III SA/Łd 26/22

Dnia 30 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od marca 2020 roku do maja 2020 roku oddala skargę. Decyzją z [...], numer [...], wydaną na podstawie art. 31zq ust. 7 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.; dalej: "ustawa o COVID-19") w związku z art. 83 ust. 1 i 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, ze zm.), Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił [...] Sp. z o.o. w [...], prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że zgodnie z art. 15zzzh ustawy o COVID-19, zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek stanowi pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Sekcji 3.1 Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz. Urz. UE C 91 I z 20.03.2020). Komunikat Komisji wskazuje, że pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które nie znajdowało się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014) w dniu 31 grudnia 2019 r. W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 18 ww. rozporządzenia Komisji (UE), Zakład Ubezpieczeń Społecznych podniósł, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji, gdy zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności: 1/ w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo - akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego. Warunek jest spełniony, jeśli po odjęciu wartości skumulowanych strat od sumy kapitałów o charakterze rezerwowym (takich jak kapitał zapasowy, rezerwowy oraz kapitał z aktualizacji wyceny) uzyskano wynik ujemny, którego wartość bezwzględna przekracza połowę wartości kapitału zarejestrowanego, tj. akcyjnego lub zakładowego; 2/ w przypadku spółki jawnej, spółki komandytowej, spółki partnerskiej oraz spółki cywilnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości jej kapitału według ksiąg spółki; 3/ podmiot spełnia kryteria kwalifikujące go do objęcia postępowaniem upadłościowym. Organ wskazał, że we wniosku z 11.05.2020 r. w części III.2.A. spółka [...] zaznaczyła odpowiedź "TAK", tj. że wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokość kapitału zarejestrowanego - co oznacza zdaniem ZUS, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji. W związku z powyższym, stronie nie przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi [...] Sp. z o.o. w [...] zaskarżyła powyższą decyzję organu w całości, zarzucając jej: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wyrażający się w bezpodstawnym przyjęciu, że skarżąca jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji; - wydanie decyzji bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, w jakiej kondycji finansowej znajduje się skarżąca. Skarżąca wniosła jednocześnie o przeprowadzenie dowodu z bilansu skarżącej z 2019 r., na okoliczność jej stabilnej sytuacji finansowej oraz zobowiązanie ZUS do przedstawienia historii konta skarżącej jako płatnika składek na okoliczność ustalenia, ile osób skarżąca zgłasza do ubezpieczeń społecznych, w jakiej wysokości uiszcza składki na ubezpieczenia społeczne oraz czy posiada lub czy posiadała jakiekolwiek zaległości w opłacaniu składek. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Organ odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, że sama skarżąca nie kwestionuje, iż wysokość niepokrytych start przewyższa kwotę 50% kapitału zarejestrowanego, a jedynie wskazuje, że kapitał spółki jest bardzo niski, tj. wynosi 5.000 zł, a 50% tej kwoty to 2500 zł. Organ stwierdził, że fakt niskiego kapitału zakładowego spółki pozostaje bez znaczenia dla nabycia prawa do zwolnienia z opłacania składek. Podobnie kwestia braku zaległości w opłacie należności publicznoprawnych z tytułu składek, do których poboru właściwy jest ZUS, czy też z tytułu podatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Z kolei na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając sprawę w tak zakreślonych ramach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem kontroli jest decyzja ZUS odmawiająca zwolnienia Skarżącej z opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. z uwagi na uznanie strony za podmiot znajdujący się w trudnej sytuacji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 15zzzh ustawy o COVID-19, wsparcie: 1) o którym mowa w art. 15m, art. 15p, art. 15q, art. 15za ust. 2, art. 15zzb-15zze, art. 31zo oraz art. 31zy10, 2) udzielone na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w związku z COVID-19 - zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) (Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1) stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce. Komunikat Komisji natomiast wskazuje, że pomoc: - może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które nie znajdowało się w trudnej sytuacji (w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i art. 108 Traktatu - Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014) w dniu 31 grudnia 2019 r.; - może być przyznana przedsiębiorstwom, które nie znajdują się w trudnej sytuacji lub - przedsiębiorstwom, które nie znajdowały się trudnej sytuacji w dniu 31 grudnia 2019r., ale które później napotkały trudności lub znalazły się w trudnej sytuacji z powodu epidemii COVID-19. