. G. jest jego mieszkaniem i ma do niego prawo. Postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) - dalej k.p.a., Wojewoda Ł.stwierdził, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o wymeldowaniu A. . z pobytu stałego w Łodzi przy ul. G. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Wojewoda Ł.wskazał, iż z akt sprawy wynika, że przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie w dniu [...] w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 k.p.a. Ustawowy czternastodniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął zatem swój bieg w dniu 22 lutego 2010 r. i upłynął w dniu 8 marca 2010 r. Natomiast odwołanie od decyzji z dnia [...] r. A. Z. wniósł w dniu [...] r., a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 1 i § 2 k.p.a. Do odwołania nie został załączony wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia przewidziany w art. 58 k.p.a. W skardze na powyższe postanowienie A.Z. przedstawił sytuację rodzinną spowodowaną chorobą matki oraz konfliktem z byłą żoną. Podniósł, że była żona nie informowała go o kierowanej do niego korespondencji, niszczyła ją. Skarżący podniósł ponadto, że nigdy nie podawał adresu swojego domu – Ł.ul. G jako adresu do korespondencji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 r. skarżący oświadczył, że w dniu 5 marca 2010r. był w mieszaniu przy ul. G. i tego dnia nie było do niego żadnej korespondencji, gdyż sprawdzał skrzynkę oraz stolik w domu, gdzie zawsze zostawiana była korespondencja. W okresie luty – marzec skrzynka pocztowa przy ul. G. była zamykana, a on miał do niej kluczyk. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było postanowienie organu odwoławczego wydane na podstawie art. 134 k.p.a. Rozpoznając sprawę w granicach kontrolowanego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powyżej powołany przepis nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli danego środka odwoławczego pod względem formalnym. Inaczej mówiąc pierwszą czynnością jaką winien podjąć organ po otrzymaniu odwołania jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego (patrz B. Adamiak, J. Borkowski " Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 584). Wskazać również należy, że kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., SA/Gd 1482/96, Lex nr 29004, wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., SA/Ka 2111/94, Lex nr 27060, wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95, BS 1997, nr 5, poz. 32). Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (129 § 2 k.p.a.). Rozpoznanie odwołania złożonego po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia spowodowałoby naruszenie wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Przy czym pamiętać należy, iż stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co do tego czy odwołujący się przekroczył termin określony w art. 129 § 2 k.p.a. A zatem ustalenie daty doręczenia decyzji jest kwestią bardzo istotną. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Wojewoda Ł. zasadnie stwierdził, że odwołanie A. Z. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]wniesione zostało z uchybieniem terminu. Powyższe twierdzenie organ odwoławczy oparł na znajdującej się w aktach sprawy przesyłce poleconej [...], nadanej w dniu [...] r. w UP Ł., zawierającej decyzję Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...] r., skierowanej do A. Z. na adres Ł., ul. [...]. Z informacji umieszczonych na kopercie zawierającej powyższą przesyłkę wynika, iż była ona dwukrotnie awizowana (w dniu 8 lutego 2010 r. oraz w dniu 15 lutego 2010 r.), a następnie z uwagi na jej niepodjęcie, po upływie czternastu dni zwrócona została w dniu [...] r. do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Wskazać należy, że stosownie do art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. poczta - w przypadku doręczania pisma przez pocztę - przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a., a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Wobec powyższego uznać należy, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 22 lutego 2010 r. Powyższe potwierdza również pismo Poczty Polskiej S.A. Centrum Poczty Urząd Pocztowy Ł. z dnia [...] r., w którym Naczelnik Urzędu wyjaśnił, że przedmiotowa przesyłka z powodu nieobecności adresata – A. Z. została w dniu 8 lutego 2010 r. zaawizowana przez listonosza poprzez pozostawienie zawiadomienia w skrzynce pocztowej adresata i pozostawiona do odbioru w Urzędzie Pocztowym Ł.. W dniu 15 lutego 2010 r. listonosz wystawił awizację wtórną i pozostawił w skrzynce pocztowej adresata. A zatem termin do wniesienia odwołania biegł od dnia 23 lutego 2010 r. i upłynął w dniu 8 marca 2010 r. Wprawdzie organ odwoławczy błędnie wskazał w uzasadnieniu postanowienia, iż termin do wniesienia odwołania biegł od dnia 22 lutego 2010 r. zamiast od 23 lutego 2010 r., jednakże powyższe nie miało wpływu na wynik sprawy. Z prezentaty UM Ł. Delegatury Ł.umieszczonej na odwołaniu skarżącego wynika, że odwołanie zostało złożone w tym Urzędzie w dniu 9 marca 2010 roku, a więc z uchybieniem czternastodniowego terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu skarżącego, że nigdy nie podawał jako adresu do korespondencji adresu jego domu – Ł.ul. G.stwierdzić należy, iż w aktach administracyjnych sprawy (k. 15) znajduje się oświadczenie skarżącego z dnia 18 listopada 2009 r., w którym wskazuje on powyższy adres jako adres do korespondencji. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi dotyczącego nieprzekazywania i niszczenia przez byłą żonę kierowanej do skarżącego korespondencji uznać należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skoro, jak twierdzi skarżący, żona niszczyła kierowaną do niego korespondencję to winien wskazać inny adres do korespondencji. Ponadto na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 r. skarżący oświadczył, że w okresie luty – marzec skrzynka pocztowa przy ul. G. była zamykana, a on miał do niej kluczyk. W ocenie Sądu, to że w dniu 5 marca 2010r. skarżący był w mieszaniu przy ul. G. i tego dnia nie było do niego żadnej korespondencji nie potwierdza, iż nie było jej również w okresie od 8 lutego do 22 lutego 2010r., tj. w okresie, kiedy listonosz pozostawił w skrzynce pocztowej zawiadomienie o możliwości odbioru korespondencji w UP. Odnosząc się do pozostałych zarzutów i okoliczności podniesionych przez A. Z. w skardze należy wskazać, że Sąd rozpoznając skargę na postanowienie orzekające o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, jak to zostało już wyjaśnione powyżej, ogranicza się jedynie do zbadania prawnych przesłanek wydania takiego postanowienia. Wobec powyższego, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji z dnia 3 lutego 2010 r. wniesione zostało z uchybieniem terminu, a więc organ nie naruszył dyspozycji art. 134 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd na postawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. tp.