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 2 pkt 18 rozporządzenia 651/2014, "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" oznacza przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE 45 , a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne; b) w przypadku spółki, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych tej spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Do celów niniejszego przepisu "spółka, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek wymienionych w załączniku II do dyrektywy 2013/34/UE; c) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym podstępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli; d) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo otrzymało pomoc na ratowanie i nie spłaciło do tej pory pożyczki ani nie zakończyło umowy o gwarancję lub otrzymało pomoc na restrukturyzuję i nadal podlega planowi restrukturyzacyjnemu; e) w przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóch lat: 1) stosunek księgowej wartości kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5 oraz 2) wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0. Przywołanym powyżej przepisom odpowiadała treść formularza RDZ, wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek dla płatników prowadzących działalność w branżach określonych w rozporządzeniu. Zgodnie z punktem III.2. wniosku ubiegający się o pomoc musiał podać informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej podmiotu, któremu ma być udzielona pomoc (wg stanu na dzień 31.12.2019 r.) zgodnie z Komunikatem Komisji Europejskiej (Dz. Urz. UE C 91 I z 20.03.2020 r.): A. Czy, w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego? TAK / NIE B. Czy, w przypadku spółki jawnej, spółki komandytowej, spółki partnerskiej oraz spółki cywilnej wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokości jej kapitału według ksiąg spółki? TAK / NIE C. Czy podmiot spełniał kryteria kwalifikujące go do objęcia postepowaniem upadłościowym? TAK / NIE. Ponadto wnioskodawca winien odpowiedzieć na pytanie w pkt II.3: Czy podmiot któremu ma być udzielona pomoc publiczna otrzymał już inną pomoc rekompensującą konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19? TAK / NIE. Na tak sformułowane pytania w formularzu skarżąca spółka odpowiedziała, że wg stanu na dzień 31.12.2019 r. i wg stanu na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek, zgodnie z Komunikatem Komisji Europejskiej (2020/C 91 I/01 z 20.03.2020 r.), wysokość jej niepokrytych strat przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego. Zauważyć trzeba, że w art. 15zzzh ustawy o COVID-19 ustawodawca zawarł odesłanie do ww. Komunikatu Komisji Europejskiej w zakresie dookreślenia jakim podmiotom i w jakim zakresie można w czasie trwające epidemii COVID-19 udzielić wsparcia - do jednolitego dla wszystkich krajów członkowskich UE Komunikatu Komisji. Wynika to z art. 107 ust. 3 lit. b) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 25 marca 1957 r. (Dz. U. z 2004 r. nr 90, poz. 864/2 ze zm., dalej: TFUE), który upoważnia Komisję do stwierdzenia zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym, jeżeli pomoc ta ma na celu: "zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego". Jak wskazuje się zaś w pkt 2.18 omawianego Komunikatu Komisji (UE): "biorąc pod uwagę, że epidemia COVID-19 dotyka wszystkie państwa członkowskie, a wprowadzone przez nie środki ograniczające rozprzestrzenianie epidemii negatywnie wpływają na sytuację przedsiębiorstw, Komisja uważa, że pomoc państwa jest uzasadniona i może zostać uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE przez określony czas w celu zaradzenia niedoborowi płynności wśród przedsiębiorstw oraz zagwarantowania, że zakłócenia spowodowane epidemią COVID-19 nie zagrożą ich rentowności, szczególnie jeśli chodzi o MŚP". Dalej w pkt 2.19 wskazuje się, że: "W niniejszym komunikacie Komisja określa warunki zgodności z rynkiem wewnętrznym, które będzie stosowała w odniesieniu do pomocy przyznanej przez państwa członkowskie na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE. Państwa członkowskie muszą zatem wykazać, że środki pomocy państwa zgłoszone Komisji na mocy niniejszego komunikatu są konieczne, odpowiednie i proporcjonalne, aby zaradzić poważnym zaburzeniom w gospodarce danego państwa członkowskiego, oraz że wszystkie warunki określone w niniejszym komunikacie są w całości spełnione". Przepis art. 15zzzh ustawy o COVID-19 zawiera podwójne odesłanie, albowiem wskazując m.in., że wsparcie, o którym mowa w art. 31zo ma być zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) (Dz. Urz. UE C 91 I z 20.03.2020, str. 1) w zakresie rozumienia pojęcia "przedsiębiorstwo będące w trudnej sytuacji" odsyła dalej - do definicji legalnej zawartej w art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. U. L 187 z 26.6.2014, s. 1). Rozporządzenie to zaś stosownie do art. 288 TFUE - ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Zważyć dalej należy, iż w rozdziale 3 Komunikatu zatytułowanym "Tymczasowe środki pomocy państwa" określono, że: "Poza możliwościami wynikającymi z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE tymczasowe ograniczone kwoty pomocy dla przedsiębiorstw, które znajdują się w sytuacji nagłego niedoboru lub nawet braku płynności, mogą stanowić w obecnych okolicznościach odpowiednie, konieczne i ukierunkowane rozwiązanie". Dalej w pkt 3.23 wskazuje się, że Komisja uzna taką pomoc państwa za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, o ile spełnione zostaną wszystkie wymienione poniżej warunki, w tym m.in., że (lit. c) pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwom, które nie znajdowały się w trudnej sytuacji (w rozumieniu ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych [zgodnie z definicją w art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. U. L 187 z 26.6.2014, s. 1) w dniu 31 grudnia 2019 r.; może być ona przyznana przedsiębiorstwom, które nie znajdują się w trudnej sytuacji lub przedsiębiorstwom, które nie znajdowały się w trudnej sytuacji w dniu 31 grudnia 2019 r., ale które później napotkały trudności lub znalazły się w trudnej sytuacji z powodu epidemii COVID-19. W świetle przywołanych przepisów wnioskowana przez skarżącą pomoc publiczna w postaci zwolnienia z opłacania składek - z woli ustawodawcy - nie mogła zostać udzielona. Tym samym rację miał ZUS, że nie jest możliwe udzielenie skarżącej spółce wsparcia, o którym mowa w art. 31zo ustawy o COVID-19 (zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie za zatrudnionych ubezpieczonych) w sytuacji, gdy spółka oświadczyła, że tak w stanie na dzień 31 grudnia 2019 r., jak i w stanie na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek (11.05.2020 r.) wysokość niepokrytych strat spółki przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego. Zgodnie bowiem z art. 15zzzh w zw. z art. 31zo ustawy o COVID-19, uwzględniwszy odesłanie do ww. Komunikatu Komisji i art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 wsparcie w formie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek może być przyznana przedsiębiorstwom, które 1) nie znajdowały się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 w dniu 31 grudnia 2019 r., 2) nie znajdują się nadal w trudnej sytuacji lub 3) znajdowały się trudnej sytuacji w dniu 31 grudnia 2019 r., ale później napotkały trudności lub znalazły się w trudnej sytuacji z powodu epidemii COVID-19. Jak wynika z art. 2 pkt 18 ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 do uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo będące w trudnej sytuacji wystarczy by spełniało jedną z przesłanek określoną w tym przepisie. Jedną z takich przesłanek jest natomiast w przypadku spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, że ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Skarżąca w złożonym wniosku potwierdziła zaś, że zarówno na dzień 31 grudnia 2019 r., jak i w dacie złożenia wniosku (11.05.2021 r.) wysokość niepokrytych strat spółki przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego. Zatem ZUS na gruncie powołanych przepisów zobowiązany był odmówić Spółce zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek. Sąd nie podziela argumentacji strony, że ZUS dokonał błędnych ustaleń faktycznych i wydał decyzję bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia w jakiej kondycji finansowej znajduje się Spóła. Jak już wcześniej wskazano z art. 2 pkt 18 ww. rozporządzenia nr 651/2014, do uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo będące w trudnej sytuacji wystarczy, by spełniało jedną z przesłanek określoną w tym przepisie. Jedną z takich przesłanek jest, że ponad połowa kapitału spółki z o.o. wykazanego w sprawozdaniach finansowych została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Spółka w złożonym wniosku potwierdziła zaś, że zarówno na dzień 31 grudnia 2019 r., jak i w dacie złożenia wniosku (26.05.2020 r.) wysokość niepokrytych strat spółki przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego. Zatem zbędnym było prowadzenie postępowania dowodowego przez ZUS, celem wykazania, że spółka nie znajduje się w trudnej sytuacji. Jak słusznie wskazał przy tym organ w odpowiedzi na skargę, fakt niskiego kapitału zakładowego spółki pozostaje bez znaczenia dla nabycia prawa do zwolnienia z opłacania składek, podobnie jak kwestia braku zaległości w opłatach należności publicznoprawnych z tytułu składek. W toku postępowania administracyjnego strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu, ani nawet oświadczenia podważającego treść złożonego przez siebie wniosku o zwolnienie z opłacania należności składkowych. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów ukazujących jej sytuację finansową w odmienny sposób. W ocenie Sądu, organ nie miał zatem możliwości poczynienia innych ustaleń faktycznych, niż te które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Należy wobec tego przypomnieć, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. i zasada prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony. Zasada ta nie zwalnia strony z obowiązku dostarczenia takich materiałów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki (zob. wyrok NSA z 22 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1305/17, LEX nr 2508279). Wobec biernej postawy strony skarżącej w toku postępowania administracyjnego należało zatem uznać, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a następnie trafnie zastosował adekwatne przepisy prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Sąd jednocześnie wyjaśnia, że sprawę przekazano do rozpoznania w trybie niejawnym na podstawie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy o COVID-19, który stanowi, iż przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. R.T-M.